"WE ZIEN HET BEZOEK VAN DE PAUS ALS EEN EER,
WE BESCHOUWEN HET ALS EEN MOEDIG GEBAAR "

De Cubaanse president Fidel Castro besteedde een groot deel van z'n toespraak bij de parlementszitting van 13 december 1997 aan het komende bezoek van Johannes Paulus II. De volledige tekst verscheen in Granma Internacional van 28 december 1997. Hieronder volgen uittreksels uit die toespraak.

"U weet dat we het bezoek krijgen van de Paus in de periode onmiddellijk na de verkiezingen, namelijk van 21 tot 25 januari. ...

grote belangstelling en hooggespannen verwachtingen ...

Veel vrienden uit Latijns Amerika spreken met grote tevredenheid over het bezoek van de Paus aan Cuba. Ze zijn unaniem dat de Paus één van de opmerkelijkste personaliteiten is in de wereld van vandaag. Daarom heeft zijn bezoek ook zoveel internationale interesse opgewekt. Het feit dat er tegen Cuba zoveel campagnes gevoerd zijn, heeft ongetwijfeld bijgedragen tot de grote belangstelling en hooggespannen verwachtingen.
...
We werden overspoeld met vragen van journalisten die wilden komen. Een voorbeeld. Eén van de Noord-Amerikaanse televisieketens heeft voor 200 medewerkers logies aangevraagd. Een ander kanaal wilde er evenveel sturen, om op alle plaatsen die de Paus bezoekt en langs het hele traject camera's te plaatsen. Ik geloof dat de vijf belangrijkste televisieketens van de Verenigde Staten komen. We weten nu al dat er meer dan duizend journalisten zullen komen.[1]

Ze willen niet dat ons land politiek bezoek krijgt

Natuurlijk, in het Noorden vinden ze het maar niks omdat ze ons land willen isoleren. Hoe is het toch mogelijk dat de Paus Cuba bezoekt !!!
Hoeveel politieke leiders ken ik niet die niet gekomen zijn onder druk van de VS. Sommigen hadden het zelfs al aangekondigd. Ik ken er een aantal die gezegd hadden: "We willen Cuba bezoeken, Cuba zien", en kort daarna: "Alstublieft, u moet ons excuseren, het gaat niet". Onmiddellijk kwamen de yankees tussen om hen tegen te houden. Wanneer een belangrijke zakenman gaat komen, proberen ze hem tegen te houden. Een president, een politiek leider, waar ze ook maar kunnen proberen ze hen onder druk te zetten. Ze willen niet dat ons land politiek bezoek krijgt.
Een belangrijke persoonlijkheid zoals de Paus, die Cuba bezoekt. Hoewel hij komt voor een pastoraal bezoek, toch zijn ze erdoor gekrenkt, geërgerd.
...
De extremistische elementen zijn razend over het bezoek van de Paus. Ik heb hier een telex van Notimex uit New York van 10 december. Hierin staan enkele verklaringen van een congreslid uit New Jersey. Iemand van de kliek van Torricelli, die de wetten van Helms-Burton en dergelijke hebben bekokstoofd. Die heeft een verklaring afgelegd, echt schandalig. Ze schrijven: "Het VS-congreslid Robert Menéndez zei vandaag dat de Cubaanse regering probeert om de toevloed van mensen te bemoeilijken bij de geplande massa-evenementen.". "In een gesprek met leden van de Sociedad de las Americas merkte de democratische afgevaardigde op dat de regering van Fidel Castro intimidatie van werknemers en andere methodes toepast om de mensen te ontmoedigen hun steun aan de Paus te tonen."
...
In dat verband is het belangrijk dat de Paus in de eerste plaats onze genodigde is. De katholieke kerk heeft hem uitgenodigd, de kerkleiders. Maar wij hebben hem ook uitgenodigd. Hij is onze gast. Jullie weten heel goed hoe we in dit land onze gasten ontvangen. Er is geen gastvrijer land dan het onze. In de eerste plaats is dat een eigenschap van de revolutie, een lijn die de revolutie steeds gevolgd heeft.
...
Wij hebben hem geen enkele voorwaarde gesteld. Onze vijanden zeggen dat wij willen dat de Paus een verklaring aflegt tegen de blokkade. Het zou onfatsoenlijk zijn als we dat zouden vragen. ... Hij moet zich volledig vrij voelen om de uitspraken te doen die hij passend vindt.[2] Ze vergissen zich nog maar eens omdat ze steeds geloven in een Cubaans plan, een manoeuvre.
...

"Fidel en de godsdienst"

Een onderwerp dat me steeds veel interesseerde, zowel politiek als historisch, was het vraagstuk van de relatie tussen de Revolutie en de gelovigen, tussen de macht, de politieke macht van de revolutie en de gelovigen. We beschouwen onszelf immers als revolutionairen en handelen steeds vanuit deze ideeën, op een consequente manier.

