 |
Toespraak van Raúl Castro op 26 juli 2007 in Camagüey
Het volk is het belangrijkste wapen van de Revolutie
Vrienden hier aanwezig,
Mensen van Camagüey, goede morgen,
Landgenoten,
Precies een jaar geleden, toen we in Bayamo en Holguín naar de toespraken van de Commandant en Voorzitter luisterden, konden we zelfs niet vermoeden welke zware klap ons te wachten stond.
Op 31 juli zal het een jaar geleden zijn dat Fidel zijn Proclamatie hield, en tot vreugde van ons volk zijn de waardevolle activiteiten die hij ontplooit steeds intenser, zoals zijn in de pers gepubliceerde reflecties bewijzen, hoewel hij zelfs op de slechtste momenten van zijn ziekte niet naliet om met zijn wijsheid en ervaring bij te dragen aan elk probleem en elke belangrijke beslissing.
ZE KENNEN ONS VOLK NIET GOED, ALS ZE ZICH VERWONDEREN OVER ZIJN CAPACITEIT OM TE GROEIEN TOT HET VEREISTE NIVEAU OM ELKE PROVOCATIE TE TROTSEREN
We hebben in feite heel moeilijke maanden achter de rug, hoewel met een diametraal tegenovergesteld resultaat dan wat onze vijanden verwachtten, die droomden dat er chaos zou komen en dat het Cubaanse socialisme zou ineenstorten. Belangrijke Noord-Amerikaanse ambtenaren verklaarden zelfs dat ze dit scenario wilden gebruiken om de Revolutie te vernietigen.
Ze kennen ons volk niet goed, als ze zich verwonderen over zijn capaciteit om te groeien tot het vereiste niveau om elke provocatie te trotseren, hoe groot die ook is, want dat is waarlijk de enige houding in overeenstemming met onze geschiedenis.
De strijd die vele generaties Cubanen leverden is welbekend: sinds La Demajagua en Moncada tot vandaag stonden we altijd tegenover grote hindernissen en machtige vijanden. Zoveel opofferingen en moeilijkheden! Hoe dikwijls moesten we na elke tegenslag de strijd herbeginnen!
Alleen al de jaren die volgden op de 26 ste juli van 1953 zijn getekend door de gevangenis, het ballingschap, de Granma, de guerrilla in de bergen en de vlakten, tot onze overwinning op 1 januari 1959, precies vijf jaar, vijf maanden en vijf dagen na de aanval op de Moncada-kazerne.
In die periode kon men niet met leugens de waarheid verdoezelen, net zoals nu en zelfs binnen de V.S., ondanks het feit dat ons volk minder geschoold en minder politiek bewust was dan nu.
De overgrote meerderheid van de Cubanen sloot zich aan bij de zaak, geleid door een man die de waarheid gebruikte als voornaamste wapen tegen de vijand van zijn volk en die, in plaats van demagogische beloftes, vanaf zijn eerste toespraak in Havanna verwittigde dat in de komende jaren alles veel moeilijker zou worden.
De conclusie van de toenmalige hiërarchische oversten van de Noord-Amerikaanse regering was ook in overeenstemming met hun geschiedenis: ze moesten dit volk vernietigen, dat durfde te dromen van rechtvaardigheid, waardigheid en soevereiniteit, of als dit niet lukte, hen tot het uiterste doen lijden. Het voorbeeld dat Cuba gaf was veel te gevaarlijk in een arm, onderworpen en uitgebuit continent.
Maar ze kregen ons niet op de knieën: als antwoord veranderden we massaal in vechters, verdroegen we stoïcijns de schaarste en de moeilijkheden, zweetten we op de velden, in de fabrieken en in de loopgraven, streden we in ontelbare gevechten voor de overwinning en plaatsten we mijlpalen in de internationalistische hulp.
Bij de overblijfselen van elk van de 3 748 slachtoffers van de terroristische aanvallen, gedirigeerd, gesteund of toegelaten door de autoriteiten van de Verenigde Staten, bij de resten van de verdedigers van het Vaderland of zij die hun internationalistische plicht vervulden, heeft ons volk haar toewijding voor haar helden en martelaren bekrachtigd, met haar mambí -erfenis ( opstand tegen Spanje ) en het voorbeeld van Martí, Céspedes, Maceo, Gómez en Agramonte, gevolgd door mannen zoals Mella, Martínez Villena en Guiteras, symbolen van de ideeën en activiteiten van een oneindig aantal anonieme patriotten.
Dit was in essentie de laatste halve eeuw van onze geschiedenis. Want de regering van de V.S. bleef ononderbroken een politiek voeren om de Revolutie te vernietigen.
DIT WORDT OVERAL TER WERELD DAGELIJKS BEWEZEN
Het is in dit smeedwerk van inspanningen en offers dat het moreel en het bewustzijn van ons volk kon groeien. Hieruit werden kinderen geboren van het formaat van Gerardo Hernández, Antonio Guerrero, Ramón Labañino, Fernando González en René González, die in staat zijn om sereen, moedig en
waardig de hardheid van een onrechtvaardige gevangenisstraf te doorstaan, opgesloten in verschillende gevangenissen in de V.S.
