Cuba ontmaskert “dissidenten”

"I think what is happening in Iraq is going to send a very positive signal,
and it is a very good example for Cuba,
where we saw that last week the Fidel Castro regime
ordered the arrest of more than 80 citizens ... simply for their ideas”.

Hans Hertell, Ambassadeur van de Dom. Rep.
(uit de kringen van Bush en sterk bevriend met Cason)

De VS steekt absoluut niet onder stoelen of banken dat ze er ook op uit zijn om de socialistische landen te kraken. Naast Syrië, Iran, Noord-Korea, … staat ook Cuba op het verlanglijstje. Het stimuleren van illegale emigratie, het verscherpen van de Helms Burton wet op de blokkade en het openlijk organiseren van de contrarevolutie vanuit de VS zijn duidelijke tekenen van de verscherpte agressie. Cuba achtte het nodig om hard op te treden. Het oppakken en berechten van een 70-tal kopstukken van de zogenaamde dissidentie brengt een zware slag toe aan de contrarevolutie.

Katrien Demuynck

De laatste 7 maanden kende Cuba 7 gijzelingen van vliegtuigen en boten, aangemoedigd door de VS die de kapers steeds opnieuw prompt vrijlaat. Terroristische methodes worden bij die gijzelingen niet geschuwd. Het aantal uren contrarevolutionaire radio-uitzendingen is opgetrokken tot meer dan 1200 per week. De noordamerikaanse zakenvertegenwoordiging – een verkapte ambassade – heeft zich ontwikkeld tot hoofdkwartier van de subversie. Deze openlijke inmenging in interne aangelegenheden van het land schendt trouwens alle regels van de diplomatie. Ondertussen oefenen groepen als het commando F4 in Florida openlijk het gebruik van zware wapens met een militaire invasie van Cuba als doel. (Verschenen in een krant van de VS.) Terwijl miljoenen dollars naar de anti-cubaanse maffia stromen met als doel het oprichten en ondersteunen van de” dissidentie” binnen Cuba.

Op 24 februari verklaart Cason, chef van de VS-missie, in een openlijke bijeenkomst met zogenaamde dissidenten, dat het zijn bedoeling is om hen te verenigen in een eengemaakte partij om ze meer kracht te geven, onder commando van de VS. De dissidentie is immers enorm versplinterd. Uiteraard is dit een verregaande en ontoelaatbare inmenging in de binnenlandse politiek van Cuba. Geen enkel land kan zoiets dulden.
Cuba reageert met een officiële nota waarin Cason uitdrukkelijk gevraagd wordt om zich niet in binnenlandse aangelegenheden te mengen. Cason daarentegen belooft de “dissidentie” zijn persoonlijke bescherming en houdt een nieuwe vergadering op 14 maart, dit keer in zijn privé- residentie. Dat was de druppel die de emmer deed overlopen.
Cuba beslist, in het kader van een groeiende agressie van de VS om haar wetten toe te passen en het subversieve gedrag niet langer te tolereren.

Op 18 maart volgt de arrestatie van de 32 “dissidenten” die aanwezig waren op de vergaderingen met Cason. Op 19 maart worden nog eens 33 personen aangehouden die ervan verdacht worden op regelmatige basis geld toegestopt te krijgen voor het leveren van informatie om de toepassing van de Helms Burton wet mogelijk te maken, lees : het leveren van staatsgeheimen aan de vijand met als resultaat rechtstreekse economische schade. Deze wet verstikt de Cubaanse economie via een alles omvattende economische blokkade. Bovendien is het zo dat USAID alleen al (de hulporganisatie van de CIA) – volgens officiële VS-cijfers - laatst 8 miljoen dollar toegestopt kreeg voor haar werking op Cuba en daarnaast nog eens 1,6 miljoen voor het ondersteunen van bepaalde Cubaanse “NGOs”, 2 miljoen voor het ondersteunen van “onafhankelijke”journalisten en nog eens 2 miljoen dollar voor de “overgang” van het regime in Cuba.

Op 3 april begonnen de processen : het gaat om 29 processen met in totaal 75 beschuldigden. De beschuldigden krijgen straffen tussen de 6 en de 28 jaar. Volgens de wet zijn straffen mogelijk tot levenslang en zelfs de doodstraf.
De processen verliepen volledig legaal, volgens een wetgeving die gelijkaardig is aan die in de rest van de wereld. Cuba wijst er overigens op dat zij geen gebruik maken van geheime militaire rechtbanken zoals dat wel het geval is in de VS.
Alle verdachten kenden de beschuldigingen en konden zich hiertegen verdedigen. Het klopt niet dat ze die zouden vernomen hebben op het proces zelf. Allen beschikten ze over een advocaat. In totaal gaat het om 54 advocaten. 44 van hen zijn door de beschuldigden zelf aangeduid. Slechts 10 werkten pro deo. Alle processen kwamen voor voor bestaande rechtbanken. Geen enkel tribunaal of rechter werd benoemd speciaal om deze processen af te handelen. De processen waren publiek. In totaal namen zowat 3000 mensen eraan deel, meestal familieleden. De rechtbanken weigerden wel de deelname van buitenlandse diplomaten. De rechtbank weigerde ook de toegang aan duizenden Cubanen die openlijk hun afkeer van de zogenaamde dissidenten wilden komen uiten. Om een serene afhandeling van de zaken niet in het gedrang te brengen.
Alle beschuldigden kregen de mogelijkheid om hun eigen bewijsmateriaal of getuigen ter verdediging voor te leggen. De advocaten van de verdediging kregen inzicht in de volledige dossiers. Alle veroordeelden hebben trouws recht op hoger beroep. Verschillende veroordeelden getuigden dat de processen transparant verlopen zijn met alle respect voor de fysieke en morele integriteit van de beschuldigden.

