Bedenkingen van Fidel Castro

Bush, gezondheid en onderwijs

Ik ga niet refereren naar de gezondheid en het onderwijs van Bush, maar naar die van zijn buren. Het was geen geïmproviseerde verklaring die hij aflegde. Het agentschap AP vermeldt hoe hij zijn speech begon: “Tenemos corazones grandes en este país” (We hebben een groot hart in dit land). Hij zei het in het Spaans voor een publiek van 250 vertegenwoordigers van private en religieuze groeperingen, organisaties en NGO’s die naar Washington waren gekomen op kosten van zijn regering. Ongeveer 100 van hen kwamen uit de Verenigde Staten.

“De Conferentie van het Witte Huis over de Amerika’s, zoals de bijeenkomst wordt genoemd, maakt deel uit van de ideeën over wat zijn regering voor de regio wou doen in de weinige tijd die hen nog rest. Bush bracht die ideeën naar voor bij de start van zijn rondreis door vijf Latijns-Amerikaanse landen begin maart.”

“Bush riep de Conferentie bijeen om over verschillende onderwerpen te spreken, in het bijzonder over onderwijs en gezondheid. ’Voor ons is het belangrijk om gezonde en goed opgeleide buren te hebben’, zei hij spontaan in een gesprek met zes deelnemers uit Guatemala, de V.S., Brazilië , Haïti en Mexico, die met hem aan tafel zaten in een colloquium”, voegt het agentschap toe.

Hij zei ongelooflijke dingen, zoals “het harde werk dat wij realiseren in onze omgeving.”

Na Bush spraken ook de Minister van Financiën, de Adjunct Minister van Staat voor het Westelijk Halfrond en de Adjunct Minister van Staat voor Publieke Zaken. Er werden verschillende workshops georganiseerd, die ze samen met kabinetsmedewerkers voorzaten. Men praatte tot in het oneindige.

Er kwam ter sprake dat Bush in Panama een centrum heeft opgericht voor de opleiding van meer dan 100 dokters uit vijf Midden-Amerikaanse landen. Men had het nadrukkelijk over de Comfort, “een van de grootste ziekenhuisboten van de wereld, die net was aangekomen in een Panamese haven na een bezoek in Guatemala.”

“Bush besteedde 55 minuten van zijn tijd aan deze Conferentie, die gehouden werd in een hotel van de stad Arlington in Virginia, in de omgeving van Washington.”

Dan kwam Condoleeza Rice, Minister van Buitenlandse Zaken, het spreekkoor vervoegen door uitgebreid en zonder schroom te spreken over Cuba.

Volgens een ander persagentschap verklaarde ze, op een moment dat onze Raad van State in navolging van de grondwet verkiezingen heeft uitgeroepen, het volgende: “De Verenigde Staten
hopen dat de Cubanen zelf over hun toekomst beslissen”, en ze voegde toe dat “Washington de overgang van de ene dictator naar een andere niet zal aanvaarden.”

In zijn openingsspeech verkondigde Bush echt ongewone zaken voor de leider van een globaal wereldimperium, zich goed bewust van zijn macht en zijn persoonlijke rol, zoals het Spaans persagentschap EFE gedetailleerd rapporteerde: “De president van de Verenigde Staten, George W. Bush, spoorde de Latijns-Amerikaanse regeringen aan om eerlijk, transparant en open te zijn.” (...) “De leider beweerde dat open en transparante samenlevingen naar een hoopvolle toekomst leiden.”

“Wij verwachten dat regeringen eerlijk en transparant zijn. Wij verwerpen het idee dat het goed is dat er corruptie bestaat in de schoot van een regering...”

“Het is in ons voordeel als we een buurland helpen met wat het nodig heeft. Het hernieuwt onze ziel en tilt onze collectieve geest op. Ik denk dat iemand die veel heeft gekregen, veel moet doen, en wij hebben als land veel gekregen, dus zijn we verplicht om de mensen te helpen”, zei hij.

