Bedenkingen en Manifest voor het Cubaanse Volk

Ze zullen Cuba nooit krijgen!

Ik hoop dat niemand denkt dat ik Bush zomaar aanval. Ongetwijfeld zal iedereen begrijpen waarom ik zijn politiek zo hard veroordeel.

Robert Woodward is een Noord-Amerikaanse journalist en schrijver, beroemd door de artikels die hij samen met Carl Bernstein schreef voor de Washington Post, die uiteindelijk leidden tot de onderzoek en het aftreden van Nixon. Hij is auteur en medeauteur van tien bestsellers. Met zijn geduchte pen slaagde hij erin om vertrouwelijkheden te ontfutselen aan diegenen die hij interviewde. In zijn boek ‘State of Denial’, beweert hij dat Bush op 18 juni 2003, drie maanden vóór de oorlog in Irak, na een belangrijke vergadering in het Witte Huis, bij het verlaten van zijn kantoor schouderklopjes gaf aan Jay Garner en hem vroeg:

– “Zeg eens, Jay, wil jij Iran doen?”
– “Mijnheer, ik sprak er al over met de mannen, maar we zouden liever wachten op Cuba. De rum en
de sigaren zijn er beter en de vrouwen zijn er mooier.”
Bush antwoordde lachend: “Komt in orde, je zal Cuba krijgen.”

Bush werd verraden door zijn onderbewustzijn. Het was zijn idee vanaf het moment dat hij zijn plannen bekendmaakte voor tientallen ‘donkere uithoeken van de wereld’, waarbij Cuba een speciale plaats inneemt.

Garner, een generaal met drie sterren, die onlangs met pensioen ging en aangesteld was als Hoofd van het Na-Oorlogs Planbureau voor Irak – in het geheim opgericht door een Presidentieel Bestuur van de Nationale Veiligheidsdienst – werd door Bush beschouwd als een uitzonderlijke kracht om zijn oorlogsstrategie te leiden. Op 20 januari 2003 werd hij benoemd voor die functie en op verzoek van Rumsfeld werd hij op 11 mei van datzelfde jaar vervangen. Hij had niet de moed om zijn meningsverschillen over de gevolgde strategie in Irak te verklaren aan Bush. Hij dacht aan een andere strategie, maar met hetzelfde oogmerk. De laatste weken hielden duizenden mariniers en enkele Noord-Amerikaanse vrachtvliegtuigen met ondersteuning van hun zeemacht manoeuvres in de Perzische Golf. Op enkele mijlen van Iraans territorium wachtten ze op hun orders.

Ons volk leeft bijna 50 jaar onder een wrede blokkade. Duizenden kinderen zijn gestorven of verminkt als gevolg van de vuile oorlog tegen Cuba, het enige land in de wereld waarvoor een ‘Adjustment Act’ geldt, die illegale immigratie beloont en Cubaanse burgers doodt, ook vrouwen en kinderen. Meer dan 15 jaar geleden verloor Cuba haar belangrijkste markten en bronnen van voedseltoevoer, van energie, machines, ruwe materialen en langlopende kredieten tegen lage intresten.

Eerst viel het socialistische blok, bijna onmiddellijk gevolgd door de USSR, die stukje bij beetje afbrokkelde. Amerika verstevigde en internationaliseerde de blokkade. De proteïnen en calorieën, die ondanks onze tekortkomingen voldoende werden verdeeld, vielen terug op zo’n 40 procent. Er traden ziektes op zoals optische neuritis. Door de blokkade was er een continu gebrek aan medicamenten: om ons te demoraliseren mochten ze enkel binnenkomen onder de noemer van liefdadigheid. Daardoor ontstond er een zwarte markt met illegale handel.

Onvermijdelijk brak de ‘Speciale Periode’ aan, door de agressie en de wanhopige maatregelen die we moesten nemen, met nadelige gevolgen, aangewakkerd door de enorme propagandamachine van het imperium. Iedereen wachtte, met droefheid of met oligarchische vreugde, op de ineenstorting van de Cubaanse Revolutie.

De toegang tot convertibele valuta, op grote of kleine schaal, bracht door het ontstaan van ongelijkheden en ideologische zwaktes, schade toe aan het sociaal bewustzijn.

Zolang ze bestaat, heeft de Revolutie het volk opgeleid, honderdduizenden leerkrachten gevormd, dokters, wetenschappers, intellectuelen, kunstenaars, informatici en andere professionele universitairen en gegradueerden in tientallen beroepen. Deze verzamelde rijkdom bracht het kindersterftecijfer in een derdewereldland tot een onwaarschijnlijk minimum en de levensverwachting tot een hoogtepunt, met een gemiddelde scholingsgraad van negen jaar.

