Bedenkingen van Fidel Castro

De schriftelijke versie

Er gebeuren veel belangrijke zaken in de wereld. Sommige hebben te maken met Cuba. Soms is het nieuws dat ons land bereikt veel interessanter dan een eenvoudige reflectie die ik schrijf om de mensen bewust te maken.
Het interview van de BBC met Gerardo Hernández Nordelo, een van onze Vijf Helden, dat gisteren op TV kwam, heeft me diep getroffen. Wat een menselijke rijkdom, wat een diepgang en schittering, alleen mogelijk bij iemand die 9 jaar heeft geleden onder onrechtvaardige psychische foltering. We vragen met aandrang dat de Ronde Tafel ons blijft informeren over de historische ontwikkeling inzake het lot van onze heroïsche landgenoten.
Ondertussen blijft de pers in Brazilië nieuws vergaren en ons informeren over de activiteiten van de twee boksers, die tegen de regels in waren weggebleven uit de verblijfplaats van de Cubaanse delegatie.
Het Spaanse persagentschap EFE verspreidde op 3 augustus het volgende bericht:
Nadat ze donderdag werden verrast in een badplaats aan de noordkust van Río de Janeiro, waar ze verschillende dagen hadden doorgebracht samen met een Cubaanse en een Duitse zakenman en met drie prostituees, werden de boksers vanmorgen naar een hotel gebracht en onder toezicht geplaatst van agenten van de Federale Politie.
Donderdag werden Rigondeaux en Lara gearresteerd op het strand van Araruama door agenten van de Militaire Politie van Río de Janeiro. In hun verklaringen aan de Federale Politie zegden de boksers dat ze spijt hadden en wilden terugkeren naar Cuba en dat ze waarschijnlijk het slachtoffer waren geweest van een aanslag, waarbij de twee zakenmannen hen hadden gedrogeerd voordat ze hen uit het Panamerikaans Dorp hadden meegenomen. De atleten weigerden de bijstand van twee advocaten die zich in het kantoor van de Federale Politie aanboden en die aandrongen om hen te vertegenwoordigen.
Nochtans waren de twee Cubanen gezien in verschillende badplaatsen aan de noordkust van Río de Janeiro, waar ze in volledige vrijheid genoten van het comfort van hotels en van feestjes vol met alcoholische dranken en vrouwen. Volgens de hoteleigenaars, die door ‘O Globo’ in de badplaats Saquarema werden geïnterviewd, hadden de boksers daar samen met de Cubaanse en de Duitse zakenmannen verschillende dagen doorgebracht, voordat ze naar Araruama vertrokken in het gezelschap van drie prostituees die ze in Río oppikten. “Het zijn goede mannen, die ons behandelden alsof we hun verloofden waren en ze zeiden zelfs dat ze ons zouden missen”, zei een van de vrouwen, die aan ‘O Globo’ toegaf dat ze ongeveer 100 dollar per dag hadden gekregen.
Het zijn onaangename, maar essentiële details en ik kan geen andere termen gebruiken dan die van het persagentschap. Ik veronderstel dat de boksers zelf hun naaste familieleden hierover inlichtten.
Gisteren, op maandag 6 augustus, deelde EFE het volgende mee:
De Braziliaanse politie zegt dat ze geloof hecht aan de versie van de twee Cubaanse boksers, die naar hun land werden overgebracht en na hun verdwijning tijdens de Panamerikaanse Spelen in Río de Janeiro beweerden dat ze gedrogeerd en bedrogen waren door twee zakenmannen die hen wilden meenemen naar Duitsland.
“We geloven wat ze ons vertelden en we beschouwen hun versie aannemelijk en waarschijnlijk,” verklaarde Felicio Latera, de commissaris van de Federale Politie en verantwoordelijke voor het onderzoek, vandaag aan EFE.
“De Braziliaanse Federale Politie onderzoekt niet het veronderstelde overlopen van de twee Cubanen, maar de pogingen van de zakenmannen om hen mee te nemen", bevestigde de commissaris.
In hetzelfde bericht van EFE stond ook het volgende:
In een interview voor een Braziliaanse krant, gaf de Duitse zakenman Ahmet Öner, de promotor van vier Cubaanse boksers die al naar Duitsland vluchtten, toe dat hij de vlucht van Rigondeaux en Lara had georganiseerd, waarvoor hij ongeveer een half miljoen dollar had betaald.
Wat ons betreft, wij twijfelen er niet aan dat de Federale Politie geloof hechtte aan het berouw van de twee atleten. De politie moest met het Cubaanse Consulaat regelingen treffen voor de papieren die de boksers dringend hadden gevraagd en uitleggen wat er met hen in die 12 dagen van afwezigheid was gebeurd.
Voor de overgrote meerderheid van onze bevolking was het essentieel om te weten wat de morele houding van de twee atleten was, die met zoveel opoffering waren opgeleid en getraind.
