Pleidooi gehouden door Ramón Labañino Salazar op donderdag 13 december 2001

Edelachtbare, Dames en heren,

Eerst en vooral wil ik me aansluiten bij mijn vier broeders in deze zaak, en mijn erkentelijkheid uitdrukken voor het professionalisme van de functionarissen van dit Hof : Richard, vertalers, marshalls, Lisa.

De criminele aanval op de Twin Towers in New York en het Pentagon in Washington eiste duizenden onschuldige levens van het Noordamerikaanse volk, en we nemen verontwaardigd deel in hun pijn. We wensen dat zoiets nooit meer gebeurt.

Wij hebben ons leven gewijd aan het bestrijden van het terrorisme, om te voorkomen dat zo'n wrede daden opnieuw voorkomen. We hebben geprobeerd het leven van onschuldige mensen te redden, niet alleen in Cuba maar ook in de VS zelf. En vandaag staan wij hier voor dit Hof om veroordeeld te worden, precies voor het voorkomen van dergelijke gebeurtenissen. Een meer ironische en onrechtvaardige veroordeling bestaat niet !

Vanuit deze stad, Miami, heeft men het terrorisme tegen mijn land, Cuba, gepland, georganiseerd en geleid. Van hieruit worden de terroristen en hun acties bemoederd, gestimuleerd en gefinancierd, hier krijgen ze onderdak. (Om maar één bekend voorbeeld te noemen : door de straten van Miami wandelt Orlando Bosch, een terrorist en moordenaar van Cubanen én Noordamerikanen, als een vrij man.) En het ergste van dit alles is nog, dat het gebeurt met medeweten van de autoriteiten van dit land. Het volstaat aandachtig alle bewijzen uit ons dossier te lezen, dat overloopt van dit soort terroristische acties.

Cuba, mijn land, heeft meer dan 42 jaar geleden onder terroristische aanvallen, agressies, invasies en provocaties die de dood van 3478 mensen veroorzaakt hebben, en meer dan 2099 gewonden. Cuba heeft, net zoals de Verenigde Staten, het recht om zich te verdedigen.

Ik noem slechts enkele voorbeelden :
4 maart 1960 : agenten van de CIA laten het Franse schip La Coubre exploderen in de haven van Havana. Bij deze terroristische sabotage komen 101 personen om, waarvan 6 franse mariniers.

6 oktober 1976 : Luis Posada Carilles en Orlando Bosch laten met behulp van twee Venezolaanse handelaars, explosieven ontploffen aan boord van een burgervliegtuig van Cubana in volle vlucht, dat was opgestegen van Barbados, waarbij 73 mensen omkwamen (waarvan 57 Cubanen, onder andere 24 jongeren en kinderen van de juniorenploeg, 11 jongeren van Guinea en 5 Koreanen). Enkele van deze terroristen zijn nu opgesloten in Panama, en vanuit Miami doet men enorme pogingen om hen te bevrijden. Hier noemt men hen ‘patriotten' en zijn het symbolen. De radiostations doen omhalingen voor hun verdediging en mogelijke ontsnapping uit de cel.

Er zijn al 637 pogingen tot moord geweest op de president van Cuba, Fidel Castro.

Men heeft ook bacteriologisch terrorisme uitgeoefend op personen, op planten en dieren van mijn land, hetgeen 344.203 personen besmet heeft, en 158 mensen vermoord (waarvan 101 kinderen).

Dit is geen paranoia, dit zijn de levens van onschuldige mensen !

Deze terroristische groeperingen waartegen wij optreden, hebben dergelijke acties niet enkel uitgevoerd in Cuba, maar ook in de VS zelf. In dit persartikel, volledig publiek en beschikbaar voor iedereen, wordt in detail verslag uitgebracht over de terroristische activiteiten begaan in Miami, met in totaal meer dan 68 slachtoffers. Dit artikel, geschreven door journalist Jim Mullin van de Miami New Times op 20-26 april 2000, heeft het onder andere over het volgende :
1968 : Orlando Bosch richt een bazooka op een Poolse cargo onder de MacArthur Causeway brug (later roepen de politici van Miami de “Dag van Orlando Bosch” in het leven, ter eer en glorie van het terrorisme)