Zij zijn voorbeelden, maar geen uitzonderingen: er zijn miljoenen Cubaanse mannen en vrouwen die geen enkel gevaar of moeilijkheid schuwen.
Dit wordt overal ter wereld dagelijks bewezen, zoals onze dappere deelnemers aan de Panamerikaanse Spelen aantonen.
Zo was het ook tijdens de meer dan 16 jaar durende Speciale Periode: een volgehouden inspanning van heel het land om de moeilijkheden te overwinnen en vooruit te komen, net zoals het in de toekomst zal zijn, want we zijn nog niet uit de Speciale Periode.
Het is dus dubbel verdienstelijk dat een provincie de Onderscheiding krijgt, die zoals men weet wordt toegekend na de evaluatie van de belangrijkste criteria.
Dit jaar valt de eer te beurt aan Ciudad de La Habana, Granma, Villa Clara en Camagüey, die we in naam van de Commandant en Voorzitter, de Partij en ons volk feliciteren voor deze belangrijke overwinning. Ook felicitaties aan Cienfuegos, Matanzas en Sancti Spíritus voor hun erkentelijkheid en aan Las Tunas voor hun bemoedigende resultaten.
Om te beslissen in welke provincie deze nationale meeting zou plaatsvinden, heeft het Politiek Bureau vooral de dagelijkse, stilzwijgende en volhardende inspanningen tegenover de moeilijkheden geëvalueerd. De bevolking van “El Camagüey”, zoals de mambises het noemden, behaalden dus dit resultaat.
We maakten vorderingen dankzij de inspanningen van duizenden kameraden, arbeiders, boeren en andere werknemers. Ook dankzij de onontbeerlijke bijdrage van de intellectuelen, artiesten en culturele werkers, van de heroïsche huisvrouwen en gepensioneerden, van de studenten van de FEEM en de FEU, van onze pioniers, van de leden van de Cubaanse Vrouwenfederatie en van de CDR's, de Vereniging van Strijdkrachten en de regionale cellen van de Partij, die een onvervangbare bijdrage leveren aan de maatschappij.
Zonder hen, zonder het werk, de studie en de dagelijkse opoffering van zoveel mannen, vrouwen en kinderen, zou de klaroen van de cavalerie van Agramonte vandaag niet opnieuw schallen over deze uitgestrekte vlakten.
Welnu, het mag ook niet zijn zoals in het baseball, waar de overwinningen worden toegeschreven aan de spelers en de verliezen aan het bestuur van de ploeg. Het zou niet fair zijn als we nalieten om de belangrijke rol van de leiders van de Partij, de Regering, de UJC en de sociale massaorganisaties op alle niveaus te vermelden, evenals de ontelbare administratieve kaders.
Ik zou speciaal de aandacht willen vestigen op het goede werk van kameraad Salvador Valdés Mesa, de huidige Secretaris-Generaal van de Cubaanse Werkliedencentrale, die gedurende een lange periode van bijna 13 maanden de Eerste Secretaris was van het Provinciaal Comité van de Partij, en die tot op heden succesvol werd opgevolgd door kameraad Julio César García Rodríguez.
WE MOETEN IEDEREEN INSCHAKELEN IN DE DAGELIJKSE STRIJD TEGEN ONZE VERGISSINGEN, DIE DE MOEILIJKHEDEN VERERGEREN VEROORZAAKT DOOR EXTERNE OORZAKEN, VOORAL DOOR DE BLOKKADE
Het is gepast en noodzakelijk om de verwezenlijkingen van de laatste jaren in deze provincies en in heel het land te erkennen, maar in het volle bewustzijn van onze problemen, van de tekortkomingen en vergissingen, van de bureaucratische en lakse houdingen, die soms toenamen tijdens de Speciale Periode.
Het noemen van de belangrijke resultaten die in deze provincies werden behaald, wil niet zeggen dat we niet weten dat in er heel het land hard wordt gewerkt. In de oostelijke provincies moest men bijvoorbeeld werken onder heel moeilijke omstandigheden, bij een gebrek aan middelen als gevolg van objectieve, maar ook subjectieve oorzaken.
Toch zijn de resultaten niet altijd in verhouding met de inspanningen. Het effect hangt in grote mate af van de volharding en van de organisatie, in het bijzonder van de controle en de systematische eisen die men stelt en vooral van de mogelijkheid om de massa's in te lijven bij de strijd voor efficiëntie.
We moeten iedereen inschakelen in de dagelijkse strijd tegen onze vergissingen, die de objectieve moeilijkheden verergeren veroorzaakt door externe oorzaken, vooral door provocaties van de economische blokkade door de Verenigde Staten. Ze betekent een onverbiddelijke oorlog tegen ons volk en het huidige bestuur van dit land zoekt met bijzondere verbetenheid naar zelfs het minste beetje om ons schade toe te brengen.