37 van de beschuldigden gingen door als “onafhankelijke journalisten”. Slechts 4 van hen beschikten effectief over dat diploma. Hierbij valt te vermelden dat in Cuba in totaal 2175 gediplomeerde journalisten werken in 548 Cubaanse communicatiemedia, waarvan 237 over een digitale uitgave beschikken.
Verder is Cuba bij deze zaak ook beschuldigd van het in de gevangenis gooien van “ het kruim van de Cubaanse intellectuelen”. Een beschuldiging die moeilijk staande gehouden kan worden als je weet dat Cuba over ongeveer 700.000 universitair gediplomeerde intellectuelen beschikt.
Deze enkele door het buitenland opgerichte en betaalde groepjes kunnen ook moeilijk door gaan voor de Cubaanse civiele maatschappij, als je weet dat die uit meer dan 2000 onafhankelijke organisaties bestaat, van culinaire tot sport-verenigingen en van verenigingen van intellectuelen tot huismoeders.

Politieke gevangenen?

Het gaat evenmin over “gewetensgevangenen” . Geen enkele van de beschuldigden is berecht omwille van zijn ideeën of verklaringen. De basis van alle veroordelingen zijn ondernomen acties en gedrag die indruisen tegen de nationale veiligheid van Cuba in een context van economische oorlog – de blokkade - , terroristische aanslagen vanuit de anti-Cubaanse maffia in de VS en bedreiging van de nationale soevereiniteit. Zij overtraden de wet van gemeen recht en daarvan zijn bewijzen voor handen.

Klap op de vuurpijl kwam echter op de processen zelf wanneer verschillende kopstukken van de “dissidentie” zichzelf ontmaskerden als agenten van de Cubaanse staatsveiligheid. Een van hen is Nestor Baguer, agent “Octavio”. Nestor werkte reeds sinds 1960 voor de Cubaanse staatsveiligheid. Nadat hij op een gegeven moment aangezocht werd door de VS-vertegenwoordiging in Havana, werkte hij zich op tot voorzitter van de Vereniging van Onafhankelijke Journalisten. Nestor beschikte over een onbeperkte toegang tot de gebouwen van de VS-vertegenwoordiging. Nu hij zijn ware identiteit vrijgaf aarzelt hij niet de zogenaamde onafhankelijke journalisten op Cuba “terroristen van de pers” te noemen.

Een ander opmerkelijk geval is dat van Odilia Collazo, een jonge vrouw die opereerde als agente “Tania”. Ook zij is een kopstuk van de “dissidentie” : voorzitster van de Cubaanse Partij voor de Mensenrechten. Sinds 1991 beschikte zij over een vrij ingangspasje voor de VS-vertegenwoordiging. Haar getuigenis is vernietigend. Volgens haar zijn de zogenaamde “dissidenten” opportunisten die de VS-vertegenwoordiging beschouwen als een reisagentschap om vroeg of laat een rijkelijk leventje in de VS te gaan leiden.

Intussen roept de VS de wereld op om zich aan te sluiten bij een oproep om gerechtigheid voor de “dissidenten”. De EU werkt aan een resolutie om Cuba te veroordelen. Nochtans hebben ze geen moeite gedaan toen de VS 600 gevangenen totaal rechteloos opsloot in Gantanamo. Of tegen de opsluiting van meer dan 2000 gevangenen in de VS omdat ze een “gevaar voor de nationale veiligheid” betekenen. Laat staan over het totaal onwettelijk proces in Miami, waarbij vijf Cubanen die als opdracht hadden terroristische acties te voorkomen, tot extreme straffen veroordeeld werden. En nog minder toen deze vijf onlangs, zonder de minste rechtsgrond, in complete isolatie gezet weden, vlak voor het opstarten van hun processen in beroep.

De positie van Cuba is duidelijk. Het land is niet van plan te buigen voor druk of chantage. Het strijd al meer dan 40 jaar voor het behoud van de nationale souvereiniteit en is niet van plan dat gevecht op te geven. Het gevangennemen en berechten van de kopstukken van de contrarevolutie, betaald en georganiseerd vanuit de VS, is een noodzakelijke maatregel binnen de huidige nationale en internationale contekst. Het is een antwoord op de psychologische oorlogsvoering die wellicht in de komende maanden nog zal toenemen. Het bracht een stevige slag toe aan de door de VS georganiseerde subversie. De zogenaamde dissidentie werd ontmaskerd als een groepje goedbetaalde VS-marionetten waar de Cubaanse publieke opinie nauwelijks van wakker ligt.
Het zet de Europese landen en solidariteits- en mensenrechtenbewegingen voor een moeilijke maar beslissende keuze. De VS verwachten van Europa en van de solidariteits- en mensenrechtenbewegingen dat ze het Cubaanse optreden veroordelen en dus in feite de agressie van de VS steunen. Ofwel gaan ze mee met de agressieve lijn van de VS, wat een veroordeling van Cuba voor deze terechte maatregelen van zelfverdediging inhoudt, ofwel staan ze aan de kant van het Cubaanse volk.