Primero de Mayo 2005 in Havanna

Toon Danhieux - 16 05 05

Nauwelijks bekomen van de tropische warmte en de grootse indruk die het oude Havanna achterliet de éérste dag van hun bezoek, verzamelen 11 Nijvelse metallos en hun tolk aan de balie van hotel Lincoln om 4.30 u in alle vroegte. Het is nog duister. Vandaag zullen we de éérste mei meemaken met Fidel en meer dan een miljoen Cubanen.
Van onze compañeros van de Cubaanse vakbond (CTC) hebben we een parkeerkaart gekregen en zo kunnen we - voorzien van een ontbijtpakket - met ons reisbusje de Plaza de la Revolución dicht benaderen. Hoewel hotel Lincoln nauwelijks enkele km's van het beroemde plein met het silhouet van Ché verwijderd ligt, vorderen we maar stapvoets, want in alle straten waar we langs komen zwelt de massa met de minuut aan: alle zijstraten, huizen en woonblokken lopen leeg in steeds breder stromen richting Plaza. Tegelijk spuwen alle boulevards rijen stampvolle bussen en camions dezelfde richting uit. Ons busje loopt vast, we stappen uit en verdwijnen in de mensenzee.

Even verder krijgen we een papieren vlaggetje aangereikt en we zoeken, laverend tussen de zittende en liggende Cubanen, naar de toegang tot de zitplaatsen waarvoor we een kaartje op zak hebben. Het wordt steeds moeilijker met de groep in beweging te blijven tussen deze mensenzee maar net op tijd ontmoeten we een compañero met een badge die ons langs de kantoren van de PCC naar de achterkant van het monument voor José Marti leidt. Een erg discrete controle van de kaartjes en we kunnen als eerste gaan zitten op de marmeren trappen gereserveerd voor buitenlandse delegaties. Achter ons zit Martí in gedachten verzonken en voor ons - aan de overkant van het reusachtige plein - de fiere blik van Ché: in staal uitgewerkt langs de verlichte zijgevel van een groot gebouw. Daartussen laten enkele lantaarnpalen zien hoe nog steeds mensen in alle rust blijven toestromen. We peuzelen ons ontbijt op terwijl rechts voor ons de einder snel rood kleurt. Binnen het half uur staat de zon te branden op de ontelbare hoofden. Hoewel onze zitplaats zeker 15 meter boven het plein uitsteekt kunnen we in geen enkele van de vijf boulevards die op het plein uitgeven een einde aan de mensenzee te zien krijgen. Ze blijken uiteindelijk met 1,3 miljoen te zijn !

Osiris, de verantwoordelijke buitenland van de CTC, komt ons begroeten en toont zich bezorgd over het goede verloop van ons reisprogramma. Ze geeft ons de toegangskaarten voor het feest vanavond en haast zich dan verder om het alle delegaties naar de zin te maken: de syndicalisten zijn uit Luik, Nijvel, Duitsland, Frankrijk, Panama, El Salvador, …. gekomen en werden allemaal netjes naar hun zitbank geleid. We hebben met zijn allen meer geluk dan de honderdduizenden Cubanen die nog tot de middag opeengepakt zullen staan kijken en luisteren in de brandende zon.

De sprekers verschijnen de één na de ander op de eretribune achter het spreekgestoelte en rond 8 uur verschijnt ook el comandante en jefe onder luid applaus en het massaal scanderen van Fi-del!, Fi-del! op het podium. Een jonge vrouw kondigt de sprekers aan. Shafik Handal en Daniel Ortega de historische leiders van de Salvadoriaanse en Nicaraguaanse revoluties hebben het over de smerige strategieën van de VS-regeringen toen én nú. De meest pakkende tussenkomst is wel die van de vader van Fabio, de jonge Italiaan die door een bomaanslag in een hotel in Havanna om het leven kwam in '96, slachtoffer van het door Washington gesponsord terrorisme. 'Ik zal tot mijn levenseinde in Havanna
blijven, omdat ik Fabio hier elke dag zie: in elke straat van Havana, in elk paar ogen van dit solidaire en moedige volk'

