Bedenkingen van Fidel Castro

Het imperium en de leugen

Het was Reagan die de Cubaans-Amerikaanse Nationale Stichting oprichtte. De sinistere rol die de Stichting speelde in de blokkade en het terrorisme tegen Cuba, kwam jaren later aan het licht, toen de regering van de Verenigde Staten geheime documenten vrijgaf, hoewel die nog volstonden met beschamende doorhalingen. Als ze eerder waren bekendgemaakt, zou onze houding niet anders zijn.

Toen op 30 maart 1981 het bericht Cuba bereikte over een aanslag op Reagan, met schoten van een wapen met klein kaliber, stuurden we een boodschap waarin we het gebeurde veroordeelden. Een kogel van kaliber 22 bleef steken in een van zijn longen, met risico's en persoonlijk lijden als gevolg. De boodschap is omvat in het gesprek dat de toenmalige minister van Buitenlandse Zaken, Isidoro Malmierca, volgens precieze orders hield met Wayne Smith, Hoofd van het V.S.-Belangenbureau in Havanna.

Hier volgen letterlijke paragrafen uit dit gesprek:

"ISIDORO MALMIERCA: We hebben u op dringend verzoek van President Fidel Castro uitgenodigd voor een gesprek. Hij vroeg me om u vooreerst te bedanken voor de informatie die u ons via directeur Joaquín Más verschafte over de aanslag op president Reagan. Verder willen we u ook in naam van President Fidel Castro zeggen hoezeer wij deze gebeurtenis betreuren en tegelijk onze hoop en onze wens uitdrukken dat president Reagan zo vlug mogelijk zal herstellen van deze aanslag.

"WAYNE SMITH: Hartelijk bedankt.

"ISIDORO MALMIERCA: We hebben informatie gekregen over de medische zorgen die hij kreeg. Aanvankelijk kreeg u ook het nieuws dat de gevolgen van de aanslag minder erg waren, maar het blijkt dat het erger is en dat hij een chirurgische ingreep ondergaat.

"WAYNE SMITH: Ja. Wij dachten dat hij al geopereerd was, maar nu zeggen ze op de radio dat de operatie begonnen is en dat ze waarschijnlijk, laat ons zeggen, binnen een uur is afgelopen. Het is te zeggen, een operatie van 3 uur is helemaal niet eenvoudig voor een man van 70 jaar. Men zegt dat er geen gevaar is. Ik interpreteer dat als zijnde geen onmiddellijk gevaar, want voor een man van 70 jaar is een operatie van 3 uur serieus. Maar ze zeggen dat zijn toestand niet slecht is en dat hij stabiel is. Laat ons hopen dat alles goed afloopt. Bedankt voor uw wensen en uw belangstelling en voor de boodschap van President Fidel Castro.

"ISIDORO MALMIERCA: In Washington wendde Mr. Frechette zich ook tot de Sectie van Cubaanse Belangen en verschafte gegevens over deze situatie. Hij verklaarde dat u hierover ook informatie had gekregen. Dus, ik herhaal dat President Fidel Castro me persoonlijk heeft opgedragen om u te spreken en onze wens over te brengen dat president Reagan spoedig zou herstellen van de gevolgen van de aanslag.

"WAYNE SMITH: Hartelijk dank. Mijn God, het is moeilijk. President Kennedy werd in Dallas vermoord en het blijkt dat de dader van de aanslag op Reagan uit Dallas komt. Hij woont momenteel in Colorado, maar hij is van Dallas. Ik weet niet hoe...

"ISIDORO MALMIERCA: Ik las in een paar berichten dat hij in de buurt van Denver geboren is, op 30 kilometer van Denver.

"WAYNE SMITH: Ik weet het niet. Een van mijn consuls hier in het Bureau zei me dat hij op de radio had gehoord dat het iemand is die in dezelfde school als hij heeft gestudeerd. Ik weet het niet, misschien heeft hij enkele jaren gewoond in Dallas. Ik weet niet wat er daar in de lucht hangt.

"ISIDORO MALMIERCA: Men zegt dat het drie broers zijn, de zonen van een man die in de oliebusiness zit.

