Een toonbeeld van generositeit

Negentig zeemijl, een smalle strook van azuurblauw water, scheiden twee werelden: Cuba en de Verenigde Staten. De negentig zeemijl zijn een loopgraaf geworden, een barricade, een prikkeldraad, een hoogspanningslijn, een scheidingslijn tussen twee werelden, twee opvattingen, twee systemen. De negentig zeemijl zijn een historische grens geworden.

Vóór 1 januari 1959 had Washington al aardig wat ervaring opgedaan met de politici uit zijn Latijns-Amerikaanse achtertuin. De Amerikanen kenden de prijs van elke politicus en glimlachten begripvol bij al de beloftes die die moesten doen om maar aan de macht te komen.

In de eerste maanden na de overwinning van de Revolutie werd in Havana ‘Operatie Waarheid' gelanceerd tegen de internationale hetze over de terechtstellingen van de folteraars en moordenaars van de Batista-dictatuur. Ik weet nog goed hoe naar aanleiding daarvan honderden verslaggevers elkaar rendez-vous gaven in de hoofdstad. Een Mexicaanse journalist gaf me het volgende commentaar :

‘Ik was verbluft door Fidel Castro's manier van spreken. In het licht van onze ervaring met wat het Amerikaanse imperialisme in onze landen toelaat, waren zijn beloftes echt gedurfd. Maar het leek wel alsof hij absoluut van plan was zijn beloftes ook waar te maken. Op dat ogenblik was het onmogelijk uit te maken wat later bleek: dat een eerlijk man aangetreden was.'

Van de geboorte tot aan de dood maakt de mens een constante evolutie door. En tijdens dat proces worden gevoelens, principes, ideeën en waarden gevormd en ontwikkeld die wortelen in de familie van oorsprong, de school, de leraars. Alles wat de mens ingeprent wordt, is van groot belang. .

Niemand heeft Fidel zijn politieke ideeën ingeprent. Zij zijn het resultaat van zijn overpeinzingen, zijn beschouwingen, zijn waarneming van de realiteit en zijn analyses van wat vele anderen gedaan en gedacht hebben.

Dat is van groot belang voor je motivatie, want zo kom je tot bepaalde conclusies en ideeën die je motiveren voor de strijd, die maken dat je echt achter je daden kunt staan. Zoniet kan het tegenovergestelde zich voordoen: je interesse vermindert, de subjectieve elementen krijgen de bovenhand, er treedt zelfgenoegzaamheid op. Je denkt meer te weten dan de anderen, je acht jezelf onmisbaar en onvervangbaar, je wordt verwaand over wat je bent en doet.

Fidel is daarvoor altijd waakzaam geweest. In de Sierra Maestra, toen hij van Alegría de Pío naar Purial de Vicana ging, legde hij de nadruk op de woorden van José Martí: alle glorie van de wereld kan in een graankorrel gevat worden. Want Fidel is ervan overtuigd dat niemand zich de verdiensten kan toeeigenen van een volk en van miljoenen anonieme mensen die dagelijks hun steentje bijdragen aan de opbouw van de maatschappij. Hij is bekommerd over de bestaande onbezorgdheid en onverschilligheid voor de humanitaire, sociale en economische tragedie van de landen van de zogenaamde ‘Derde Wereld' in het begin van de 21 e eeuw. Het principe van de broederlijkheid en de solidariteit tussen de volkeren is voor hem een dringende kwestie. Ook is hij van mening dat dit principe een essentieel deel moet uitmaken van het concept van de nieuwe internationale economische orde. Het gaat niet enkel om het rechtzetten van een historische onrechtvaardigheid. Voor Fidel is het de absolute morele plicht van de mens.

Als we vertrekken van die principes van rechtvaardigheid en solidariteit tussen de volkeren, dan is het duidelijk dat internationale samenwerking een van de pijlers van die internationale orde moet worden.

Fidel is altijd even hartelijk in de omgang. Hij is een uitstekende en onvermoeibare gesprekspartner en heeft over welk thema ook heel wat te zeggen. In zijn persoonlijk leven is hij bescheiden. Eenvoudig. Verstoken van ijdelheid of persoonlijke ambities. Altijd bekommerd om het geluk van zijn vaderland. Onmiskenbaar een eerlijke mens, die altijd is blijven geloven in zijn ideeën en ten volle overtuigd is van de juistheid van zijn standpunten.

Hij laat zich bij het nemen van beslissingen of het uitvoeren van plannen niet door persoonlijke passies beïnvloeden. Hij is een toonbeeld van generositeit: wanneer hij anderen beoordeelt, hoedt hij er zich voor hen te kwetsen. Zijn persoonlijke grootheid en zijn eenvoudige overtuigingskracht stellen hem in staat misverstanden op te lossen en verwarring te doen verdwijnen. Zijn internationalisme, zijn solidariteit met zijn naaste waren al in hem aanwezig toen hij op zeer jeugdige leeftijd de strijd aanvatte.

Je kunt Fidel niet beoordelen aan de hand van zijn titels of verantwoordelijkheden. Als je hem ziet, begrijp je beter hoe hij een levende legende is geworden. Je merkt dat hij zijn vijanden heeft weten te verslaan en waarom hij ongedeerd de vele gevaren heeft overleefd. Hij ontsnapt aan het vuur zoals sommigen zeer handig ontsnappen aan het vuur tijdens de nacht van San Juan.

Al onze revoluties (1868, 1895) zijn gebaseerd op grootse politieke gedachten. Toen Fidel de revolutie voerde, liet hij zich leiden door de grote politieke waarheid van onze tijd: het socialisme.

Laten we even luisteren naar de interessante woorden van Georg Weerth, vriend en medewerker van Karl Marx, die anderhalve eeuw geleden stierf in Havana en begraven ligt op het Cementerio de Espada. Hij doorkruiste heel het Amerikaanse continent en schreef in het laatste deel van zijn boek ook een paar waarnemingen neer over Cuba: ‘Na mijn reis door dit eiland ben ik van mening dat de grote tegenstellingen op het Amerikaanse continent hier hun oplossing zullen vinden.'

Anderhalve eeuw later werd zijn voorspelling bewaarheid: Fidel Castro verscheen op het Cubaanse politieke toneel en drukte de voorbije vijftig jaar op een uitgesproken manier zijn stempel op de nationale en internationale gebeurtenissen. Hij is een van de belangrijke figuren van zijn tijd en zijn naam wordt met bewondering uitgesproken op alle continenten en in alle talen.

Hij is geliefd door zijn volk en wordt gerespecteerd door zijn vijanden. Hij is een vlag en een symbool van de mensheid. De legendarische strijder van de Sierra Maestra heeft zichzelf uitgezaaid in het hart van de nederigen der aarde en zijn plaats in de geschiedenis veroverd.

Bron: http://www.granma.cubaweb.cu