Europa voor Cuba (30 mei 2006)
Europe for Cuba: New Policy of the EU and its Member States
towards Cuba
A Conference of the international Committee for Democracy
in Cuba
Prague House, Palmerston Avenue 16
Brussels, Belgium; May 30, 2006

Katrien Demuynck

Het Internationaal Comité voor Democratie in Cuba, ICDC, organiseerde op dinsdag 30 mei een activiteit in het Tsjechisch Huis in Brussel.
Ter info, enkele van de stichters van dit ICDC (in Praag) zijn : M. Albright, J.M. Aznar, Elena Bonner, Violeta Chamorro, Eduardo Frei, V. Havel, Jeane Kirkpatrick, V. Landsbergis en M. Vargas Llosa. Ja, je hebt het door: het gaat om een clubje rabiate anti-communisten die niet kunnen verkroppen dat Cuba de val van de muur heeft overleefd.

Een tachtigtal dure dames en heren kwamen op de uitnodiging af. De meesten hadden zich op voorhand netjes ingeschreven. Er stonden dan ook enkele grote namen op het programma, zoals Cubaans ‘dissident' (lees CIA-agent) Carlos Alberto Montaner, oud Tsjechisch president Vaclav Havel, oud staatshoofd van Litouwen Vytautas Landsbergis en oud president van Uruguay Luis Alberto Lacaille. De laatste drie zijn lid van het ICDC.
Er was ook interesse van enkele persmensen. Uw verslaggeefster raakte er echter niet in. De ontvangstdame van het ICDC, Kristina Prunerova, bleek me te herkennen van een bijeenkomst 2 weken terug in het Tsjechisch toerisme-centrum in Wenen. Ik ging er in op een open uitnodiging voor een ICDC-activiteit in dat centrum, in het kader van de Europees-Latijns Amerikaanse top. Hoewel ik me daar erg netjes gedragen had, en enkel een paar geïnteresseerde vragen had gesteld, was ik blijkbaar geïdentificeerd als “andersdenkend”. En geloof het of niet, maar op deze ‘dissidenten' bijeenkomst voor de democratie op Cuba kwam uw dissident er niet in. Maar geen nood. We hadden al een paar reporters binnen.

De bijeenkomst in het Tsjechisch Huis begon met een stand van zaken. De ochtend van diezelfde dinsdag hadden enkele Euro-parlementariërs (vooral van de Europese Volkspartij) vragen gericht aan de heer J. Solana tijdens de zitting van de commissie buitenland. Hun doel was de komende beslissing over het al dan niet behouden van de ‘Common position' tegen Cuba te beïnvloeden.
De sfeer was bedrukt omdat uit de antwoorden van Solana gebleken was dat de gemeenschappelijke houding van Europa tegenover Cuba niet zou veranderen. Geen sancties dus, alleen de gekende druk via dialoog.

Na de gebruikelijke argumenten tegen het Cubaans systeem door dissidenten als Carlos Montaner en Blanca Reyes, vrouw van de vrijgelaten Raúl Rivero en vertegenwoordigster van de fameuze Damas de Blanco, was het de beurt aan de Nederlandse Liduine Zumpolle van Cuba Futuro. In 2003 is deze dame ontslagen bij Pax Christi Nederland wegens CIA-connecties. Forbes achterna heeft ze het over de buitenverblijven van de gebroeders Castro in Frankrijk, op de Bahamas en in México. Ze roept alle aanwezigen op om Fidel Castro op zijn woord te nemen en met zijn allen samen die éne dollar op te sporen die hij toch ergens op een buitenlandse rekening moet hebben… “Want dan pakken we hem op zijn woord en moet hij afstreden!” Ze fulmineert tegen de Europese multinationals die in Cuba investeren en op die manier het Cubaanse regime financieel rechtop houden. De rest van haar vuilspuiterij en leugens zijn niet geschikt voor een deftig verslag.

Na de pauze gaven V. Havel en V. Landsbergis een lusteloze indruk. Alleen geweeklaag over de Sovjet-Unie en weinig over Cuba. Geëscorteerd door bodyguards en leden van de US-ambassade dropen ze af zonder dat er vragen mochten gesteld worden. Met hen vertrok het gros van de aanwezigen.
Het derde en laatste luik ging over “Aanbevelingen voor een Nieuwe Aanpak”.
Zo pleitte E. Mc-Millan-Scott (ondervoorzitter Europees Parlement) voor een akkoord tussen de EU en de VS om te komen tot een gezamenlijk pakket maatregelen tegen Cuba.

Tsjechisch senator Jozef Jarab had het vooral over wat na Fidel. “De fouten van de Oost-Europese landen in 1989 moeten vermeden worden. Nu reeds moet contact gelegd worden met hoge functionarissen, partijleiders en kaderleden, ook in het Cubaans leger. Men moet hen een mooie toekomst voorspellen omdat zij de enigen zijn die goed opgeleid en georganiseerd een chaos kunnen vermijden. We maken van hen de eerste ‘neo-kapitalisten'. In geen geval mogen Miami-Cubanen zomaar teruggaan… want dat zou de bevolking niet pikken. Via de steun aan dissidenten moeten we de bevolking diets maken dat ‘Communisme de corruptie van een droom is !'. Cuba moet absoluut weer een Westerse Democratie worden, want in 1823 zei Jefferson tegen Monroe : ‘Cuba is the best addition to the USA to control the whole Carribean'!” Hoewel de man iets genuanceerder overkwam dan de overige panelleden spreekt het laatste boekdelen.