"WAYNE SMITH: Zijn vader, ja. Hijzelf is 22 jaar en studeerde aan de universiteit van Yale, maar hij had zijn studies kortgeleden stopgezet. Misschien is hij verbitterd, een jongeman die mislukt is en die uit frustratie handelde. In alle eerlijkheid, ik ben blij dat het een kerel is zoals hij en niet bijvoorbeeld een Portoricaan of zo, hetgeen politieke implicaties zou veroorzaken.

"ISIDORO MALMIERCA: De speculaties over politieke motieven voor de aanslag.

"WAYNE SMITH: Ja, dit zou zeker politieke interpretaties kunnen uitlokken. Met een blanke jongeman uit Colorado, Texas is het heel moeilijk om politieke interpretaties te geven.

"ISIDORO MALMIERCA: Er zijn zelfs al een aantal politierapporten die zeggen dat het een man is die alleen handelde, zonder banden met andere groepen...

"WAYNE SMITH: Ja, het moet een gek of een fanaat zijn, zo dicht bij de President komen... Goed, hij werd onmiddellijk gevat. Hij haalde zijn revolver uit en schoot...

"ISIDORO MALMIERCA: ¿Is Brady dood?

"WAYNE SMITH: Nee.

"ISIDORO MALMIERCA: Ze zeiden dat hij dood was.

"WAYNE SMITH: Ja. Er waren berichten van wel, dat hij gestorven was, maar uiteindelijk zeiden ze van niet, dat hij er heel slecht aan toe is, maar dat hij niet dood is. Ik denk dat als het kaliber 45 was, hij wel zou gestorven zijn, maar kaliber 22 biedt nog mogelijkheden... Maar het blijkt dat hij de kogel in het hoofd kreeg en natuurlijk in het hoofd... Dat is helemaal niet goed, het geeft weinig hoop.

"ISIDORO MALMIERCA: Een schot in het hoofd van gelijk welk kaliber, is heel ernstig.

"WAYNE SMITH: Brady is er erg aan toe. Het kan zijn dat hij blijft leven, maar hij zou een plant zijn.

"ISIDORO MALMIERCA: Ik betreur het dat ons gesprek tot stand kwam door zo een spijtige gebeurtenis.

"WAYNE SMITH: Ik bedank u voor uw wensen. Ik zal naar mijn regering onmiddellijk een bericht sturen over ons gesprek. Ik verzoek u om mijn dank over te brengen aan President Fidel Castro.

Ik geef geen enkele commentaar. De versie van Malmierca, die onmiddellijk na de ontmoeting werd opgesteld, spreekt voor zich. Wayne Smith is vandaag een standvastige strijder tegen de blokkade en de agressie tegenover Cuba.

Maar de geschiedenis van onze houding tegenover de President van een land dat sinds de dagen van Einsenhower honderden plannen uitwerkte om mij fysiek uit te schakelen, stopt hier niet.

Informatie die in de zomer van 1984 heel vertrouwelijk werd overhandigd aan een ambtenaar die verantwoordelijk was voor de veiligheid van de Cubaanse afgevaardigden in de Verenigde Naties, verwittigde over een plan voor een aanslag tegen president Ronald Reagan door een extreemrechtse groep uit Noord-Carolina. Toen het ons bekend werd, besloten we om onmiddellijk de Noord-Amerikaanse autoriteiten op de hoogte te brengen. Onze ambtenaar stelde voor om dit te doen via Robert C. Muller, het hoofd van de veiligheidsdienst voor de afvaardiging van de Verenigde Staten in de VN, waarmee hij contact had voor de bescherming van de Cubaanse delegaties die de internationale organisatie bezochten.

De aanslag zou plaatsvinden op een nabije datum, bij het bezoek van Reagan aan Noord-Carolina in het kader van zijn herverkiezingscampagne.

De informatie was volledig: ze bevatte de namen van de deelnemers aan de aanslag, de dag, het uur en de plaats waar de moord zou plaatsvinden, het soort wapens dat de terroristen bezaten en waar ze die bewaarden. Verder ook de vergaderplaats van de personen die deze aanslag beraamden en een kort verslag van wat er gezegd was bij hun vergaderingen.

De overdracht van de informatie gebeurde tijdens een ontmoeting met Muller in een gebouw in straat 37 en de 3 de Avenue, twee blokken verwijderd van het gebouw van de Cubaanse afvaardiging.