Men zou ontelbare voorbeelden kunnen geven, maar ik zal me beperken tot het vernoemen van de obstakels bij onze commerciële en financiële transacties in het buitenland, waarbij heel vaak de aankoop van voedsel, medicijnen en andere basisbehoeften voor het volk wordt belemmerd en ons de toegang tot bancaire diensten wordt geweigerd door de druk en het opleggen van hun wetten elders.
Deze regering legt ook tot in het belachelijke bijna onoverkomelijke belemmeringen op aan Amerikanen die naar Cuba willen reizen en ook aan de Cubanen die in de V.S. wonen en hun familie willen bezoeken. Niet alleen aan onze officiële ambtenaren worden visa geweigerd, maar ook aan artiesten, sportlui, wetenschappers en in het algemeen aan iedereen die geen kwaad spreekt over onze Revolutie.
Zoals ons Ministerie van Buitenlandse Zaken recent verklaarde, komt hierbij nog de weigering om de afgesproken migratieakkoorden toe te passen wat betreft het minimum aantal jaarlijks uit te reiken visa.
Met deze politiek stimuleert men de mensen die hun toevlucht nemen tot illegale immigratie en die ginder als helden worden onthaald, vaak nadat ze het leven van kinderen riskeerden en ondanks het feit dat ze met zulk een onverantwoorde daad niet alleen Cubanen in gevaar brengen, maar ook Amerikanen zelf, die zogezegd beschermd worden door hun regering. Want wie het aandurft om tegen betaling mensen mee nemen, verhandelt waarschijnlijk ook drugs, wapens of iets anders van die aard.
Cuba zal langs haar kant, zoals we altijd deden tot nu toe, de afspraken in verband met de immigratieakkoorden blijven nakomen.
De laatste twaalf maanden waren de partij en vooral ons volk zelf een zeer goed voorbeeld van rijpheid, principiële vasthoudendheid, eenheid en vertrouwen in Fidel.
Ondanks de diepe pijn die we leden, bleef geen enkele taak ongedaan. Er is orde in het land en veel werk. Het hoofd van de Partij zoekt samen met de regering dagelijks naar het meest efficiënte antwoord op elk probleem.
Elke kwestie die de ontwikkeling van het land en de levensomstandigheden van het volk betreft, wordt op een verantwoorde wijze aangepakt en er wordt aan een oplossing gewerkt. Geen enkele taak van de Ideeënstrijd of de Energierevolutie of andere projecten die de Commandant en Voorzitter opstartte, is stilgelegd. Zoals altijd bij zulke omvangrijke kwesties, was het nodig om zaken aan te passen of uit te stellen en in de toekomst kan dit nog gebeuren door materiële noodzaak of door bedreigingen die we allemaal kennen.
DE OPERATIE CAGUAIRÁN HEEFT DE VERDEDIGINGSCAPACITEIT VAN HET LAND SUBSTANTIEEL VERBETERD
Sindsdien is ons volk zich tegelijkertijd sereen, gedisciplineerd en bescheiden blijven klaarmaken om zich te verweren tegen gelijk welk militair avontuur van de vijand.
Honderdduizenden soldaten en reservisten van het Revolutionair Gewapend Leger hebben samen met de officieren, de sergeanten en de soldaten van het reguliere leger de Operatie Caguairán opgezet, waardoor de verdedigingscapaciteit van het land substantieel verbeterde en de staat van paraatheid steeg tot op een hoger niveau dan ooit.
Het is een grote inspanning op een moment dat er weinig middelen zijn, maar het is eenvoudigweg noodzakelijk. We zullen dit verder zetten met, zoals tot nu toe, de grootste rationaliteit, zowel op materieel vlak als op het vlak van tijdsgebruik van onze burgers.
Met de verdediging speelt men niet!, zei onze Commandant en Voorzitter, en slechts enkele dagen geleden heeft hij dit nog eens herhaald. Voor ons is, zoals ik al vaak zei, een vermeden oorlog een gewonnen oorlog, maar om hem op die manier te winnen, moet er veel zweet vloeien en een groot aantal middelen worden ingezet.
Het overtuigend antwoord van het volk op de Proclamatie van de Commandant en Voorzitter heeft alle plannen van de vijand doen mislukken, maar verre van de realiteit onder ogen te zien en zijn vergissingen recht te zetten, blijft die zich halsstarrig stoten aan dezelfde steen. Ze speculeren op een veronderstelde verlamming van het land en zelfs op een “overgang” die al zou bezig zijn. Maar hoe hard ze hun ogen ook dichtknijpen, de werkelijkheid zal hun achterhaalde dromen vernietigen.
Zoals de pers signaleerde, zal de Operatie Caguairán de volgende lange maanden voortduren. Ongeveer een miljoen landgenoten zullen hierdoor voorbereid zijn en op het einde van het jaar zal de Operatie eindigen met de Strategische Oefening Bastion 2008.