1974 : Eén van de vluchtleiders, José Elías de la Torriente wordt vermoord in Coral Gables voor het niet steunen van een invasie in Cuba

1975 : Luciano Nieves wordt vermoord nadat hij een vreedzame coëxistentie met Cuba verdedigde

1976 : Een bomauto vermorzelt de benen van de nieuwsdirecteur Emilio Milán van de WQBA-AM, nadat hij publiek het geweld had veroordeeld

1981 : een bom explodeert in het Mexicaans consulaat in Brickel Avenue, in protest tegen de relaties die ze onderhielden met Cuba

1996: een bom ontploft in het restaurant Centro Vasco in Little Havana uit protest tegen het optreden van de Cubaanse zangeres Rosita Fornès

11 april 2001: voor het huis van de familie van Elián González in Miami wordt een journalist van Radio Scot, Piasant de Obregón, aangevallen voor de politie tussenbeide kan komen, wanneer hij een t-shirt toont met het opschrift: ‘stuur het kind naar huis. Dat is het recht van de vader.'

Dit alles gebeurde niet in Cuba, maar hier, in de Verenigde Staten, in Miami, en de steden en straten van dit land waar wij allemaal wonen, waar u elke dag doorwandelt, net als uw kinderen en familie.

In de jaren '90 verzwaarden het terrorisme, de aanvallen en de provocaties tegen mijn land, tot in '97 een golf van terroristische acties plaatsvond tegen hotels en installaties waarbij een onschuldige Italiaanse toerist omkwam: Favio Di Celmo.

Hoeveel moorden op onschuldigen moeten we nog aanzien voordat deze geschifte en absurde politiek tegenover Cuba stopt?

Hoeveel levens zullen we nog verliezen voordat de FBI werkelijk zijn plicht vervult en de echte criminelen en terroristen uit zijn eigen volk arresteert in de VS?

Is heel de strijd tegen het terrorisme dan enkel retoriek?

Nee, het gezond verstand zegt ons van niet, en het is precies daarom dat wij hier zijn: omdat we niet willen dat zo'n dingen gebeuren, noch in Cuba, noch in de Verenigde Staten, noch in Miami: nergens. Dat is al wat we gedaan hebben: geprobeerd levens te redden van onschuldigen, door terrorisme te voorkomen, en door een belachelijke oorlog te voorkomen.

Het model dat de Cubaanse terroristen die we kennen, volgen, is elke keer hetzelfde: ook José Basulto werd getraind door de CIA en ingeschakeld in een oorlog tegen mijn land, en tot op de dag van vandaag begaat hij nog terroristische daden en provocaties, net zoals de leden van FNCA, Alpha 66, Comandos F-4, PUND, CID en zoveel andere organisaties die voorkomen in onze bewijsvoering. Deze terroristen zijn voor Cuba wat de daders van die verschrikkelijke terroristische aanvallen tegen de VS voor dit land voorstellen.

Cuba heeft nooit deze individuen vertrouwd, en zal hen nooit vertrouwen. En de VS moeten hen evenmin als Cuba vertrouwen, en nog veel minder hen beschermen. Dit is een ernstige vergissing die gedeeltelijk verklaart waarom genomen zoals die van 11 september voorvallen. 

Mijn land heeft meer dan 42 geleden onder het terrorisme. Vandaag lijden de Verenigde Staten, en als men de wortels ervan niet uitroeit, zullen zij ook morgen lijden. Hier in de VS zijn er meer dan 800 organisaties die met een gewelddadig karakter, dit is het land dat het meest kwetsbaar is voor dit soort criminele daden. Inactief of onverschillig blijven, of nog erger, zich medeplichtig maken en bescherming bieden aan het terrorisme, is het zwaarste delict dat men kan begaan tegen de nationale veiligheid van de VS, en dat is precies wat er in deze zaak gebeurt. Zij die deze groepen en individuen beschermen zijn degenen die werkelijk de staatsveiligheid van de VS op het spel zetten.