Zevenentwintig jaar geleden, toen ik Chili bezocht, had ik daar, op de Cubaanse ambassade, ontmoetingen met vertegenwoordigers van alle kerken. ... Ik heb toen gesteld dat het noodzakelijk was om een constructieve relatie te hebben en, meer nog, een gemeenschappelijke inspanning te doen voor gerechtigheid. Ik legde hen uit dat de gelovigen geen reden hadden om tegenstellingen met de revolutionairen te hebben en ook de revolutionairen niet met de gelovigen. Ik legde hen uit dat wij een sociale revolutie wilden en dat we de religieuze en filosofische opvattingen van eender welke gelovige respecteerden.
...
Jaren later ontmoette ik in Jamaica een soortgelijke groep geestelijken. Het onderwerp en het verloop van het gesprek was hetzelfde, heel vriendschappelijk, met dezelfde ideeën. Dat werd ook gepubliceerd. Jaren later ontmoette ik in Nicaragua een andere groep geestelijken. Zij speelden een belangrijke rol in de strijd van de Sandinisten.
...
Toen ik Brazilië bezocht, ontmoette ik daar de katholieke kerkleiders, die actief stelling namen voor de rechten van de boeren, de arbeiders, de armen. Ik had er een nog veel grotere bijeenkomst met de vertegenwoordigers van de basiskerkgemeenschappen. Er waren ongeveer 1500 tot 2000 personen, gastvrij, vriendschappelijk en solidair met de revolutie.
Veel later werd ik door Frei Betto, een Braziliaanse priester die verscheidene keren in Cuba was, geïnterviewd. Daarvan werd een boek uitgegeven met de titel: "Fidel en de godsdienst". Het is in tientallen talen vertaald, zelfs in het Chinees. Ik zette m'n standpunten heel openhartig en met veel eerbied uiteen. Ik beantwoordde elke vraag die hij stelde. Zonder schrik voor sommige moeilijke vraagstukken, zoals de uitspraak van Marx over de godsdienst als opium voor het volk. Ik antwoordde hem zoals ik vond dat ik moest antwoorden. Ik zette m'n persoonlijke mening uiteen, dat vanuit revolutionair oogpunt het geloof iets erg positief of iets negatief kan zijn. Ik antwoordde hem spontaan en openhartig. Van dat boek werden in Cuba een miljoen exemplaren uitgegeven want er was enorm veel interesse voor. De ene na de andere oplage werd uitverkocht. Eén miljoen boeken! .
...

En we wijzigden de grondwet

We realiseerden ons pas een tijd later dat sommige formuleringen in de grondwet die we in 1975 opstelden, als antireligieus konden geïnterpreteerd worden. Het was een kwestie van begrippen, van woorden. Jullie weten dat we in het parlement twee artikels hebben bediscuteerd en gewijzigd - dat was in 1992 - met de bedoeling uitdrukkingen te schrappen die discriminerend of antireligieus leken. En we wijzigden de grondwet. De grondwet wijzigen is toch werkelijk en belangrijke stap.

Op het 4e Congres van de Partij, na veel discussies met de militanten, stelden we de vraag van de toegang van de gelovigen tot de partij. We bekeken het vanuit het standpunt dat als we de gelovigen niet toelieten tot de partij, dat we ze dan discrimineerden, dat we een recht beperkten. Het was bovendien in tegenstelling met de ideeën die we hadden in verband met de relaties die zouden moeten bestaan. We moesten, zoals steeds, de militanten overtuigen, want hier is nog nooit iets gedaan zonder de nodige tijd en de nodige inspanningen om de militanten te overtuigen.

Dat was niet gemakkelijk, omwille van conflicten die zich voorgedaan hadden in de begindagen van de revolutie, maar die niet voortkwamen uit een antireligieuze instelling van de revolutie.[3] Volgens mij had het geen zin dat de revolutie een antireligieus imago kreeg. Wat zouden we ermee bereiken. Het imperialisme helpen in Latijns-Amerika en de rest van de wereld? Het liefste wat het imperialisme zou willen is een beeld ophangen van een antireligieuze revolutie. Dat is onzin! Het is duidelijk dat er een hele gang van zaken, een hele geschiedenis is, die de rol en de positie van de partij tegenover de godsdienst aantonen. En het is een zuivere rol, heel doorzichtig. Geen enkele van die idioten, geen enkele intrigant, kan dat in twijfel komen trekken en belachelijke beschuldigingen uiten over dit onderwerp.
...
Ik kende genoeg van de Bijbel door de lessen gewijde geschiedenis die ze ons op school hadden gegeven. Wanneer er enkele klassenconflicten opdoken in onze maatschappij, tengevolge van de revolutionaire wetten die we hadden uitgevaardigd, stelde ik dat de Revolutie verraden gelijk stond aan Christus verraden. Ik herinner me nog dat ik in de beginperiode van de Revolutie enkele zinnen uit de Bijbel gebruikte als antwoord op degenen die de godsdienst trachtten te gebruiken tegen de Revolutie, toen hun belangen getroffen werden door de wetten die wij maakten, die echt radicale wetten waren. Het hielp mij om een idee te ontwikkelen, een visie op de problemen die ik zag, die ik waarnam. Over deze thema's sprak ik in het boek van Frei Betto, over de vele ervaringen die ik meemaakte.