Alle gekende details werden doorgegeven, met de garantie dat het belangrijkste duidelijk was: de namen van de betrokkenen, de plaats, het uur en het soort wapens dat ze zouden gebruiken.

Op het einde van het onderhoud zei onze ambtenaar aan Muller dat hij instructies had van de Cubaanse regering om de informatie met spoed over te dragen en dat wij hem hadden geselecteerd omdat we wisten dat hij een expert was in veiligheidsproblemen.

Muller las de geschreven informatie volledig om zich ervan te vergewissen dat er niets in veranderd was en dat alle belangrijke elementen erin stonden.

Hij vroeg naar de bron en er werd hem gezegd dat die betrouwbaar was. Hij zei dat de Geheime Dienst zou willen spreken met de Cubaanse afgevaardigden en hij kreeg te horen dat dit geen probleem was.

Ongeveer om half vijf op die dag, kwamen de agenten van de Geheime Dienst samen met de Cubaanse afgevaardigden.

Het onderhoud had plaats in het appartement 34-F, op de 34ste verdieping van een gebouwencomplex met de naam Ruppert Towers, dat zich bevindt in straat 92, tussen de Derde en de Tweede Avenue, in het hogere deel van Manhattan.

De agenten waren twee jonge, blanke mannen met kortgeknipt haar en gekleed in kostuum. Ze wilden vooral de gegevens controleren die Muller hen had gegeven, want ze hadden een kopie mee van het bericht dat hij hen had gestuurd. Bij het nakijken van de inhoud werd hen verzekerd dat er niets ontbrak.

De agenten van de Geheime dienst wilden weten wie de informatie had verschaft en hoe deze in ons bezit was gekomen. Er werd hen hetzelfde gezegd als aan Muller. Ze wilden ook weten of er mogelijk nog meer gegevens zouden vrijkomen en men antwoordde dat als er iets nieuws zou opduiken, zij het onmiddellijk zouden krijgen.

Ze gaven hun kaartjes en vroegen om hen onmiddellijk te bellen als er bijkomende informatie zou komen en ze zeiden dat het niet nodig was dit via Muller te doen.

De maandag daarop kwamen we te weten dat het FBI in Noord-Carolina een groep had opgepakt wegens verscheidene beschuldigingen, waarvan er – zoals te verwachten was – geen enkele verband hield met een aanslag op President Reagan, die kort daarop naar die Staat reisde in het kader van zijn herverkiezingscampagne.

Vier of vijf dagen na de arrestatie, belde Muller op het einde van diezelfde week naar de Afvaardiging om de Cubaanse ambtenaar uit te nodigen voor een lunch in het restaurant voor de Afgevaardigden van de VN. Het eerste wat hij vroeg, was om aan de regering van Cuba namens die van de Verenigde Staten hun dank over te brengen voor de verschafte informatie en hij bevestigde dat ze actie hadden ondernomen tegen de betrokkenen. Een Cubaanse antiterrorist redde het leven van een President van de Verenigde Staten !

Sommige persrapporten in de Verenigde Staten maakten gewag van een vertrouwelijk dagboek van meer dan 700 pagina's met persoonlijke aantekeningen van Reagan, vanaf zijn machtsovername tot de overdracht van het bestuur aan (vader) Bush, waarin hij probeert te suggereren dat zijn regering niet zo agressief was tegenover Cuba.

Toch beweerde Robert McFarlane, de toenmalige vice-minister van Buitenlandse Zaken onder Alexander Haig, naar verluidt in zijn memoires dat: "van alle regeringen die sinds 1959 tegen Fidel Castro streden, die van Reagan het minst in staat was tot de dialoog met het communistisch regime van Cuba".

Misschien was Reagan dankbaar voor onze bekommernis toen hij bijna vermoord werd in 1981 en voor de waarschuwing die hem het leven redde tegen een groot gevaar, en hij bedankte ons via Robert C. Muller.