Daarom zullen we tegen die datum beter voorbereid zijn om op alle vlakken weerstand te bieden en te overwinnen, ook op gebied van defensie.
NOOIT ZAL ONS VOLK EEN DUIMBREED WIJKEN VOOR DE DRUK OF CHANTAGE VAN ENIG LAND OF EEN LANDENGROEP
Tegen die datum zullen ook de verkiezingen van de V.S. achter de rug zijn en zal er een einde komen aan het mandaat van de huidige president van dat land en van zijn wispelturig en gevaarlijk bestuur, dat doordrongen is van zulk een reactionair en fundamentalistisch gedachtegoed, dat het geen enkele kwestie rationeel kan analyseren.
De nieuwe regering zal moeten beslissen of ze vasthoudt aan de absurde, illegale en mislukte politiek tegen Cuba, ofwel de olijftak aanvaardt die we aanboden ter gelegenheid van de 50 ste verjaardag van de ontscheping van de Granma. Met andere woorden, toen we opnieuw bevestigden dat we op voet van gelijkheid het langdurige geschil willen bespreken met de regering van de V.S., omdat we ervan overtuigd zijn dat de problemen van deze wereld, die steeds complexer en gevaarlijker worden, allemaal via deze weg kunnen worden opgelost.
Als de nieuwe autoriteiten van Noord-Amerika eindelijk hun arrogantie achterwege zouden laten en beslissen om op een beschaafde manier te converseren, zou dit welkom zijn. Zoniet, zijn we klaar om hun vijandige politiek te blijven trotseren, indien nodig nóg eens 50 jaar lang.
Vijftig jaar lijkt lang, maar binnenkort vieren we de 50 ste verjaardag van de overwinning van de Revolutie en de 55 ste van de aanval op de Moncada-kazerne en deze jaren zijn voorbijgegaan zonder dat we er ons van bewust waren, omdat we met zoveel opdrachten en uitdagingen bezig waren. Bovendien is bijna 70% van onze bevolking onder de blokkade geboren, waardoor we goed getraind zijn om stand te houden en die uiteindelijk te vernietigen.
Sommigen, beïnvloed door de propaganda van de vijand of gewoon verward, zijn zich niet bewust van het reële gevaar of van het onweerlegbaar feit dat de blokkade een directe invloed heeft zowel op grootschalige economische beslissingen als op de meest elementaire noden van elke Cubaan.
De blokkade belemmert ons rechtstreeks en dagelijks in de voedselvoorziening, het transport, de woongelegenheid en zelfs in het ontbreken van de ruwe materialen en nodige uitrusting voor het werk.
Zoals gezegd is het daarom dat de vijand deze bijna een halve eeuw geleden heeft ingevoerd en vandaag blijven de V.S. dromen om ons hun wil op te leggen. President Bush zelf blijft herhalen dat hij de voortzetting van de Cubaanse Revolutie niet zal toelaten. Het zou interessant zijn om hem te vragen hoe hij dit denkt te doen.
Hoe weinig hebben ze geleerd van de geschiedenis!
In zijn Manifest van 18 juni heeft Fidel hen nog eens gezegd wat de overtuiging is van elke revolutionair van dit eiland: “U zult nooit Cuba krijgen!”
Ons volk zal nooit een duimbreed wijken voor pogingen tot druk of chantage van enig land of een landengroep en zal niet de minste eenzijdige toegeving doen om een of ander signaal naar iemand te sturen.
WIJ ZIJN VERPLICHT OM ELK PROBLEEM BINNEN ONS WERKTERREIN MET PRECISIE TE HERKENNEN EN GRONDIG TE BEOORDELEN
Wat onze economische en sociale taken betreft, kennen we de druk waaronder de kaders moeten werken, vooral aan de basis, waar de beschikbare middelen bijna nooit beantwoorden aan de groeiende noden.
Wij zijn er ons ook van bewust dat temidden van de extreme objectieve moeilijkheden die we doormaken, de lonen duidelijk nog te laag zijn om te voldoen aan alle noden. Daardoor verzekeren ze niet meer het socialistisch principe waarbij elkeen bijdraagt volgens zijn mogelijkheden en een loon ontvangt volgens zijn werk. Dit gaf aanleiding tot sociale ongedisciplineerdheid en tot tolerantie die, eens ingeburgerd, moeilijk uit te roeien zijn, zelfs als de objectieve oorzaken er niet meer zijn.
Ik kan met verantwoording bevestigen dat de Partij en de Regering deze en andere complexe en moeilijke problemen grondig bestudeert. Ze vereisen een integrale en tegelijkertijd gedifferentieerde aanpak voor elk concreet geval.
Wij hebben allemaal de plicht, van de leiders tot de arbeiders aan de basis, om elk probleem binnen ons werkterrein met precisie te herkennen en grondig te beoordelen, om het met de meest aangewezen methodes te benaderen.