Daarom klaag ik van op deze bank die politiediensten van de VS aan, die het terrorisme hebben toegedekt, en die er niet tegen optreden!

Cuba heeft jarenlang informatie doorgespeeld aan verschillende gouvernementele instanties van de VS, tot het hoogste niveau, gedetailleerde informatie, gedocumenteerde informatie, met namen en toenamen, overvloedige bewijzen van misdaden en moorden; hiervan is ons eigen bewijs in deze zaak een overduidelijk bewijs. En met al die informatie in handen, heeft men niets gedaan, niet één arrestatie, niet één onderzoek is tot het einde uitgevoerd.

Met onze opsluiting wilde men enkel de informatiebron het zwijgen opleggen, opdat deze ernstige terroristische daden niet publiek zouden worden, en zo de waarheid te verbergen die ons recht in het gezicht slaat. En ook de FBI heeft samengezworen met diezelfde terroristen en met de extreemrechtse vleugel van Miami om elke vorm van toenadering en samenwerking tussen onze twee volkeren en regeringen te dwarsbomen. Ondertussen lopen de misdadigers vrolijk rond door de straten hier buiten, spottend met dit Hof. Een zwaardere belediging is voor deze autoriteiten niet mogelijk, voor de vlag die in dit lokaal omhoog hangt en het wapen dat het waarlijk ideaal van gerechtigheid voorstelt.

Het enige wat Cuba wil, is leven in vrede en kalmte, geen oorlog, net zo min als het volk van de VS dat wil, of de militaire leiders van de VS, die heel goed weten dat Cuba geen enkele dreiging vormt voor dit land. Daarom was het ook onze taak was een misdadige oorlog te voorkomen, die enkel de dood van onschuldige mensen zou opleveren, niet enkel voor Cuba, maar ook voor het volk van de VS.

Op geen enkel moment hebben we informatie gezocht die de nationale veiligheid van dit land heeft bedreigd. Dat is een complete manipulatie, die we nooit zullen aanvaarden, en één van de redenen waarom we toegestemd hebben om naar dit proces te komen, om bovendien klaar en duidelijk de waarheid van al die misdaden, uitgevoerd van op Noordamerikaans grondgebied tegen Cuba en tegen de VS zelf, te verkondigen.

Cuba is niet naar de VS gekomen om binnen te dringen, om aan te vallen of om terroristische daden uit te voeren, integendeel. Cuba heeft eenvoudig het elementair recht zich te verdedigen, en dat is alles wat we gedaan hebben, zonder ook maar iets of iemand schade te berokkenen.

Zoland deze misdadige politiek tegen mijn land blijft bestaan, zullen er ook mannen als wij zijn, als elementair middel van zelfverdediging. Net zoals de VS vandaag dringend moeten weten wat er zich afspeelt binnen de terroristische organisaties die haar aanvallen. En dat is een realiteit die niemand kan ontkennen.

Al wat de leden van extreem-rechts uit Miami willen, is een conflict creëren door één of andere provocatie die zou kunnen uitmonden in een militaire agressie van de VS tegen Cuba, en, zoals ik al zie, dat is niet wat mijn volk wil, noch mijn regering, noch het volk van de VS. De getuigenis van generaal Sheehan, naar aanleiding van de infiltratiepraktijken die Ramón Saúl Sánchez uitvoerde in Cuba met zijn organisatie ‘Democracia', verklaarde dat hij niet wou dat deze elementen een oorlog tegen Cuba uitlokten, waarbij vele jongeren uit het Noordamerikaans leger zouden kunnen omkomen. Hetzelfde verklaarden vele anderen in dit Hof.

Van de kant van de openbare aanklager hebben we werkelijk schandalige en beschamende daden gezien, die niets te maken hebben met gerechtigheid of het zoeken naar waarheid. Zij probeerden ten eerste ons bewijs te verduisteren over de terroristische daden, uitgevoerd zowel in Cuba als hier in de VS. En daarnaast probeerden ze met alle middelen 90% van ons materiaal in dit proces te verduisteren over wat onze voornaamste taak was.