Bush weet dat hij liegt en dat zijn leugens moeilijk geslikt worden, maar het kan hem niets schelen. Hij vertrouwt erop dat als hij het duizend keer herhaalt, velen hem uiteindelijk zullen geloven. Waarom zoveel listen gebruiken? Wat kwelt hem eigenlijk? Sinds wanneer begon deze wedloop?

Bush heeft ontdekt dat het economisch en politiek systeem van zijn imperium op gebied van vitale diensten, zoals gezondheid en opleiding, niet kan wedijveren met dat van Cuba, een land dat gedurende bijna 50 jaar werd aangevallen en geblokkeerd. Iedereen weet dat de V.S. op gebied van opleiding gespecialiseerd zijn in brain drain. De Internationale Werknemersorganisatie geeft aan dat “47 procent van de buitenlanders die in de V.S.een Doctoraatsstudie afmaken, in dat land blijven.”

Een ander voorbeeld van diefstal: “Er zijn in Chicago meer Ethiopische dokters dan in heel Ethiopië.”

In Cuba, waar de gezondheid geen handelswaar is, kunnen we zaken realiseren die Bush zich niet kan inbeelden.

De derdewereldlanden beschikken niet over de middelen om aan wetenschappelijk onderzoek te doen, terwijl dit in Cuba wel is gelukt, ondanks dat onze hoog opgeleide mensen vaak werden aangespoord en gestimuleerd om weg te gaan.

Onze alfabetiseringsmethode “Yo sí puedo” staat vandaag gratis ter beschikking van alle Latijns-Amerikaanse landen, die, als ze het programma willen toepassen, geholpen worden om het gedrukte lesmateriaal en de video’s aan te passen aan hun eigen kenmerken.

Landen zoals Bolivië gebruiken de methode in het Spaans, het Quechua en het Aymara. Het aantal mensen dat daar in nauwelijks één jaar tijd leert lezen en schrijven, is groter dan het aantal dat het Imperium in heel Latijns-Amerika alfabetiseert, als er tenminste iemand zou zijn. Ik heb het niet over andere landen zoals Venezuela, dat op korte tijd echte heldendaden verrichtte op gebied van onderwijs.

“Yo sí puedo” komt ten goede aan andere samenlevingen buiten het westelijk halfrond. Het volstaat om te zeggen dat ze het in Nieuw-Zeeland gebruiken voor de alfabetisering van de Maori’s.

In plaats van een opleidingscentrum voor professionele dokters in Midden-Amerika, waar er ongeveer 100 afstudeerden – hetgeen ons plezier doet – telt ons land vandaag tienduizenden beursstudenten uit Latijns-Amerika en de Cariben, die in Cuba gratis een zesjarige opleiding tot dokter volgen. Natuurlijk sluiten we Noord-Amerikaanse jongeren niet uit en ze nemen hun studies heel serieus.

In Venezuela werken we mee aan de opleiding van 20 000 jonge mensen, die geneeskunde studeren en onder leiding van Cubaanse specialisten consultaties houden in de arme wijken, om hen gewoon te maken aan hun toekomstige en zware taak.

De Comfort met als medisch personeel en bemanning meer dan 800 mensen aan boord, zal geen groot aantal burgers kunnen bereiken. Het is onmogelijk om in korte periodes medische programma’s te realiseren. In veel gevallen vereist de revalidatie bijvoorbeeld maanden werk. Cuba verleent permanent diensten aan haar bevolking in poliklinieken of ingerichte ziekenhuizen en de patiënten kunnen op gelijk welk uur overdag of ‘s nachts geholpen worden. We hebben de nodige revalidatiespecialisten opgeleid.

De oogoperaties vereisen ook speciale bekwaamheden. In ons land opereren de centra voor ofthalmologie jaarlijks meer dan 50 000 Cubanen en ze behandelen 27 soorten ziektes. Er is geen wachtlijst voor de transplantatie van hoornvlies, hetgeen een speciale organisatie vereist. Doe een actief onderzoek in de V.S. en u zult zien hoeveel inwoners eigenlijk een oogoperatie nodig hebben. Omdat ze nooit door een oogarts werden onderzocht, zullen ze hun oogproblemen toewijzen aan andere oorzaken en lopen ze het risico om blind te worden of zwaar slechtziend. U zult vaststellen dat het gaat over miljoenen mensen.

