Boodschap van Fidel aan het Nationaal Parlement

Beste kameraad Alarcón:

Ik verzoek je om bij het begin van de ochtendzitting in het Nationaal Parlement de volgende boodschap voor te lezen.

Met hartelijke groeten,

Fidel Castro Ruz

27 december 2007

8:40 p.m.

Kameraden van het Nationaal Parlement:

Uw werk is heel zwaar. Op 1 januari 1959, temidden van de opeengestapelde en groeiende noden die onze samenleving van de voormalige yankeekolonie overerfde, droomden velen van ons om een volledig onafhankelijk land op te bouwen, waarin gerechtigheid regeert. In de bittere en ongelijke strijd, bleven we op een bepaald ogenblik alleen achter.

Dichtbij de 50 ste verjaardag van de overwinning is onze trots gerechtvaardigd, omdat we gedurende bijna een halve eeuw weerstand boden tegen het machtigste imperium dat in de geschiedenis heeft bestaan. In de Proclamatie die ik op 31 juli 2006 schreef, zag niemand van u een teken van nepotisme of onrechtmatige onteigening van de functies van het Parlement. In dat moeilijke en tegelijk ook veelbelovende jaar van de Revolutie waren de eenheid van het volk, de Partij en de Staat essentieel om vooruit te gaan en om te weerstaan aan de afgekondigde dreiging van een militaire interventie door de Verenigde Staten.

Kameraad Raúl bracht op 25 december jongstleden een bezoek aan verschillende districten van de Gemeenten, die me vereerden met een voordracht als Parlementskandidaat. In een district, dat ondanks een zeer lage scholingsgraad beroemd was voor haar vechtlust, merkte hij op dat alle leden van de grote groep kandidaten die waren voorgedragen door het volk, hoge diploma's hadden, hetgeen hem diep heeft getroffen zoals hijzelf op onze televisie vertelde.

De kaders van de Partij, de Staat, de Regering en de massaorganisaties staan tegenover nieuwe problemen in hun omgang met een intelligent, observerend en gecultiveerd volk, dat bureaucratische obstakels en mechanische antwoorden verfoeit. Diep vanbinnen vecht elke burger zijn eigen strijd tegen de aangeboren drang van het menselijk wezen om zijn overlevingsinstinct te volgen, een natuurlijke wet die het leven regeert.

We worden allemaal geboren met dit instinct dat de wetenschap primair noemt. Dit instinct bedwingen is goed omdat het ons leidt naar de dialectiek en de constante en onbaatzuchtige strijd; het maakt ons meer martiaans en echte communisten.

De voorbije dagen had de Internationale Pers het in verband met Cuba vooral over de zin die ik op de 17 de van deze maand schreef in de brief naar de Directeur van de Ronde Tafel op de Cubaanse Televisie, waarin ik zei dat ik me niet vastklampte aan de macht. Ik kan hieraan toevoegen dat ik dit vroeger wel deed, toen ik jong was en te weinig besef had en toen ik zonder enige leiding mijn politieke onwetendheid achterliet en een utopische socialist werd. Het was een stadium waarin ik dacht te weten wat er moest gebeuren en het ook wou doen. Wat deed mij van idee veranderen? Het leven zelf, in de mate dat ik me verdiepte in het gedachtegoed van Martí en van de klassiekers van het socialisme. Hoe meer ik in de strijd verwikkeld raakte, hoe meer ik me identificeerde met die doelstellingen, en vóór de overwinning dacht ik al dat het mijn plicht was om ervoor te gaan ofwel te sterven in het gevecht.

Anderzijds zijn er grote gevaren die op ons afkomen en de menselijke soort bedreigen. Dit werd voor mij steeds duidelijker sinds ik in juni 1992 in Río de Janeiro, meer dan 15 jaar geleden, voor de eerste keer voorspelde dat er een soort op uitsterven stond door de vernietiging van haar natuurlijke levensomstandigheden. Vandaag groeit dag na dag het aantal mensen die dit reële risico begrijpen. Joseph Stiglitz, voormalig vice-president van de Wereldbank en tot 2001 de belangrijkste economische adviseur van president Clinton, verder Nobelprijswinnaar en verkoper van bestsellers in de Verenigde Staten, schrijft in een recent boek actuele en onweerlegbare gegevens over dit onderwerp. Hij klaagt aan dat de Verenigde Staten, die het verdrag van Kyoto niet ondertekenden, het grootste aantal broeikasgassen uitstoten, met jaarlijks zes miljard ton koolstofdioxide dat de atmosfeer verstoort, zonder welke er geen leven mogelijk is. Daarbij komt nog dat ze de grootste exporteur zijn van broeikasgassen.