de eerste christenen in Rome... en de Commune van Parijs

De geschiedenis heeft mij altijd erg geïnteresseerd en ik kende de geschiedenis van de eerste christenen in Rome, van Spartacus en van de slaven die in opstand kwamen, van de strijd tussen patriciërs en plebejers en de klassenstrijd in het oude Rome, en weten dat er verschrikkelijke vervolgingen van de christenen waren, en soms sprak ik over deze thema's.
Later las ik over de Commune van Parijs en de communards. Ik las over het heroïsme van deze communards die stormenderhand de hemel wilden innemen - zoals Marx het zei. Ik zag een zekere gelijkenis tussen de strijd van de communisten en de strijd van die christenen, wegens de wrede vervolging overal ontketend tegen de communisten. De communards werden omsingeld, belegerd, met de hulp van het Duitse invasieleger, en duizenden werden vermoord en gefusilleerd.
De communisten werden in de loop van de geschiedenis getroffen door vele vervolgingen en vele misdaden omwille van het belijden van hun socialistische, communistische of marxistische ideeën, ze werden overal vervolgd.
Ook hier, in ons land, hebben ze de syndicale communistische leiders vermoord. Hoe ze bijvoorbeeld Jesús Menéndez vermoordden; of Aracelio Iglesias en andere communistische militanten omdat ze communist waren, omdat ze de rechten van de arbeiders verdedigden.
Ik zag ook een gelijkenis met het heroïsme, de moed van die christenen die ze naar het circus voerden om door de leeuwen verslonden te worden; ze waren ongetwijfeld martelaren, ze verdedigden hun geloof, ze verdedigden hun ideeën, en ik maakte die vergelijkingen.

het geweld, de revolutionaire macht en de godsdienst doorheen de geschiedenis...

... ik las elk boek dat ik over de Franse revolutie kon vastkrijgen. Deze werden gekenmerkt door het geweld in de relaties met de godsdiensten; een deel van de clerus steunde de revolutie, een ander deel van de clerus was ertegen, maar er was opmerkelijk veel geweld.

Ook de Mexicaanse revolutie was een krachtige sociale revolutie, gekenmerkt door het geweld in de betrekkingen tussen de revolutionaire macht en de godsdienstige gevoelens.

Daarna kwam - er zijn veel andere voorbeelden - de Oktoberrevolutie in Rusland, een zeer diepgaande sociale revolutie, die ook gekenmerkt werd door het geweld in de betrekkingen tussen de revolutionaire machthebbers en de godsdiensten.

De Spaanse burgeroorlog. Ik herinner me een jezuïet die in onze school de leerlingen verzorgde, hij werkte in de gezondheidszorg in de tijd van de burgeroorlog en vertelde me over het geweld in die dagen, er was ginder van alles, fusillades van priesters in beide kampen; sommigen priesters stonden aan de kant van de republiek, anderen waren er tegen, en er was geweld.

Het is dus zo, er was geen uitzondering in geen enkel van deze processen.

... en de Cubaanse ervaring

Vervolgens komen we aan bij de Cubaanse Revolutie, een echte uitzondering in de geschiedenis. Wij voerden een revolutie door zo diepgaand als de Franse revolutie of meer, zo diepgaand als de Mexicaanse of meer, zo diepgaand als de Oktoberrevolutie - ik zal niet "of meer" herhalen, ik zou zoiets niet durven zeggen -, die zovele generaties omvatte, die ons zozeer beïnvloed heeft. Toch heeft zich in onze zeer ingrijpende sociale revolutie het probleem niet gesteld, zelfs niet bij uitzondering, van het geweld tussen revolutionairen en religieuzen, er is nooit fysisch geweld tegen een priester gebruikt, geen enkel gebouw voor de eredienst werd gesloten.... Er is geen enkel geval bekend van een gefusilleerde priester of van een tempel gesloten door de revolutie. En dit gevoel van respect bestaat niet alleen tegenover de katholieke kerk, maar tegenover alle kerken.