Het hierboven vermelde cijfer omvatte niet de honderdduizenden Latijns-Amerikanen en Caribiërs, die deels in Cuba en voor het grootste deel in hun respectievelijke landen werden geopereerd door Cubaanse oogartsen. Alleen al in Bolivië gaat het om meer dan 100 000 mensen per jaar. Daar werken ook, samen met onze Cubaanse specialisten, Boliviaanse dokters mee, die in de Latijns-Amerikaanse School voor Geneeskunde (ELAM) werden opgeleid.

We gaan zien wat de Comfort in Haïti zal doen, waar ze gedurende een week gezondheidszorgen zal verlenen, in een land waar in 123 van de 134 dorpen die het telt, Cubaanse dokters zijn om samen met de afgestudeerden van de ELAM of Haïtiaanse laatstejaarsstudenten AIDS en andere tropische ziektes te bestrijden.

Het probleem is dat de V.S. niet kunnen wat Cuba kan. Integendeel, ze oefenen brutaal druk uit op firma’s die voor ons land uitstekend medisch materiaal vervaardigen om te verbieden dat ze bepaalde computerprogramma’s vervangen of wisselstukken leveren met een patent in de Verenigde Staten. Ik kan concrete gevallen en de namen van de firma’s citeren. Het is weerzinwekkend, hoewel we oplossingen hebben die ons op dit vlak minder kwetsbaar maken.

Zes maanden geleden had Bush nog niet het idee opgevat om de productie van brandstoffen uit voedsel te veralgemenen, zowel binnen als buiten de Verenigde Staten. Wie de waarde kent van vetten en eiwitten voor de menselijke voeding, kent de gevolgen van een gebrek hieraan voor zwangere vrouwen, kinderen, jongeren, volwassenen en oude mensen. De schaarste zal de minst ontwikkelde landen treffen, het is te zeggen, het grootste deel van de mensheid. De stijging van de prijzen voor basisvoedsel en de sociale instabiliteit die dit met zich meebrengt, zullen niemand verrassen. Gisteren, op vrijdag de 13de, steeg de olieprijs naar 79,18 dollar per barrel. Een ander gevolg van de prijzenstorm en de oorlog in Irak.

Slechts 48 uur geleden verklaarde de Veiligheidsminister van de V.S., Michael Chertoff, dat “hij een voorgevoel had dat er in de zomer een terroristische aanslag zou plaatsvinden in het land.” De Minister van Buitenlandse Zaken zei iets gelijkaardigs en later de president van de V.S. zelf. Maar terwijl ze het hadden over de mogelijke risico’s, deden ze de grootst mogelijke inspanning om de publieke opinie te kalmeren.

De regering van de V.S. ziet alles en hoort alles, met of zonder wettelijke toelating. Ze beschikt bovendien over ontelbare inlichtingsdiensten en contra-inlichtingsdiensten met aanzienlijke economische middelen bestemd voor spionage. Ze kan alle veiligheidsinformatie bekomen die ze nodig heeft, zonder mensen te kidnappen, te folteren en te vermoorden in geheime gevangenissen. Iedereen kent de echte economische doelen die ze nastreven met het gebruik van geweld en troepen over heel de wereld. Ze kan elke aanval op haar volk voorkomen, behalve dat ze een imperialistische behoefte heeft aan een ‘badaboem’, zodat ze de brutale oorlog kan voortzetten en verantwoorden tegen de cultuur, de religie, de economie en de onafhankelijkheid van andere volkeren.

Ik moet hier afronden.

Morgen, zondag, is het de Dag van de Kinderen. Ik denk aan hen bij het schrijven van deze reflectie. Ik draag ze aan hen op.

Fidel Castro Ruz
14 juli 2007

Vertaling: Yola Ooms