Het feit dat de Bolivariaanse Revolutie van Venezuela tegen gunstige tarieven olie levert aan Cuba, terwijl de prijzen op de wereldmarkt duizelingwekkend stijgen, is een belangrijke stap en opent nieuwe perspectieven, hoewel ons land met stijgende groeicijfers haar eigen energie al begon te produceren.

Ongerust over haar belangen in Venezuela, had het imperium jaren voordien gepland om die revolutie te vernietigen. Ze probeerden het in april 2002 en ze zullen het opnieuw proberen zo vaak als ze kunnen, waardoor de Bolivariaanse revolutionairen zich klaar houden voor het verzet.

Ondertussen heeft Bush zijn plannen om Cuba te bezetten verstevigd. Hij vaardigt zelfs wetten uit en voorziet in een overgangsregering die een rechtstreeks imperialistisch bestuur moet installeren.

Door de privileges die de Verenigde Staten kregen in Bretton Woods en de zwendel van Nixon, die de goudstandaard, een begrenzing voor de uitgave van bankbiljetten, ophief, heeft het imperium voor tientallen miljarden dollars aankopen kunnen doen. Hiermee hebben ze hun onhoudbare economie kunnen handhaven. Grote delen van de geldreserves in de wereld zijn omgevormd tot staatsobligaties en Noord-Amerikaanse dollars. Niemand wil een crisis zoals in 1929, die de waardepapieren tot vodden herleidde. Eén dollar is vandaag in goud minstens achttien keer minder waard dan in de tijd van Nixon. Hetzelfde geldt voor de waarde van de reserves in deze munt.

Als deze papieren hun geringe waarde behouden hebben, is het doordat er enorme hoeveelheden moderne wapens mee gekocht zijn, die elke keer meer kosten en niets opbrengen. De Verenigde Staten exporteren meer wapens dan de rest van de wereld. Met diezelfde waardepapieren ontwikkelde het imperium de meest gesofisticeerde en moorddadige massavernietigingswapens om haar wereldtirannie te ondersteunen.

Die grote macht laat hen toe om hun idee over de omzetting van voedsel in brandstoffen op te leggen en elk initiatief of compromis over de opwarming van de aarde, die we duidelijk waarnemen, in de kiem te smoren.

Zowel Tyrenen als Trojanen zullen honger en dorst, orkanen met steeds meer geweld en de stijging van het zeewaterpeil moeten verduren, als de vruchten van de imperialistische politiek. Enkel een drastische energiebesparing – geen optie voor de consumentenmaatschappij in de rijke landen – biedt enige hoop op de overleving van de soort.

Cuba zal de weerbaarheid van haar volk blijven ontwikkelen en perfectioneren, hierbij inbegrepen onze bescheiden maar actieve en effectieve wapenindustrie, die onze capaciteit verhoogt om te vechten tegen binnendringende vijanden, gelijk waar ze zich bevinden en welke wapens ze bezitten.
We blijven de nodige materialen en gepaste vuurwapens verzamelen, ondanks het feit dat ons Bruto Nationaal Product volgens de fameuze kapitalistische normen niet stijgt, vermits hun BNP normen van privatiseringen, drugs, seksuele diensten en reclame opneemt, terwijl andere normen niet worden meegerekend, zoals de diensten voor een kosteloze opleiding en gezondheidszorg voor alle burgers.

In één jaar tijd kan de levensstandaard stijgen, door de kennis te verbeteren, het zelfrespect en de waardigheid van een volk. Het volstaat om minder te verspillen om de economie te doen groeien. Ondanks alles zullen we blijven groeien zoveel als nodig is en zoveel als we kunnen.

“Vrijheid kost een fortuin, en ofwel moeten we berusten in een leven zonder vrijheid, ofwel moeten we de prijs ervoor betalen”, zei Martí.

“Wie Cuba wil veroveren, zal het stof van haar bodem doordrenkt met bloed vergaren, als hij niet omkomt in de strijd”, riep Maceo.

Wij zijn niet de eerste revolutionairen die zo denken! En we zullen niet de laatsten zijn!

Een man kan omgekocht worden, een volk nooit.

Als bij toeval kon ik gedurende vele jaren de moordmachine van het imperium overleven. Binnenkort is het een jaar geleden dat ik ziek werd, en zwevend tussen leven en dood, zei ik in de Oproep van 31 juli 2006: “Ik twijfel er niet aan dat ons volk en onze Revolutie zal vechten tot de laatste druppel bloed.”

Mijnheer Bush, reken er maar op!

Ik verzeker u dat u nooit Cuba zult krijgen!

Fidel Castro Ruz
17 juni 2007

vertaling: Yola Ooms