Reagan ondertekende met Cuba het eerste migratieakkoord, maar hij kon niet ontsnappen aan zijn omgeving, want anderen die nog rechtser waren dan hij, zouden hem fysiek elimineren, zoals ze deden met Kennedy, nadat hij het vreselijk risico liep op een thermonucleaire oorlog. In een verkiezingsjaar veranderde Reagan zonder twijfel zijn politiek jegens Cuba. Hij kwam het ondertekende akkoord niet na, dat de jaarlijkse uitreiking tot 20 000 visa vastlegde voor het reizen op een veilige manier. Hij verleende er minder dan duizend en hield vast aan de zogenaamde Adjustment Act , die zovele Cubaanse levens heeft gekost.

Op 11 september 2001 ontstond er in ons buurland een ware chaos. Gedurende lange tijd gold er in de luchthavens een verbod om te landen. Een ontelbaar aantal vluchten met passagiers bleven in de lucht. Dit was het nieuws dat de massamedia van de V.S. verspreidden. Er werd gewag gemaakt van duizenden slachtoffers in New York, waaronder het personeel dat in de Twin Towers werkte, brandweerlieden en bezoekers. Men sprak ook over mensen in een passagiersvliegtuig dat zich in het Pentagon boorde. Wij boden aan om, als het nodig was, veilig bloed van de gewone donaties op te sturen. Het geven van bloed is al heel lang een traditie van de Cubaanse Revolutie.

Toevallig hadden we op die dag om 18 uur bijna 15 000 studenten van de hogeschool en gegradueerde universitairen bij elkaar geroepen om de heropening van de school "Salvador Allende" bij te wonen, waar 3 599 jongeren hun hogere studies aanvatten om zich met nieuwe en geteste methodes voor te bereiden om leerkrachten in de lagere school te worden.

Vandaag staan we zes lange jaren verder van die pijnlijke episode. Nu weten we dat het publiek toen moedwillig verkeerd werd geïnformeerd. Ik herinner me niet dat er op die dag werd gesproken over de ongeveer 200 ton goud die in de kelders van die torens werden bewaard, waarboven multinationale banken samen met andere kantoren gevestigd waren. Men kreeg het bevel om iedereen neer te schieten die trachtte bij het goud te komen. De berekeningen van de staalstructuren, van de impact van de vliegtuigen en de inhoud van de zwarte dozen die men terugvond, komen niet overeen met de kritiek van wiskundigen, seismologen, informatiespecialisten en experts in afbraak, enz., enz. Het meest dramatische is de bevestiging dat we waarschijnlijk nooit de ware toedracht van de zaak zullen te weten komen. Het staat nochtans vast dat verschillende mensen die van New Jersey naar San Francisco reisden, met hun familieleden spraken toen het vliegtuig al onder controle was van vreemde individuen die niet tot de bemanning behoorden.

Bij het analyseren van de impact van gelijkaardige vliegtuigen als diegene die tegen de torens vlogen en van vliegtuigen die per ongeluk in dichtbevolkte steden neerstortten, kwam men tot de vaststelling dat er geen vliegtuig neerkwam op het Pentagon en dat alleen een raket de geometrisch ronde opening in het gebouw kon hebben gemaakt. Er blijkt daar ook geen enkele passagier te zijn omgekomen. Niemand ter wereld twijfelde aan de nieuwsberichten over een aanval op het gebouw van het Pentagon. We werden bedrogen zoals alle inwoners van de rest van de planeet.

Toen ik op die 11de september in het sportcentrum Ciudad Deportiva de aanwezigen toesprak, bracht ik naast andere beschouwingen het onderwerp van de tragedie in de Verenigde Staten naar voor. Om niet de hele toespraak te geven, volgen hier letterlijke paragrafen uit de speech:

[...] We wilden de ceremonie niet afgelasten. We konden ze niet afgelasten, ondanks de internationale spanningen die de gebeurtenissen creëerden. Ik denk dat velen ze kennen, maar in essentie komt het er op neer dat ongeveer om 9 uur vanmorgen een grote Boeing zich rechtstreeks in een van de beroemde torens van New York boorde, een van de hoogste torens ter wereld. Natuurlijk schoot de toren in brand door alle brandstof die zich in zo een groot vliegtuig bevindt en er begonnen vreselijke toestanden. 18 minuten daarna boorde een ander vliegtuig, ook van een Noord-Amerikaanse luchtvaartmaatschappij, zich rechtstreeks in de andere toren.

