Brief van Fidel aan de Ronde Tafel

Havanna, 17 december 2007

Beste Randy:

Ik heb de Ronde Tafel van donderdag de 13de integraal beluisterd zonder een seconde te missen. Het nieuws over de Conferentie van Bali, naar voor gebracht door Rogelio Polanco, de directeur van Juventud Rebelde, bevestigt het belang van de internationale akkoorden en de noodzaak om ze heel serieus te nemen.

Op dat kleine eiland van Indonesië vergaderden talrijke regeringsleiders van de zogenaamde Derde Wereldlanden, die strijden voor hun ontwikkeling en die aan de vertegenwoordigers van de geïndustrialiseerde landen, daar ook aanwezig, een rechtvaardige behandeling, financiële middelen en de overdracht van technologieën vragen.

De Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties, bevestigde, geconfronteerd met het hardnekkige verzet van de Verenigde Staten voor de 190 vertegenwoordigers daar aanwezig en na twaalf dagen van onderhandelingen, op vrijdag de 14de (uur voor Cuba, maar al zaterdag op Bali), dat de mensensoort zou kunnen verdwijnen ten gevolge van de klimaatsverandering. Daarna reisde hij door naar Oost-Timor.

Deze verklaring veranderde de conferentie in een heksenketel. Na tien dagen van vruchtelooos overreden, zei de yankeevertegenwoordigster, Paula Dobrianskyn, met een diepe zucht: “we leggen ons neer bij de meerderheid.” Het is duidelijk dat de Verenigde Staten zich uit het isolement trachtten te manoeuvreren, hoewel dit totaal niets verandert aan hun slechte bedoelingen.

Toen begon de grote show: Canada en Japan sloten zich onmiddellijk aan bij de Verenigde Staten tegen de overige landen, die ernstige akkoorden wilden sluiten over de uitstoot van gassen, de oorsprong van de klimaatsverandering. Alles was al op voorhand bedisseld tussen de geallieerden van de NATO en het machtige imperium, dat met een slinks manoeuver toestemde om in het jaar 2008 op Hawai, Noord-Amerikaans grondgebied, te onderhandelen over een nieuw ontwerpakkoord, dat in 2009 op de Conferentie van Kopenhagen in Denemarken zou worden voorgesteld en goedgekeurd ter vervanging van het Kyoto-akkoord, dat in 2012 vervalt.

In dit theaterstuk kreeg Europa de rol toebedeeld om de wereld te redden. Brown, Merkel en andere leiders van Europese landen vroegen aan de internationale gemeenschap om dankbaar te zijn. Een prachtig geschenk voor Kerstmis en Nieuwjaar. Geen enkele van de lofredenaars hadden het over de tientallen miljoenen arme mensen die door de huidige complexe realiteit jaarlijks blijven sterven aan ziekten en honger, alsof we in de beste der werelden zouden leven.

De Groep van 77, waartoe 132 landen behoren die strijden voor hun ontwikkeling, was overeengekomen om tegen het jaar 2020 een verminderde uitstoot van gassen te vragen aan de geïndustrialiseerde landen, wat 20 à 40% beneden het niveau van 1990 is en 60 à 70% in het jaar 2050, hetgeen technisch mogelijk is. Verder vroegen ze de toekenning van voldoende fondsen voor de overdracht van technologieën naar de Derde Wereld.

We mogen niet vergeten dat die gassen hittegolven veroorzaken, verwoestijning, het smelten van gletsjers en de verhoging van de zeespiegel, waardoor landen volledig of gedeeltelijk onder water zouden komen te staan. De geïndustrialiseerde landen delen het idee van de Verenigde Staten om voedsel om te zetten in brandstof voor de luxewagens en andere verspillingen van de consumptiemaatschappijen.
Hetgeen ik vertel werd bewezen op zaterdag 15 december, toen om 10.06u in Washington bekend werd dat de President van de Verenigde Staten aan de Senaat 696 miljard dollar vroeg – en dit werd goedgekeurd – voor de militaire begroting van het fiscaal jaar 2008, waarvan 189 miljard dollar bestemd is voor de oorlogen in Irak en Afghanistan.

Ik voelde een rechtmatige trots bij de herinnering aan de waardige en serene wijze waarmee ik in 1998 de kwetsende voorstellen van de toenmalige eerste minister van Canada, Jean Chrétien, beantwoordde. Ik maak me geen illusies.

Mijn diepste overtuiging is dat de antwoorden voor de huidige problemen van de Cubaanse samenleving, die een gemiddelde onderwijsgraad heeft van rond de 12 jaar, bijna een miljoen universitair afgestudeerden en aan haar burgers reële studiekansen biedt zonder enige vorm van discriminatie, voor elk concreet probleem bestaan uit meer verschillende antwoorden dan men op een schaakbord kan vinden. We mogen geen enkel detail vergeten en het is niet gemakkelijk om de intelligentie van het menselijk wezen in een revolutionaire samenleving de bovenhand te doen krijgen over de instincten.

Het is mijn elementaire plicht om me niet vast te klampen aan functies, en zeker niet de weg te versperren voor jongere mensen, maar ervaringen en ideeën bij te brengen, waarvan de waarde voortvloeit uit het buitengewone tijdperk waarin ik mocht leven.

Zoals Niemeyer denk ik dat men consequent moet zijn tot het einde.

Mag ik je vragen om deze brief op te nemen in de Ronde Tafel van vandaag over Bali.

Fidel Castro
17.16u