Dit is een heel andere houding dan de moeilijkheden gebruiken als schild tegen kritiek om niet met de nodige snelheid en efficiëntie te moeten handelen, of het gebrek aan de gevoeligheid en politieke moed om uit te leggen waarom iets niet onmiddellijk lukt.
Ik beperk me tot het vestigen van de aandacht op deze cruciale thema's. Het zijn geen kwesties die worden opgelost met een simpele kritiek of een aanmaning, zelfs op een meeting zoals deze. Ze vergen vooral georganiseerd werk, controle en veeleisendheid dag na dag; strengheid, orde en systematische discipline van de nationale instanties tot op elk van de duizenden plaatsen waar men iets produceert of een dienst verleent.
IK WAARSCHUW ER NOG EENS VOOR DAT WE NIET ALLES ONMIDDELLIJK KUNNEN OPLOSSEN
Het land werkt met deze oriëntatie, net zoals met andere even belangrijke en strategische doelstellingen. Het doet dat gestaag en zonder te wanhopen, noch door vele publieke verklaringen af te leggen, om geen valse verwachtingen te scheppen.
Het doet het met de ernst die de Revolutie altijd heeft gekenmerkt. Ik waarschuw er nog eens voor dat we niet alles in één keer kunnen oplossen.
Ik overdrijf niet als ik zeg dat we in een zeer moeilijke internationale economische situatie leven, met oorlogen, politieke instabiliteit, verslechtering van het leefmilieu en een blijkbaar permanente stijging van de olieprijzen. Zoals kameraad Fidel heeft aangegeven, komt daar nog sinds kort de, vooral door de Verenigde Staten, beslissing bij om maïs, soja en andere voedingsgewassen om te vormen tot brandstof, waardoor de prijzen van die producten en hun directe afgeleiden zoals vlees en melk de laatste maanden de pan uitswingen.
Ik wil maar een paar voorbeelden geven. Vandaag kost een vat olie bijna 80 dollar, bijna drie keer zoveel als vier jaar geleden, toen hij rond de 28 dollar kostte. En dat heeft een invloed op zowat alles, omdat elk product of dienstverlening al dan niet rechtstreeks een zekere hoeveelheid brandstof nodig heeft.
Een ander voorbeeld: in 2004 kostte een ton melkpoeder zo'n 2.100 dollar. Het betekende een hele inspanning om het aanbod van dat voedingsmiddel te verzekeren, want de invoer ervan vereiste 105 miljoen dollar. In 2007 moesten we voor de aankoop van datzelfde product 160 miljoen dollar ophoesten, terwijl de kostprijs per ton opliep tot 2.450 dollar. Dat betekent een kost van bijna 500 miljoen in vier jaar tijd.
Momenteel kost een ton meer dan 5.200 dollar. Als we de nationale productie dus niet opdrijven om te voorzien in de consumptiebehoeften van 2008, zullen we, alleen voor melkpoeder, 340 miljoen dollar meer moeten opzij zetten, of meer dan drie keer wat we in 2004 hebben uitgegeven, voor zover de prijzen niet blijven stijgen.
In 2006 kostte een ton rijst 390 dollar; vandaag verkopen ze die aan 435 dollar. Enkele jaren geleden konden we diepvrieskippen kopen tegen 500 dollar per ton. We gingen er in de planning van uit dat die prijs ging stijgen tot 800 dollar, terwijl ze in werkelijkheid opliep tot 1.186 dollar.
En zo is het voor bijna alle producten die ons land invoert om te voorzien in de behoeften, in hoofdzaak van de bevolking, en die, zoals jullie weten, ondanks deze realiteit tegen praktisch ongewijzigde prijzen worden aangeboden.
En ik heb het hier over producten van bij ons. Ik meen dat we grond genoeg hebben, en het heeft vorig en dit jaar overvloedig geregend. Ik ben met de auto gekomen, en ik heb kunnen vaststellen dat alles er groen en mooi bijlag. Maar het mooiste van al wat ik heb gezien vond ik wel de doornplanten langs de weg.
Niemand, noch een individu noch een land, kan zich de luxe veroorloven meer uit te geven dan wat het bezit.
Daarom kan elke echte loonsverhoging of prijsverlaging alleen maar voortkomen uit een grotere en efficiëntere productie of dienstverlening die meer inkomsten opleveren.
Niemand, noch een individu noch een land, kan zich de luxe veroorloven meer uit te geven dan wat het bezit. Dat lijkt elementair, maar we hebben niet altijd overeenkomstig deze onvermijdelijke realiteit gehandeld.
Om meer te hebben, moeten we meer en op een rationele en efficiënte manier produceren, zodat we minder moeten invoeren, in de eerste plaats op het vlak van voedingswaren van eigen bodem. De eigen productie daarvan is nog bijlange niet in staat om de behoeften te dekken.
We staan voor de noodzaak om de grond meer te laten opbrengen, of het nu met tractoren of ossen is, zoals het gebeurde voor er tractoren waren. We moeten sneller, maar zonder te improviseren, de ervaringen van de beste producenten veralgemenen, zowel in de staatssector als in de landbouw, en we moeten de zware arbeid die ze in de verstikkende warmte van ons klimaat realiseren stimuleren.