De aanklagers hebben de gegevens gemanipuleerd en vervalst, hebben ten allen tijde geprobeerd dit Hof te controleren, onder andere door middel van subtiele en minder subtiele bedreigingen. Ze hebben zelfs getuigen gechanteerd, onder de bedreiging hen gerechtelijk te vervolgen als ze zich niet op het Vijfde Amenement zouden beroepen. En ze wilden zelfs de Generaal Charles Whilhem chanteren, oud chef van Comando South, om te verkomen dat hij in naam van de verdediging zou getuigen.

Men heeft hier geprobeerd bewijsmateriaal te verduisteren (een 8 mm video waarvan Al Alondo, FBI agent, heeft nagelaten het origineel aan de verdediging te bezorgen, hetgeen sleutelbewijs in de zwaarste klacht ten laste in deze zaak).

Voor ons vertegenwoordigt de publieke aanklager niet de regering van de VS, want voor ons is dit geen zaak van de regering van de VS tegen Gerardo Hernández. De aanklager vertegenwoordigt –heel goed zelfs- de kleine vleugel van Cubaans extreem rechts, terroristen zoals José Basulto en organisaties als Alpha 66, FNCA, Comando F-4, die zelfs door hen omhelsd en gekust werden, hier in dit Hof en voor ieders ogen. Wat mij in dit proces het meest bedroefd heeft, is het wel de enorme inspanning, de grenzeloze moeite die de openbare aanklagers deden om trouw en tegen elke prijs deze misdadige groep te vertegenwoordigen.

Gelukkig is er langs de andere kant, bij de verdediging, waarheid, waardigheid, en de werkelijke houding van het Noordamerikaans volk tegenover Cuba getoond. Het was de verdediging die generaals, militairen en burgers opriepen om deze houding hier te komen voorstellen: zoals bvb Generaal Charles Whilhem, Admiraal Atkinson, Kolonel Eugene Carol, Kolonel Buckner, en oud-raadsman van president Willima Clinton in Cubaanse zaken: Richard Nuccio. En veel van hen hebben dat op volledig vrijwillige basis gedaan; in dit detail ligt een enorme boodschap voor iedereen die haar wil begrijpen.

Heren, het is een tijd van grote veranderingen, we zijn al volop in de 21 e eeuw. Vandaag onderhouden de VS zelfs relaties met China. Ze onderhouden relaties met Vietnam, waar 56.000 burgers van dit land omkwamen. Ze hebben gesprekken met Noord-Korea en met vele andere landen waarvan men ooit dacht dat het onmogelijk was er relaties mee te onderhouden.

Waarom niet met Cuba?

Het is zeker dat we, om onze taken uit te voeren, onconventionele methoden moesten gebruiken. Om evidente redenen moesten we in veiligheid kunnen handelen, maar nooit met de bedoeling iemand of iets schade toe te brengen, noch te frauderen of te bedriegen, en nog minder de regering of instellingen van dit land.

Het bewijs is overduidelijk op elk vlak; dat men ons daarop beoordeelt. Vanaf de eerste dag van dit proces erkennen we onze identiteit en onze verantwoordelijkheid, maar ik heb nooit een beschuldiging aanvaard van spionage, en zal dat ook nooit doen, noch van verraad ten opzichte van dit land.

Geachte aanklagers, of het u bevalt of niet, Cuba is een onafhankelijk en soeverein land, het heeft een eigen legitieme regering, een eigen president, martelaars en helden, en eigen overtuigingen. Cuba is gelijkwaardig aan de VS. Cuba, heren, moet men respecteren!

Als men mij vandaag veroordeelt voor het voorkomen van de dood van onschuldige mensen, voor het verdedigen van onze twee landen tegen het terrorisme, voor het voorkomen van een nutteloze invasie in Cuba, wel, laat die veroordeling dan maar komen!

Ik zal het uniform van gedetineerde met eenzelfde trots en eer dragen als een soldaat zijn meest dierbare insignes draagt!

Dit was een politiek proces, en dus zijn wij politieke gevangenen!

Hier is al het bewijsmateriaal, hier is geschiedenis geschreven, en zij is het die ons echte gerechtigheid zal brengen!

Bedankt.

Ramón Labañino Salazar