Bij het ter perse gaan vernemen we dat dit jaar de objectieven van het plan voor de suikerproductie gehaald werden.
Op 27 april hadden de centrales 3.600.000 ton suiker afgeleverd. Dit is 400.000 ton meer dan vorig jaar. Bovendien was dit de korste zafra sinds 20 jaar.
Foto: centrale Cuba Libre in de provincie Matanzas.

Op dit moment is de fabriek Habana Libre in Caimito, provincie Havana al begonnen met het verwerken van het eerste suikerriet en tegen half december moeten zo'n 65 centrales aan het werk zijn. De rest volgt daarna.
De experten verzekeren ons dat het een korte "zafra" zal zijn. In april zal ze achter de rug zijn, behalve in enkele zones in het Noord-Oosten, waar om klimatologische redenen de oogst tot half mij duurt.
Maar één ding is zeker: het is gedaan met de marathonoogsten die uitlopen tot juli. Dat waren niet alleen lange "zafra's" maar ze vroegen ook enorme investeringen aan mankracht en energie. De centrales zullen draaien zolang de toevoer van suikerriet voldoende is om de uitgaven te rechtvaardigen. Dat was in het verleden niet steeds het geval.
Deze keer zullen ongeveer 40 centrales niet opstarten in afwachting van betere tijden. Het gaat hier over de fabrieken met het grootste energieverbruik en het laagste rendement. Als de oogst terug groter worden krijgen ze een nieuwe kans. Nu zouden ze alleen maar voor ballast zorgen.
Tegen het einde van het jaar moeten er in heel het land 24.000 caballerías gezaaid zijn als we zeker willen zijn dat van grotere oogsten in de toekomst zodat we de stilgelegde fabrieken terug kunnen reactiveren. Dit cijfer zullen we jaar na jaar moeten bereiken en overtreffen om de noodzakelijke grondstof te garanderen.

Op dit moment zien we ook al dat sommige leveranciers van suikerriet glimlachen en andere ontgoocheld kijken. Vanaf deze oogst is het systeem van een prijs volgens de kwaliteit van het suikerriet ingevoerd. Dit betekent een hele omwenteling in de Cubaanse suikerindustrie. In theorie is dit een goed systeem, vermits degenen die hun werk ernstig nemen, beloond zullen worden en de anderen bestraft. Maar we moeten nog zien wat dit in de praktijk oplevert.

Behalve met droogte en orkanen heeft Cuba tijdens de laatste oogsten ook met een zeer moeilijke financiële situatie te maken gehad. We waren verplicht om korte termijnkredieten af te sluiten met zeer hoge rentevoeten, tussen 17 en 20%.
De terugval van de export, ongeveer 500.000 ton minder dan voorzien, had een negatieve invloed op onze betalingsbalans. Men berekende dat hierdoor en door de daling van de prijzen op de wereldmarkt 250 miljoen dollar verlies geleden werd.
Toch wordt dit jaar een bescheiden maar veelbelovende groei voorzien. Een groei die alleen zin heeft als ook de efficiëntie vergroot. Een slechtere suikeroogst zou een ramp zijn, want dan zou er nog minder suiker zijn en en zo goed als geen vooruitzicht.

Jorge A. Ebro, Opciones december 1998