Om dat te bereiken zullen we de nodige veranderingen van structuren en opvattingen moeten doorvoeren.
Er wordt al in die zin gewerkt, en de eerste bescheiden resultaten worden zichtbaar. Zoals geëist door de Nationale Assemblee van de Volksmacht werd orde op zaken gesteld in de betalingen van de boeren; er zijn bovendien discrete verbeteringen in de aanvoer van productiemiddelen voor sommige producties en er waren aanzienlijke prijsstijgingen voor de aankoop van verschillende producten, dat wil zeggen de prijs die de Staat de producent betaalt, niet de prijs die de bevolking betaalt, want die blijft ongewijzigd. Deze maatregel betrof belangrijke producten, zoals vlees en melk.
ZOVEEL MOGELIJK MELK PRODUCEREN
Wat betreft de productie en de verdeling van dat laatste, de melk, zijn we er ons van bewust dat de materiële bronnen die we de veehouders konden verzekeren nog zeer beperkt zijn. Maar, de natuur heeft ons de laatste twee jaar goed bedeeld, en alles wijst er op dat we de geplande 384 miljoen liter melk zullen halen, alhoewel we nog ver verwijderd zijn van de 900 miljoen die we produceerden toen we over alle veevoeder en productiemiddelen beschikten.
Sinds maart loopt er bovendien een experiment in zes gemeenten - Mantua en San Cristóbal in Pinar del Río, Melena del Sur in Havana, Calimete in Matanzas, Aguada de Pasajeros in Cienfuegos en Yaguajay in Sancti Spíritus – waarbij de melkproducent dagelijks rechtstreeks 20.000 liter melk verdeelt aan 230 kruidenierszaken en voor de sociale consumptie van deze plaatsen.
Op die manier maken ze komaf met absurde systemen die ervoor zorgden dat dit kostbare goed honderden kilometers moest afleggen voor het bij de consument terechtkwam die, in vele gevallen, op amper een paar honderden meters van de melkboerderij woonde, en met productieverliezen en brandstofverbruik als gevolg.
Laat mij één of twee voorbeelden geven uit Camagüey. Vandaag bevoorraden ze in Mantua, een van de meest westelijke gemeenten in Pinar del Río, via de 40 winkels in de gemeente de bevolking rechtstreeks met 2.492 liter melk aan gesubsidieerde prijzen, wat een maandelijkse besparing van 2000 liter brandstof betekent.
Wat gebeurde er tot voor vier maanden?
De dichtstbijzijnde pasteurisatiefabriek bevindt zich in de gemeente Sandino, op 40 km van de dichtst bewoonde zone van Mantua. Om de melk in die fabriek te krijgen, moest een vrachtwagen elke dag minstens, want de afstanden verschillen, zo'n 80 km heen en weer rijden. Ik zeg wel minstens, want er andere zones van Mantua liggen nog verder.
De melk, eens gepasteuriseerd in Sandino, die de kinderen en andere consumenten van Mantua volgens de norm ontvingen, kwam daarna terug per vrachtwagen die, logisch, terug naar zijn vertrekpunt moest eens de lading gelost was. In totaal legde hij dus 160 km af, in werkelijkheid nog meer zoals ik al uitlegde.
Ik weet niet of het nu nog het geval is. Een tijdje geleden was ik op verplaatsing in het zuidoosten van Camagüey, in een plaatsje met de naam Los Raúles – naamgenoten! – en ik stelde mij ernstig vragen. De in Los Raúles geproduceerde melk vertrok naar Camagüey voor pasteurisatie en keerde dan terug voor de kinderen in Los Raúles. Zou het nog altijd zo gaan?
Een tijdje geleden, minder dan een jaar, vroeg ik of ze dat absurde en waanzinnig heen en weer rijden hadden uitgeschakeld. Ik zweer je dat ze me vertelden dat het zo was, en nu ontdekken we zoiets.
Denk eens aan gelijkaardige gevallen, en je zal zien aan hoeveel we komen.
Dat gezeul met melk gebeurde, het is waar, vanuit de lovenswaardige doelstelling om de hele melkproductie te pasteuriseren. Het is een logische en noodzakelijke maatregel wanneer het over steden van een zekere omvang gaat, alhoewel het in Cuba een algemeen verspreide gewoonte is om de melk te koken, gepasteuriseerd of niet. Het aankopen en pasteuriseren van melk voor de stadsbewoners zal dus verder gebeuren, maar het is daarentegen ondoenbaar dat een vrachtwagen of honderden vrachtwagens dagelijks grote afstanden afleggen om een paar liters melk te leveren op plaatsen waar ze er genoeg produceren om er voor zichzelf in te voorzien.
