Een koloniale visie op democratie: De Gucht over Cuba

België is traditioneel één van de weinige landen van de Europese Unie is die respectvolle relaties met Cuba onderhoudt. Toch heeft minister De Gucht, naar aanleiding van de discussie binnen de regering over de opportuniteit van een bezoek van onze Koning aan Congo, het nodig gevonden om een uitval te doen over Cuba.
Ten eerste is Cuba in deze discussie geen betrokken partij. Het gaat om een meningsverschil tussen Belgische politieke partijen. We vinden het volstrekt ongepast dat minister De Gucht Cuba in deze zaak vernoemt.
Ten tweede veroordelen we het feit dat De Gucht suggereert dat Cuba een dictatuur is waar geen verkiezingen doorgaan. Als minister hoort hij geen dergelijke ongefundeerde uitspraken te doen. Ze betekenen een diplomatiek incident dat een smet werpt op de jarenlange goede relaties tussen Cuba en België in een geest van wederzijds respect voor soevereiniteit.
We kunnen van mening verschillen over de meerwaarde van een meerpartijenstelsel in de situatie van Cuba. Onder de dictatuur van Batista functioneerden er 13 verschillende partijen. Tegelijk werden vakbondsmensen en opposanten bij bosjes gemarteld en vermoord. M.a.w. het aantal partijen garandeert het democratisch gehalte van een staat niet. Als de politieke situatie in Cuba zo miserabel is, dan moet De Gucht maar eens uitleggen hoe het komt dat het land met meer dan twee derden van de stemmen verkozen is in de mensenrechtenraad van de VN en verkozen is als voorzitter van de 118 Niet-Gebonden Landen voor de volgende drie jaar. Ex-gekoloniseerde landen kijken blijkbaar anders naar de realiteit dan ex-koloniserende landen.
In plaats van mee te gaan op de insinuaties in bepaalde media omtrent democratie op Cuba zou De Gucht er beter aan doen zich degelijk te informeren. Sinds het bij referendum goedkeuren van een nieuwe grondwet in 1976 gaan in Cuba om de 2,5 jaar verkiezingen door voor het gemeentelijk niveau en om de 5 jaar voor het provinciaal en nationaal niveau. Deze verkiezingen zijn vrij en geheim. Alle Cubanen zijn kiesgerechtigd vanaf 16 jaar en kunnen zich kandidaat stellen vanaf 18 jaar. Meer dan 90% van de kiesgerechtigden neemt deel aan de verkiezingen, ondanks het feit dat deelname niet verplicht is. De burger wordt in Cuba immers bij de politiek betrokken. De kieslijsten worden samengesteld direct door de kiezers voor de gemeenteraadsverkiezingen en via kiescommissies voor de provinciale en nationale verkiezingen. Deze commissies worden samengesteld door de sociale bewegingen. Politieke partijen zijn door de grondwet uitgesloten van deelname aan dit proces. Elke verkozene moet minstens 50%+1 van de stemmen halen en moet om de zes maand verantwoording afleggen voor zijn kiezers. Indien hun functioneren problematisch is kunnen ze hierbij afgezet worden. Qua participatieve democratie kunnen we van Cuba misschien nog iets opsteken.
Tenslotte zouden we de bal even demagogisch terug kunnen kaatsen: hebben wij lessen in ethiek te krijgen van politici waarvan de voorgangers de democratisch verkozen Congolese premier Lumumba hebben laten vermoorden en samen met de CIA de dictator Mobutu aan de macht hebben geholpen?
We willen dat deze diplomatieke miskleun rechtgezet wordt.

Katrien Demuynck
Initiatief Cuba Socialista
ics@cubanismo.net