Enkele minuten later stortte een ander vliegtuig neer op het Pentagon.Temidden van een zekere verwarring, krijgen we berichten over een bom tegen het Staatsdepartement en over andere alarmerende gebeurtenissen, hoewel ik de belangrijkste vernoemde.

Het is duidelijk dat het land het slachtoffer werd van een gewelddadige en verrassende aanval, onverwacht, ongebruikelijk, werkelijk ongewoon, met indrukwekkende taferelen, vooral toen de twee torens in brand stonden en bovenal toen ze allebei met hun 100 verdiepingen instortten over andere nabije gebouwen. We kwamen te weten dat daar tienduizenden mensen werkten in verschillende kantoren, die talrijke ondernemingen van verschillende landen vertegenwoordigden.

Het was logisch dat dit een schok veroorzaakte in de Verenigde Staten en in de wereld. De beurzen begonnen ineen te storten en door het politiek, economisch en technologisch belang en de macht van de Verenigde Staten werd de hele wereld vandaag door die gebeurtenissen opgeschrikt. Dus moesten we de feiten heel de dag opvolgen en tegelijk moesten we aandacht schenken aan de voorwaarden en omstandigheden om deze ceremonie te doen plaatsvinden.

Daardoor waren er twee zaken: de school en haar zeer belangrijke opleiding en de politieke en menselijke catastrofe die zich daar heeft voorgedaan, vooral in New York.

[...] Vandaag is een dag van tragedie voor de Verenigde Staten. U weet allen dat wij hier nooit haat hebben gezaaid tegen het Noord-Amerikaanse volk. Misschien is het precies omdat Cuba zich volledig vrij voelt, met een vaderland en zonder baas, met haar cultuur en zonder complexen, dat ons land de Noord-Amerikaanse burgers met veel respect behandelt. Wij hebben nooit een soort nationale haat gepredikt of zaken die lijken op fanatisme. Daardoor zijn we zo sterk, omdat we onze houding baseren op principes en ideeën en alle Noord-Amerikaanse burgers die ons land bezoeken, ondervinden dat wij hen met groot respect behandelen.

Bovendien vergeten wij niet dat het Noord-Amerikaanse volk door haar enorme oppositie tegen een genocide-oorlog een einde maakte aan de oorlog in Viet Nam; wij vergeten niet dat het Noord-Amerikaanse volk met meer dan 80 procent van de stemmen de terugkeer van Elián naar ons vaderland steunde; wij vergeten niet hoeveel idealisme er heerst, vaak verstoord door bedrog, omdat – zoals we vaak zeiden – als je wilt dat een Noord-Amerikaan een onrechtvaardige zaak of een onrechtvaardige oorlog steunt, je hem moet bedriegen. De klassieke methode die dit enorm land in haar internationale politiek gebruikt, is de methode om eerst te liegen om daarna de steun van de bevolking te krijgen. Als het omgekeerde gebeurt en de bevolking ontdekt dat er iets niet juist is, zullen ze zich door hun traditie van idealisme verzetten tegen wat ze eerst steunden. Dikwijls gaat het om heel onrechtvaardige zaken, waarbij ze overtuigd zijn dat ze het juiste deden.

Daarom voelden wij, trouw aan de richting die we altijd volgden, een diepe pijn en droefheid voor het Noord-Amerikaanse volk, hoewel we niet het exact aantal slachtoffers kennen, maar we hebben indrukwekkende toestanden van lijden gezien.

Wij gaan geen regeringen vleien, of vergiffenis of gunsten vragen, en in ons hart voelen we geen enkele angst. De geschiedenis van de Revolutie heeft bewezen hoe goed ze de uitdagingen kan aangaan, hoe goed ze kan vechten en weerstaan aan hetgeen ze moet weerstaan, wat ons heeft veranderd in een onoverwinnelijk volk. Dit zijn onze principes, een Revolutie gebaseerd op ideeën, niet op macht.

[...] Onze reactie was zoals ik zei en we willen dat ons volk de scènes ziet en de tragedie in beschouwing neemt. Wij hebben niet geaarzeld om onze gevoelens publiek te uiten. Ik heb hier een verklaring die we rond 15 uur aan de internationale pers gaven, opgesteld vlak nadat we op de hoogte waren van de feiten; ondertussen was onze televisie bezig met de verspreiding van de gebeurtenissen. De verklaring zal aan ons volk worden voorgelezen in het avondjournaal.