Weinig mensen zijn op de hoogte van deze cijfers. Hetzelfde economische systeem dat de onhoudbare verspilling van energie oplegt, verbiedt dat dit boek van Stiglitz wordt verspreid: de prachtige uitgave is beperkt tot enkele duizenden exemplaren om uit de kosten te geraken. Zonder deze vereiste van de markt kan de uitgeverij niet bestaan.

Vandaag weten we dat het leven op Aarde wordt beschermd door de ozonlaag, die zich bevindt in de buitenste ring van de stratosfeer, tussen 15 en 50 kilometer, en die een schild vormt tegen de schadelijke straling van de zon. Er zijn broeikasgassen die meer invloed hebben op de opwarming dan koolstofdioxide en die het gat in de ozonlaag boven Antarctica groter maken, dat elke lente 70 procent van haar oppervlakte verliest, een verschijnsel dat progressief verloopt en wordt veroorzaakt door de mens. Om u een duidelijk beeld te vormen, volstaat het om te melden dat het gemiddeld aantal koolzuurgas dat in de wereld per persoon wordt uitgestoten 4.37 ton bedraagt. In het geval van de Verenigde Staten is het gemiddelde 20.14, bijna vijf maal meer. In Afrika bedraagt het 1.17, in Azië en Oceanië 2.87.

De ozonlaag biedt in feite bescherming tegen de ultraviolette stralen en de warmte die het immunologisch systeem aantasten, de ogen, de huid en het leven van de menselijke wezens. In extreme omstandigheden, als de ozonlaag vernietigd wordt door de mens, zou elke vorm van leven op de planeet aangetast worden.

Andere problemen, die niets te maken hebben met ons vaderland of andere landen in gelijkaardige situaties, vormen een bedreiging voor ons. Een contrarevolutie die overwint, zou verschrikkelijk zijn, erger dan de tragedie in Indonesië. Sukarno, die in 1967 werd afgezet, was een nationalistische leider die, trouw aan Indonesië, de guerrilla leidde tegen Japan.

Generaal Suharto, die hem omverwierp, was opgeleid door de Japanse bezetters. Op het einde van de Tweede Wereldoorlog herstelde Nederland, geallieerd met de Verenigde Staten, haar heerschappij over dat ver, uitgebreid en bevolkt gebied. Suharto manoeuvreerde. Hij hees de vlag van het yankee-imperialisme en ontketende een wrede genocide. Vandaag is bekend dat hij de instructies van de CIA volgde en niet alleen honderdduizenden communisten vermoordde, maar ook een miljoen mensen gevangennam en henzelf en hun nakomelingen beroofde van al hun bezittingen en hun rechten; hij vergaarde een familiebezit van 40 miljard dollar, wat nu overeenkomt met honderden miljarden dollars, door de uitlevering van de natuurlijke bronnen en het zweet van de Indonesiërs. Het Westen betaalde. De Texaan Lindon Johnson, die Kennedy opvolgde, was toen de president van de Verenigde Staten.

Het nieuws dat vandaag uit Pakistan komt, is een ander voorbeeld van de gevaren die onze soort bedreigen: een intern conflict in een land dat kernwapens bezit. Dit is een gevolg van de avontuurlijke politiek en de oorlogen die de Verenigde Staten ontketenden om zich meester te maken van de natuurlijke bronnen van de wereld.

Dit land werd betrokken in een conflict dat het niet gewild heeft en is bedreigd om gebombardeerd te worden tot het stenen tijdperk.

De bijzondere gebeurtenissen in Pakistan hebben een directe invloed op de olieprijzen en op de beursverrichtingen. Geen enkel land of werelddeel kan zich aan de gevolgen onttrekken. Men moet op alles voorbereid zijn.

Er is geen enkele dag van mijn leven voorbijgegaan zonder dat ik iets heb geleerd.

Martí leerde ons dat "heel de glorie van de wereld in een maïskorrel zit". Dikwijls heb ik deze zin herhaald, die in slechts 1o woorden een ware ethische leerschool omvat.

De Vijf Cubaanse Helden, gevangenen van het imperium, gelden als voorbeeld voor de volgende generaties.

Gelukkig wordt voorbeeldig gedrag altijd voortgeplant in het bewustzijn van de volkeren, zolang onze soort bestaat.

Ik ben er zeker van dat veel jonge Cubanen, in hun strijd tegen de Reus met de Zevenmijlslaarzen, hetzelfde zouden doen. Alles kan gekocht worden met geld, behalve de ziel van een volk dat nooit heeft neergeknield.

Ik las de korte en concrete toespraak van Raúl, die hij me vooraf stuurde. We moeten vooruitgaan zonder een minuut stil te staan. Ik zal mijn hand opsteken, samen met u, om mijn steun te betuigen.

Fidel Castro Ruz
27 december 2007