Sinds de overwinning van de Revolutie zijn wij Cubanen het gewoon om van west naar oost te reizen, en vooral van oost naar west, maar we hebben onze zin om te reizen ook toegepast om melk te laten reizen.
Behalve de hoger vernoemde gemeenten die aan dit experiment deelnemen, zijn er nog 3.500 winkels van andere gemeenten en provincies die ook de melk rechtstreeks verdelen. In totaal worden nu al meer dan 7 miljoen liter zo verdeeld.
Het experiment zal geleidelijk aan worden uitgebreid, zo snel mogelijk maar zonder overhaast te veralgemenen. Aan de uitbreiding zal in ieder geval een integraal onderzoek voorafgaan om de haalbaarheid en het bestaan van de vereiste organisatorische en materiële voorwaarden voor de specifieke plaats aan te tonen.
We zullen op die manier werken tot alle gemeenten van het land met een voldoende melkproductie zichzelf bevoorraden en op hun grondgebied de kringloop van het melken van de koe tot het kind of eender andere persoon die de melk drinkt sluiten, in overeenstemming met de huidige mogelijkheden.
Kortom, de hoofddoelstelling van dit experiment is om de grootst mogelijke hoeveelheid melk te produceren, en ik denk dat het in de overgrote meerderheid van de gemeenten mogelijk is, met uitzondering van de hoofdstedelijke gemeenten, vooral in de hoofdstad, die zich niet aan de rand van de hoofdstad bevinden, want ook daar kan er melk worden geproduceerd. Er bestaan al enkele provinciehoofdsteden waarvan de belangrijkste gemeenten, zoals concreet in het geval van Sancti Spíritus, waar ze er voldoende kunnen produceren. En er moet meer melk geproduceerd worden!
Dat wil zeggen, dat het de hoofddoelstelling is om meer melk te produceren om te beantwoorden aan de behoefte, in de eerste plaats van de kinderen – we hebben het hier over een basisvoeding voor kinderen, en voor zieken, daar kun je niet mee spelen – zonder afbreuk te doen aan de doelstelling dat ook anderen daar in de toekomst van kunnen genieten.
Bovendien zorgt dit plan er ook voor dat er brandstof wordt bespaard, wat ook heel belangrijk is.
Dit is een programma dat overeenstemt met de huidige omstandigheden, en het is een hersenspin te dromen van massale import van veevoeder en andere producten zoals we in het verleden deden, toen de wereld er nog heel anders uitzag.
Het is maar een voorbeeld van de vele reserves die tevoorschijn komen telkens wanneer we ons beter organiseren en een zaak met de nodige grondigheid analyseren en rekening houden met alle invloedsfactoren.
BESPAREN OP BRANDSTOF: EEN TAAK VAN STRATEGISCHE BETEKENIS
Ik onderstreep dat er geen spectaculaire oplossingen bestaan. Het vergt tijd en vooral ernstig en systematisch werk, waarbij elk resultaat, hoe klein ook, moet worden geconsolideerd.
Een andere haast onuitputtelijke bron van middelen – als we rekening houden met de verspilling – wordt gevormd door het besparen, vooral, zoals we al zeiden, van brandstof, waarvan de prijzen altijd maar stijgen, en het ziet er niet naar uit dat ze zullen dalen.
Het gaat hier om een opdracht van strategische betekenis waaraan niet altijd de nodige aandacht wordt besteed. De verspilling is nog altijd niet gestopt. Het voorbeeld van de melk zegt genoeg.
Het is ook nodig, telkens als het rationeel is, om de nationale industriële productie te herstellen en om nieuwe producten te maken die de invoer vervangen of die nieuwe uitvoermogelijkheden scheppen.
In die zin bestuderen we momenteel de verhoging van de buitenlandse investeringen, voor zover ze kapitaal, technologie of markten leveren en om zo te profiteren van de bijdrage die het kan leveren aan de ontwikkeling van het land, zonder te vervallen in de fouten uit het verleden door naïviteit of onwetendheid op dat terrein. We willen vertrekken van de positieve ervaringen, met ernstige ondernemers werken en op goed vastgelegde juridische bases die de rol van de Staat en het overwicht van de socialistische eigendom vrijwaren.
We zullen telkens de samenwerking met andere volkeren versterken, want we zijn er ons van bewust dat we alleen samen en op basis van het absolute respect voor de weg die elk land volgt zullen overwinnen. Dat bewijst de vooruitgang samen met onze broeders van Venezuela, Bolivia en Nicaragua, en onze stevige banden met China en Vietnam, om maar een paar opmerkelijke voorbeelden te noemen binnen de groeiende groep landen van alle continenten waarmee we allerlei relaties herstellen en ontwikkelen.
We zullen voorrang blijven geven aan de Beweging van Niet-Gebonden Landen en aan de groeiende internationale solidariteitsbeweging met de Revolutie. We gaan ook door met onze samenwerking met de Verenigde Naties en andere multilaterale organisaties waarvan Cuba lid is en die vertrekken vanuit het respect voor de internationale rechtsregels en die bijdragen tot de ontwikkeling van de volkeren en de vrede.
