Quo Vadis Cuba?

Katrien Demuynck

‘Quo vadis, Cuba: scenario's van transitie op het einde van de Castro era'... dat is de titel van de internationale conferentie die op 13 en 14 mei 2008 doorgaat te Brussel in de gebouwen van de Europese Unie. Organisatoren zijn de Konrad Adenauer Stiftung en de Robert Schumann Stiftung, beide opgericht ter promotie van Europa en beide van rechtse signatuur. Op het eerste gezicht een vreemd onderwerp om het in de Europa over te hebben. Het gaat tenslotte om een klein eiland in de Caraïben van amper 11 miljoen inwoners. Maar er is meer aan de hand.

De VS oefent sinds jaar en dag druk uit op de Europese Unie om hun agressieve anti-Cuba politiek bij te treden. Een eerste grote overwinning haalden ze in 1996, toen Europa de ‘Common position' instelde die eenzijdige voorwaarden oplegt aan Europese relaties met Cuba. In 2003 kwamen daar nog een reeks sancties bij.

Maar in maart laatstleden bezocht Louis Michel, Europees commissaris voor Ontwikkelingssamenwerking, Havanna. Hij verklaarde er dat de tijd rijp was voor de EU om de sancties op te heffen. In juni ligt ook de Common Position ter discussie. Het tij lijkt te keren.

De VS gingen onmiddellijk in het offensief. In april stuurden ze Caleb Mc Carry uit om zowel de instanties van de EU als een aantal Europese landen afzonderlijk op te zoeken. De heer Caleb Mc Carry is door de VS benoemd tot ‘Coördinator voor de overgang in Cuba', op basis van de aanbevelingen in de rapporten van de VS-‘Commission for Assistance to a Free Cuba'. Deze commissie heeft als doelstelling om, los van het zelfbeschikkingsrecht van de Cubaanse bevolking, de bestaande instellingen van de Cubaanse staat omver te werpen en er andere te installeren, op maat van de VS. Caleb Mc Carry wordt sinds juli 2005 betaald om deze ‘transitie' te organiseren. Hij is ook de man die bestemd is om tijdens ‘de transitie' Cuba te besturen. Kortom, wat Paul Bremer was voor Irak is Caleb Mc Carry voor het toekomstige Cuba. Alleen hebben ze met de aanstelling van Mc Carry niet gewacht tot Havanna gevallen was.

De Cuba-conferentie van de Adenauer- en Schumannstichtingen kadert in hetzelfde offensief. Het is niet de eerste keer dat de stichtingen zich lenen tot anti-Cuba manoeuvers van de VS. Alle communicatie rond de conferentie is echter gevoerd vanuit Praag, meer bepaald vanuit de organisatie People in Need. PIN huisvest het International Committee for Democracy in Cuba (ICDC), met enkele notoire leden zoals o.a. ex VS buitenlandminister Madeleine Albright. PIN laat weten dat haar activiteiten met betrekking tot Cuba mede gefinancierd worden door de Amerikaanse organisaties Freedom House en Center for a Free Cuba. De directeur van de laatstgenoemde organisatie is Frank Calzon. Calzon heeft een geschiedenis als lid van de terroristische Abdala-groepering in Miami en als CIA-agent. Ook was hij één van de eerste directeuren van de Cuban American National Foundation (CANF), in het leven geroepen door Ronald Reagan. PIN ontvangt van nog een aantal Amerikaanse organisaties financiële steun, onder meer van USAID, de National Endowment for Democracy (NED) en direct van de Amerikaanse ambassade in Praag. Klaarblijkelijk lopen het ICDC en PIN hand in hand met de Verenigde Staten en met de agressieve Amerikaanse politiek jegens Cuba. Ook ontvangen het ICDC en PIN aanzienlijke bedragen van de Tsjechische regering.

De ‘Quo vadis Cuba'-conferentie heeft niets te maken met het bestuderen van eventuele veranderingen in de Cubaanse politiek. Ze heeft als enig doel een mogelijke Europese toenadering tot Cuba te blokkeren. Vreemd dat twee stichtingen die nét de promotie van Europa op het oog hebben zich ertoe lenen om dat Europa in de voetsporen van de VS te laten lopen.

Katrien Demuynck

Woordvoerder Initiatief Cuba Socialista

katrien@cubanismo.net – 0476 810 413