Ik loop hier enkele minuten vooruit om u de Officiële Verklaring van de Regering van Cuba over de gebeurtenissen in de Verenigde Staten voor te lezen.

"De Regering van de Republiek Cuba heeft met pijn en droefheid het nieuws vernomen over de gewelddadige en verrassende aanslagen, die deze morgen gepleegd zijn tegen civiele en officiële gebouwen in New York en Washington, waarbij talrijke slachtoffers vielen.

[...] "Wij kunnen onmogelijk vergeten dat ons volk gedurende meer dan 40 jaar het slachtoffer was van zulke daden, opgezet vanaf het eigen grondgebied van de Verenigde Staten.

"Zowel om historische redenen als omwille van ethische principes verwerpt en veroordeelt de Regering van ons land met alle kracht de aanslagen die werden gepleegd op de vernoemde gebouwen en wij betuigen onze meest oprechte deelneming aan het Noord-Amerikaanse volk voor het verdriet en de onrechtvaardige verliezen aan mensenlevens die deze aanslagen veroorzaakten.

"Op dit pijnlijk uur voor de Noord-Amerikanen, verklaart ons volk zich solidair met het volk van de Verenigde Staten en drukt haar volledige beschikbaarheid uit om in de mate van haar bescheiden mogelijkheden mee te werken met de gezondheidsinstanties en met gelijk welke andere instantie van medische of humanitaire aard in dat land, voor de bijstand, verzorging en revalidatie van de gebeurlijke slachtoffers van de feiten die deze morgen plaatsvonden.

Hoewel we niet weten of het er 5 000, 10 000, 15 000 of 20 000 zijn, we weten dat alleen al in de vliegtuigen die zich in de torens boorden of in het Pentagon, honderden passagiers waren. Als het nodig is, bieden wij hen alle hulp die we kunnen geven.

De Verenigde Staten kennen een grote ontwikkeling op gebied van wetenschap, geneeskunde en middelen. Maar soms kan er een tekort zijn aan bloed van een bepaalde bloedgroep of plasma. We zullen om het even welk product met veel plezier geven, als we het kunnen. Er kan ook een tekort zijn aan medische ondersteuning of paramedisch personeel, want we weten dat vele ziekenhuizen bepaalde technici en professionelen te weinig hebben. We zouden in feite onze houding en onze beschikbaarheid in relatie met deze tragische gebeurtenissen willen uitdrukken.

[...] Het kapen van vliegtuigen, een methode die tegen Cuba werd uitgevonden, is een universele plaag geworden en het was Cuba dat voor eens en voor altijd dit probleem oploste, toen we na herhaaldelijke verwittigingen twee kapers terugstuurden naar de Verenigde Staten. Het is jammer, want het waren Cubaanse burgers, maar we hadden hen verwittigd en toen ze kwamen, stuurden we ze terug. We hielden ons aan onze publieke belofte, maar nadien kregen we nooit meer nieuws over hen om door te spelen aan hun familieleden. Zij hebben hun manier om dingen te doen. Niemand weet het. Ik weet dat ze veroordeeld werden tot 40 jaar gevangenisstraf en dat maakte een einde aan de vliegtuigkapingen.

[...] Geen enkele van de huidige wereldproblemen kan men oplossen met geweld. Er is geen wereldmacht, geen technologische of militaire macht die een volledige immuniteit kan garanderen tegen zulke aanslagen, want het kunnen daden zijn van kleine groepen die moeilijk te detecteren zijn.

Het is heel belangrijk om te weten hoe de regering van de Verenigde Staten zal reageren. Mogelijk komen er gevaarlijke dagen voor de wereld en we spreken niet over Cuba. Cuba is om verschillende redenen het rustigste land in de wereld: door onze politiek, door onze manier van vechten, door onze doctrine, onze ethiek en daarbij, kameraden, door de totale afwezigheid van angst.

Niets verontrust ons, niets maakt ons bang. Het zou veel moeilijker zijn om Cuba iets kwaads in de schoenen te schuiven; het is heel moeilijk, want degene die het zou uitvinden en patenteren, zou het zelf niet geloven. Cuba is niet zomaar een land in de wereld: het heeft een heel grote morele positie en een heel solide politieke positie.