HET ENIGE WAT EEN REVOLUTIONAIRE CUBAAN NOOIT IN VRAAG ZAL STELLEN IS DE ONHERROEPELIJKE BESLISSING OM HET SOCIALISME OP TE BOUWEN
Er zijn vele gelijktijdige gevechten die een bundeling van de krachten vergen om de eenheid van het volk te behouden, het belangrijkste wapen van de revolutie, en om gebruik te maken van de mogelijkheden van een socialistische maatschappij zoals de onze. De komende verkiezingen van de Volksmacht zullen een nieuwe gelegenheid bieden om de buitengewone kracht van onze waarachtige democratie te tonen.
Het is de plicht van ieder van ons, vooral van de kaders, om ons door geen enkele moeilijkheid te laten afschrikken, hoe groot en onoplosbaar het in de gegeven omstandigheid ook mag lijken.
We moeten ons herinneren hoe we, ondanks de verwarring en de eerste ontmoediging, de moeilijkste jaren van de Speciale Periode in het begin van het vorige decennium hebben aangepakt en vooruit zijn gegaan. We zeiden het toen, en we herhalen het vandaag: Ja, het is mogelijk!
Hoe groter het probleem of de uitdaging is, des te meer hebben we nood aan organisatie, systematisch en effectief werk, studie en vooruitzichten vertrekkende van een planning op basis van duidelijke prioriteiten, zonder dat er iemand probeert om zijn problemen op te lossen tegen gelijk welke prijs of ten koste van anderen.
We moeten bovendien werken met een kritische en creatieve geest, zonder verkramping of schema's. We moeten nooit geloven dat wat we doen perfect is en dat we het niet moeten herbekijken. Het enige wat een revolutionaire Cubaan nooit in vraag zal stellen is de onherroepelijke beslissing om het socialisme op te bouwen.
Deze diepe overtuiging deed Fidel, op deze zelfde plaats, op 26 juli 1989, precies achttien jaar geleden, deze historische en profetische uitspraak: in de veronderstelling dat de Sovjetunie uiteenvalt, zullen wij onze Revolutie voortzetten, bereid om de hoge prijs te betalen voor de vrijheid en om te handelen op basis van de waardigheid en de principes.
De geschiedenis heeft afdoende bewezen dat deze beslissing van ons volk rotsvast is. Bijgevolg zijn wij verplicht om ons de vraag te stellen wat we doen om dat altijd beter te realiseren, om opvattingen en methodes te veranderen die op dat moment van toepassing waren, maar die achterhaald werden door het leven zelf.
We moeten altijd voor ogen houden, niet om het van buiten op te dreunen als een dogma maar om het dagelijks creatief toe te passen in ons werk, wat Fidel zei op de eerste mei 2000 en waarmee hij het ideologisch en politiek werk uiterst treffend samenvatte toen hij verklaarde:
“Revolutie, dat is het historische moment aanvoelen, dat is veranderen wat moet veranderen, dat is de volledige gelijkheid en vrijheid, dat betekent zelf menselijk behandeld worden en de anderen als menselijke wezens behandelen, het betekent onszelf en op eigen kracht emanciperen, het betekent machtige heersende krachten binnen en buiten de sociale en nationale omgeving uit te dagen, het betekent waarden verdedigen waarin we geloven en waarvoor we ons tegen elke prijs willen opofferen, het betekent bescheidenheid, onbaatzuchtigheid, altruïsme, solidariteit en heldenmoed, het betekent vechten met moed, verstand en realisme, het betekent nooit te liegen noch de ethische principes te schenden, het is de diepe overtuiging dat er geen kracht ter wereld bestaat die in staat is om de kracht van de waarheid en van de ideeën te breken. Revolutie betekent eenheid, onafhankelijkheid, vechten voor onze dromen van rechtvaardigheid voor Cuba en voor de wereld, wat de basis vormt van ons patriottisme, ons socialisme en ons internationalisme”.
De beste hulde die we de Opperbevelhebber op een dag als vandaag kunnen brengen, de beste bijdrage aan zijn herstel, bestaat er in de beslissing te ratificeren om ons altijd door deze principes te laten leiden en vooral er dagelijks in overeenstemming mee te handelen op de ons toegewezen post.
Trouw aan de erfenis van onze gesneuvelde helden zullen we ons onophoudelijk inzetten voor de realisatie van de oriëntaties in zijn Verklaring, in de vele andere mededelingen die hij ons al heeft gedaan en die hij ons in de toekomst nog zal doen.
Er is geen plaats voor angst voor de moeilijkheden en gevaren onder ons volk, dat nooit zijn waakzaamheid voor zijn vijanden zal laten verslappen. Dat is de belangrijkste waarborg dat op onze pleinen en indien nodig ook in de loopgraven men hier altijd zal horen roepen:
Leve de Revolutie!
Leve Fidel!
Vertaling: Yola Ooms en Erwin Carpentier