Pedro Ross Leal, de secretaris generaal van de Cubaanse éénheidsvakbond, een Amerikaan van het comité tegen de ALCA (het 'vrij'-handels-'akkoord' dat de VS heel het continent probeert op te leggen), een vertegenwoordiger van de Venezolaanse regering ( de éérste partner van Cuba in de ALBA, het solidaire Bolivariaanse alternatief voor de Americas) houden ook elk een tussenkomst. Alles wordt afgewisseld door muzikale intermezzo's en dans door het nationaal ballet: De traditionele son, de flamenco-achtige muziek uit Holguin, de nueva trova met Silvio Rodríguez, de hedendaagse Cubaanse versie van de hiphop komen allemaal aan bod. De revolutie koestert haar culturele wortels en stimuleert ook de hedendaagse ontwikkeling ervan.

Dan eindelijk is er het moment waarop iedereen heeft gewacht. El lider maximo bestijgt het spreekgestoelte. Hij gebaart de massa de vreugdekreten af te ronden en zegt:"luister, luister, nog eventjes volhouden want vandaag zal ik het gelukkig kort houden. (Het volk schreeuwt : No!, No!) De natuur zorgt voor ons want er staat een windje en er zijn wat wolken. (Het afgelopen uur is het inderdaad gelukkig wat minder heet geworden) Fidel zal 'slechts' een uur aan het woord zijn.

In zijn overzicht van de 46 jaar oude en steeds agressievere politiek van de VS tegen Cuba vermeldt hij John Bolton, die vorig jaar de leugen verspreidde dat Cuba bacteriologische wapens produceert (daarna stilletjes ontkend door de CIA zélf, maar wel één van de 'redenen' van de VS om Irak aan te vallen!) en die nu - in feite helemaal terecht- door Bush wordt uitgezonden om het ware gelaat van de VS te vertegenwoordigen in de UNO. (…) Bush's hypocriete bewering dat de wereld er veiliger op geworden is, wordt tegengesproken door het 'Centrum tegen het Terrorisme' in de VS, dat stelt dat er in 2004 drie keer meer terreuraanslagen waren in de wereld dan in 2003 (resp 651 en 175). (…) Nochtans heeft die zelfde illustere president zo pas bekendgemaakt dat de schatkist opnieuw een deel van de bevroren (nvdr sinds 1959)Cubaanse fondsen zal doorspelen aan de terroristische maffieuse groepen uit Miami om er Cuba verder mee te bevechten.

Het is onbegrijpelijk dat dergelijk bericht wereldkundig wordt gemaakt op het moment dat de regering van de VS zich in de meest vervelende en kiese situatie ooit bevindt in haar geschiedenis van terroristische avonturen, leugens en gewelddadige acties tegen Cuba. De wereld (nvdr: de voorbije week ook stilaan in de Europese pers) verneemt dat Luis Posada Carriles,de meest beruchte en wreedaardige terrorist van het westelijk halfrond (wat de westerse pers zelf bevestigt), de VS is binnengekomen en politiek asiel vraagt aan een regering wiens soldaten dagelijks sterven ( reeds bijna 2000 in totaal) in een 'oorlog tegen het terrorisme' ontketend sinds 11 september 2001.

Een half uur later besluit Fidel: Wanneer ik deze enorme onoverwinnelijke en bewogen massa hier voor me zie, denk ik - alsof het vandaag was - aan de onvergetelijke 15°oktober 1976 toen we afscheid namen van de 70 slachtoffers van de monsterlijk aanslag (door Posada Carriles) op een Cubaans vliegtuig in Barbados. Toen riep ik en nu opnieuw: ' Als een energiek en kranig volk weent, beeft het onrecht !" (..) Het vaderland of de dood! We zullen overwinnen!

Er volgt een minutenlang applaus, waarmee de 1 mei meeting 2005 in Havanna gesloten wordt.