[...] De komende dagen zal er spanning zijn binnen de Verenigde Staten. Er zijn ik weet niet hoeveel mensen die opinies beginnen te verspreiden.

[...] We zouden aan degenen die het machtig imperium besturen de raad willen geven om sereen te zijn, om gelijkmoedig te handelen, om zich niet te laten meeslepen door woede of haat en om zich niet te storten op de jacht naar mensen door overal bommen te gooien.

Ik herhaal dat geen enkel probleem van de wereld, ook niet het terrorisme, kan opgelost worden met geweld. Elke gewelddaad, elk onzinnig gebruik van geweld, gelijk waar, zou de wereldproblemen serieus verergeren.

Geweld of oorlog is niet de juiste weg. Ik zeg dit hier met de volledige autoriteit van iemand die altijd eerlijk gesproken heeft, van iemand met sterke overtuigingen, die de ervaring heeft van de jaren van strijd die Cuba beleefde. Alleen de rede, de intelligente politiek om de kracht van de consensus te zoeken en de internationale publieke opinie, kunnen het probleem ten gronde oplossen. Ik denk dat deze zo ongewone aanslag zou moeten dienen om de internationale strijd tegen het terrorisme uit te bouwen. Maar de internationale strijd tegen het terrorisme biedt geen oplossing door nu en dan een terrorist te vermoorden. Door hier en daar te moorden, gebruikt men dezelfde methodes en offert men onschuldige levens op. Oplossingen zijn onder andere het doen stoppen van het staatsterrorisme en andere weerzinwekkende vormen van moord, een einde maken aan de genocides, het loyaal volgen van een vredespolitiek en respect hebben voor morele en wettelijke normen die absoluut noodzakelijk zijn. De wereld kan niet gered worden als men niet de lijn van vrede en internationale samenwerking volgt.

[...] Wij hebben aangetoond dat we kunnen overleven, leven en vooruitgaan. Alles wat hier vandaag getoond wordt, is de uitdrukking van een vooruitgang die haar gelijke niet kent in de geschiedenis. Vooruitgang komt niet alleen door auto's te produceren: er is vooruitgang door de ontwikkeling van intelligentie, door kennis over te brengen, door de creatie van cultuur en door het verzorgen van mensen op de manier zoals het moet. Dit is het geheim en de enorme kracht van onze Revolutie.

De wereld kan niet op een andere manier gered worden en ik refereer in dit geval naar de geweldsituaties. Zoek overal de vrede om alle volkeren te beschermen tegen de plaag van het terrorisme. Er is een andere vreselijke plaag, die bijvoorbeeld AIDS heet. Maar er zijn nog andere plagen die tientallen miljoenen kinderen, jongeren en volwassenen in de wereld doen sterven: honger, ziekten en het gebrek aan verzorging en medicatie.

In de politieke arena zijn er absolutistische ideeën en pogingen om dit uniek gedachtegoed op te leggen aan de wereld, hetgeen overal opstanden en irritaties veroorzaakt.

Onze wereld kan niet gered worden – en dit heeft niets te maken met het terrorisme – als men deze economische en sociaal onrechtvaardige orde blijft ontwikkelen en toepassen, waardoor de wereld naar een catastrofe geleid wordt, op een weg waaraan de 6 200 miljoen aardbewoners en hun toekomstige kinderen niet kunnen ontsnappen. Onze planeet wordt steeds verder vernietigd en geleid naar armoede, werkloosheid, honger en wanhoop. Dit bewijzen de massa's op verschillende al historische plaatsen zoals Seattle, Québec, Washington en Genua.

De machtigste leiders van de economie en van de wereldpolitiek kunnen bijna niet meer vergaderen. De mensen hebben telkens minder schrik, ze komen overal in opstand. Ik kom net van Durban, een provincie in Zuid-Afrika, waar ik duizenden mensen van de NGO's heb gezien. Men kan het ongenoegen in de wereld als schuim zien groeien. [...]

Wat een enorm verschil tussen het gedrag van de regering van Cuba en dat van de regering van de Verenigde Staten! De Revolutie die zich baseert op de waarheid en het imperium dat zich baseert op de leugen!

Fidel Castro Ruz
11 september 2007

Vertaling: Yola Ooms