 |
Het hele Cubaanse volk dient meneer W. van antwoord :
“Bush, aan ons socialisme zul je niet raken”
(of : “weg met de leugen, leve het socialisme!”)
Katrien Demuynck
“Het maakt niet uit hoeveel dagen langer dit harde gevecht in onze lange strijd nog duurt. We zitten midden in het krijgsrumoer van een grote veldslag om de ideeën. Het is een nooit geziene strijd tussen de waarheid en de leugen, de onwetendheid en de kennis van politiek en geschiedenis, cultuur en barbarij, ethiek en de volledige afwezigheid van morele principes en waarden, eerlijkheid en cynisme, verdrukking en bevrijding, gerechtigheid en onrecht, gelijkheid en ongelijkheid, de nachtmerries van het verleden en de dromen van de toekomst, de verwoesting en het behoud van de natuur, tussen de vernietiging en de overleving van onze soort.” Ricardo Alarcón, nationaal parlementsvoorzitter |
Op 20 mei laatstleden richtte George W. Bush zich tot zijn vrienden, de anti-Cubaanse maffia van Miami. Hij deed dat uitgerekend op de 100ste verjaardag van de Noord-Amerikaanse interventie in Cuba. Die interventie maakte het eiland, op enkele passen van de overwinning in de bevrijdingsoorlog tegen de Spaanse kolonisator, voor meer dan 50 jaar tot een neo-kolonie van de VS. Aan de dictatuur, de uitbuiting en de miserie zou pas een einde komen op 1 januari 1959, dag van de overwinning van de revolutie. Bush schaamde zich niet om op de verjaardag van het begin van deze duistere periode, de hoop uit te spreken dat Cuba zou terugkeren naar “de democratie”. Een grotere onbeschaamdheid en dwaasheid had hij wellicht niet kunnen begaan ! In de VS begrijpen ze blijkbaar niet dat het Cubaanse volk zijn geschiedenis wél kent, en zich niet in de doeken laat doen door de zelfbenoemde heerser over de wereld.
Hoe leefden onze kinderen onder die karikatuur van een republiek ? Dát was de republiek die gesticht werd op 20 mei 1902, en die volgens president Bush symbool stond voor de onafhankelijkheid van Cuba. Die heer gaat nog veel moeten leren, of toch proberen leren, om te begrijpen dat in Cuba, in het socialistische Cuba van vandaag : Onze kinderen zijn intelligent; Ze bestuderen onze geschiedenis en ze weten wat er in de wereld gebeurt. Ze kennen de werkelijkheid. Ze laten zich niet misleiden, want ze weten wat onze revolutie en het socialisme voor hen betekent. Miriam Yanet Martín, nationaal voorzitster van de Pioniertjes |
Het Cubaanse volk diende Bush meteen van antwoord.
Ze kwamen massaal deelnemen aan de open volksvergaderingen.[1] In Sancti Spiritus, Holguín en Santiago de Cuba kwamen ongeziene aantallen luisteren naar hun president Fidel Castro
Fidel had er al aangekondigd dat niet alleen hijzelf, maar het hele volk meneer W. van antwoord zou dienen. De revolutie, beschermd door haar ethisch harnas en ideologische kracht - was van plan het machtigste wapen uit haar arsenaal te gebruiken : de eenheid van heel het Cubaanse volk.
Cubaanse civiele maatschappij ammendeert grondwet
Op 10 juni komt een buitengewone vergadering bijeen van de nationale leidingen van de 8 massaorganisaties. Aanwezig zijn Pedro Ross Leal voorzitter van de Cubaanse Vakbond, Claudia Felipe Torres voorzitster van de Federatie van Studenten van het Middelbaar Onderwijs, Harry Villegas in naam van de Vereniging van Strijders van de Cubaanse Revolutie, Orlando Lugo Fonte voorzitter van de Nationale Vereniging van Kleine Boeren, Miriam Yanet Martín nationaal voorzitster van de Pioniertjes, Vilma Espín Guillois voorzitster van de Cubaanse Vrouwenfederatie, Juan Contino nationaal coördinator van de CDR (comités ter verdediging van de revolutie) en Hassán Pérez voorzitter van de Federatie van Universitaire Studenten.
Alle acht organisaties, die de volledige Cubaanse “civiele maatschappij” vertegenwoordigen, besluiten er het fundamenteel recht te gebruiken dat op basis van artikel 63 van de grondwet voorziet dat Cubaanse burgers een petitie kunnen neerleggen bij de overheid om de grondwet aan te passen. Sinds de grondwet in 1976 bij een geheim nationaal referendum met 97,7 % van de stemmen goedgekeurd is, gebeurden er reeds verschillende aanpassingen. Merkwaardig dit keer is dat de petitie juist de volledige tekst van de grondwet ondersteunt. De massaorganisaties vragen de bevolking het “initiatief tot aanpassing van de grondwet” te ondersteunen dat specifiek die passages uit de grondwet bekrachtigd die de peilers van de Cubaanse maatschappij uitmaken : de nationale soevereiniteit en het socialistisch karakter van de Cubaanse staat.
9 miljoen Cubanen manifesteren voor méér socialisme
| Het antwoord van de bevolking is overweldigend : op 12 juni komen miljoenen op straat. In Havanna, in de 14 provincies en in elk van de 169 gemeentes. In Havanna trekken een miljoen tweehonderdduizend mensen voorbij de VS-vertegenwoordiging. Ze scanderen “Viva Fidel, viva el socialismo, weg met de genocidaire blokkade”. Ze dragen de foto's mee van de vijf Cubanen die onrechtvaardig veroordeeld zijn in de VSomdat ze hun land wilden behoeden van terroristische aanslagen. Samen met de foto's een immens spandoek met daarop de woorden : “ze zullen terugkeren!”. Via deze immense volksmobilisatie laat het Cubaanse volk aan heel de wereld zien waar het voor staat. |
|
“Een zo beledigende, lompe en bedreigende toespraak, met eisen in Nazi-stijl, zoals Bush ze hield in West Point, verdiende een overtuigend antwoord” aldus Fidel. “We mobiliseren ons met de nodige energie om de wereld te laten bewust worden over wat aan het gebeuren is, en opdat dat “heertje” de muizenissen in zijn hoofd zou kwijtraken”.
De zoveelste gewonnen veldslag van het Cubaanse volk in de strijd om de ideeën.
“Aan meneer Bush ontbreekt het alleen te stellen dat deze enorme en strijdvaardige menigte via dwang gemobiliseerd is” Fidel Castro |
| [1] | De open volksvergadering of Tribunas abiertas de la revolución, zijn gestart in de campagne om het jongetje Elián vrij te krijgen. Ze gaan op regelmatige tijdstippen door in alle steden en dorpen van het land. Ze maken deel uit van de “strijd om de ideeën”. De hele bevolking wordt er in uitgenodigd om haar steun aan de revolutie te betuigen, door er het woord te nemen, of gewoon door aanwezig te zijn. |