Volgens mij draagt Erislandy Lara de grootste verantwoordelijkheid, omdat hij de kapitein van het boksersteam was en desondanks de regels verbrak en direct in de armen van de handelaren viel. Hij is 24 jaar en studeert Lichamelijke Opvoeding en Sport aan de universiteit. De boksers beseffen niet hoe hun nauwe vriendschap met de drie boksers die in Venezuela waren omgekocht hun gedrag heeft beïnvloed, terwijl ze zeker niet wisten met welk indiscreet gekonkel de baas van de maffiafirma op hen zou inpraten toen ze van de weging wegbleven.
De twee atleten wilden liever niet met de pers praten. Miguel Hernández, een journalist van de Granma, wachtte hen op in de luchthaven en sprak met hen over het onderwerp. Hij was teleurgesteld in hun antwoorden toen hij daarna een artikel probeerde te schrijven over de eerlijkheid van de boksers.
Julita Osendi, reporter bij de televisie en goed geïnformeerd over de Panamerikaanse Spelen van Río, vroeg om hen te mogen bezoeken en trachtte hen te overtuigen om in alle openheid te spreken. Ze waren openhartiger en vertelden haar enkele bijkomende details over hun ongewoon avontuur, maar het eindresultaat was hetzelfde.
Ik vroeg aan kameraad Fernández, Vicepresident van de Ministerrraad, die onder andere verantwoordelijk is voor het Instituut van Sport (INDER) , me een transcriptie te sturen van het interview van Osendi met Erislandy Lara en Guillermo Rigondeaux. De beelden volstonden niet, ik wou elke vraag en elk antwoord analyseren. Het geschrevene beslaat tweemaal de ruimte van deze reflectie.
Ik zal aan Granma vragen om het op de sportpagina of op een andere plaats te publiceren, om een schriftelijke versie van het gesprek te hebben.
Veel arme landen hebben geen problemen met professionele sportbeoefening, maar er zijn daar ook talrijke gevallen van vroegtijdig overlijden of ziektes die leiden tot invaliditeit door gebrek aan sport. Deze tragedie komt ook voor in rijke ontwikkelde landen door tekortkomingen in hun corrupt systeem en door de commerciële aard van hun gezondheidsdiensten.
Een atleet die zijn delegatie verlaat, is als een soldaat die zijn kameraden verlaat in het midden van de strijd. Cuba heeft veel goede atleten, maar heeft ze van niemand gestolen. Bovendien geniet de bevolking van hun prachtige prestaties. Het is een deel van hun cultuur, hun welzijn en hun geestelijke rijkdom.
De Revolutie heeft woord gehouden. We beloofden de twee atleten menselijk te behandelen en hen onmiddellijk met hun familieleden te verenigen, hen met de pers te laten spreken als ze dit wensten en hen een fatsoenlijk werk aan te bieden in overeenstemming met hun kennis. We onderzochten ook zorgvuldig hun gezondheidstoestand, zoals we dit met alle burgers doen.
Uit elementaire rechtvaardigheid, was het nodig dat we naar hen luisterden om te weten te komen in welke mate ze spijt hadden van deze pijnlijke episode waarin ze zich hadden gestort.
We hebben de feiten die we konden verzamelen aan ons volk bekendgemaakt. De atleten willen nu naar hun families terugkeren. Ze kunnen niet meer deelnemen aan een Cubaanse boksersdelegatie.
Wij moeten daarentegen voortgaan met de strijd. Het is het moment om de lijst op te stellen van de Cubaanse boksers die zullen deelnemen aan de Olympische Spelen in Peking volgend jaar. Eerst moeten ze naar het Wereldkampioenschap in de Verenigde Staten gaan, een van de drie kwalificatiewedstrijden voor de Olympische Spelen. Stel u de maffiahaaien voor, die vers vlees willen.
We moeten hen verwittigen: wij staan niet te popelen om het hen thuis te leveren. Cuba zal geen greintje van haar eer of haar ideeën opofferen voor het behalen van Olympisch goud. De moraal en de vaderlandsliefde van onze atleten staan boven alles. We weten dat de afmetingen van de ring en de handschoenen bij het boksen werden veranderd om ons land te treffen, dat in deze sport zoveel medailles haalt. Men heeft zelfs het professioneel boksen toegelaten op de Olympische Spelen.
De sportautoriteiten zijn alle mogelijkheden aan het onderzoeken, zoals het veranderen van de lijst van de boksers of het niet sturen van een delegatie, ondanks de bestraffing die we dan zouden krijgen. Ze bestuderen ook de te volgen strategieën en tactieken.
We zullen onze politiek van principes blijven handhaven, hoewel de wereld steeds meer doordringt in de professionalisering van de sport. Er bestaat geen medaille voor gezonde sport zoals in de tijd van Kid Chocolate, een echt genie. Nu bedenkt men alleen sporten die een prijs geven voor het gooien van ballen waarop je niet kan slaan of het scoren van homeruns en het uitdelen en incasseren van vuistslagen zonder enige bescherming. Een tijd zoals toen komt nooit meer terug.
Gezonde sport is niet te verenigen met het consumentisme en de verspilling, de oorzaken van de onomkeerbare economische en sociale crisis van de geglobaliseerde wereld.

Fidel Castro Ruz
7 augustus 2007