Er ontstonden wel enkele zogenaamd religieuze conflicten op een gegeven ogenblik rond gekende problemen. Ze hielden verband met de militaire dienst, of met bloedtransfusies, iets wat te maken had met de volksgezondheid of landsverdediging. Het waren uitzonderingen in de onderlinge relaties. Deze conflicten waren niet gewelddadig en werden later zelfs met bijzondere voorzichtigheid aangepakt.
Jullie zien aan welk dossier en aan welk soort steen de intriganten in de geschiedenis van de Revolutie zich stoten, ze kunnen geen enkel geval van geweld aantonen. En ik zeg hier, ik blijf het bevestigen, dat dit een uniek geval in de geschiedenis is, dat de gedachtegang geleid heeft inzake dit thema van de godsdiensten en de religieuze gevoelens.
... wij zijn tegen alle discriminaties, waarom gaan we dan iemand discrimineren omwille van zijn religieuze gevoelens? Dat staat in geen enkel theorieboek van het socialisme en wij hebben dat principe van respect overgenomen, in onze wetten en in onze Grondwet. Ik geloof dat het niet revolutionair en niet verstandig zou zijn onnodig een conflict uit te lokken tussen de Revolutie en het religieuze gevoel.
We hebben onze levens toegewijd, op de meest onbaatzuchtige manier die men zich kan indenken, ten voordele van de mens en van het welzijn van de mens, tegen alle onrecht, tegen alle misbruiken. Net zoals de Revolutie nooit misbruik maakte van de macht, gebruikte ze haar macht ook nooit om een mens te martelen, wat onze vijanden ook mogen beweren, ...

In de wereld zijn er niet alleen katholieken, er zijn miljoenen christenen die niet katholiek zijn, er zijn miljoenen Hindoes, boeddhisten, islamieten; ook het joodse geloof bestaat; er zijn de gelovigen in Afrika, een heel continent, waarvoor wij ons bloed hebben vergoten. We hebben ginder samen met hen geleefd. Ik hoop dat nooit iemand aan een Angolees, een Namibiër of een Zuid-Afrikaan gevraagd heeft welk geloof hij had, of geen eerbied getoond heeft voor alle gelovigen.
Ik meen dat het respect voor de religieuze gevoelens niets te zien heeft met één enkel geloof, het heeft te maken met alle religies, het heeft te maken met miljarden menselijke wezens, met miljarden.

Wij zullen nooit proberen om de godsdienst te gebruiken voor politieke manoeuvres of voor politieke doeleinden. De imperialisten en de reactionairen daarentegen hebben wel al het mogelijke gedaan om de godsdienst te gebruiken voor politieke doeleinden, voor overheersing, voor verovering, voor onderdrukking.

de revolutie heeft de religieuze gevoelens steeds volledig gerespecteerd

De revolutie heeft de religieuze gevoelens steeds volledig gerespecteerd en heeft uiteraard niet samengewerkt met de overheersers, met de imperialisten, met de uitbuiters. Dit alles past binnen een concept, het past binnen een opvatting die door alle feiten van de Revolutie bewezen wordt. De gelanceerde intriges moeten uiteindelijk echt lachwekkend overkomen.
...
Het succes van het Pausbezoek moet ook het succes zijn van het land en een succes voor de Revolutie. Met alles wat ik jullie kom te vertellen, zou het absoluut zinloos moeten blijken dat wij zouden trachten ook maar het minste afbreuk te doen aan het succes van het Pausbezoek.

... ze hebben ginverachter ook gezegd dat we geen publiciteit willen maken rond het bezoek. ... Wij, zoals de hele wereld weet, bevinden ons in een grote schaarste van middelen, van transport, van omnibussen; de aanvragen die zij aan ons deden, stemden overeen met honderd procent van de transportmiddelen waarover we beschikken. Ik heb het hen duidelijk uitgelegd, ik heb hen gezegd: Dat zou niet correct zijn, dat zou niet bijdragen om de beste voorwaarden te scheppen voor het succes van het bezoek, voor de consensus; het kan aanleiding geven tot protesten als we de mensen een hele dag zonder vervoer zetten. ...
...Toen hebben ik hun min of meer gezegd dat ze misschien over de helft zouden kunnen beschikken van de middelen die ze vroegen.
...
Ik legde hen ook uit - omdat sommigen gezegd hebben dat we mobiliseren voor de plechtigheden van de Revolutie - dat we de voorbije jaren, sinds de speciale periode, voor 1 mei of andere evenementen geen omnibussen gebruiken, tenzij op een zeer beperkte schaal, in uitzonderingsgevallen
....
We zeiden: ja, we zullen een grote inspanning leveren om de helft van de gevraagde middelen in te zetten, wat overeenkomt met de helft van datgene waarover het land beschikt.
Hoe hebben enkelen die in het buitenland publiceren, dat nu geïnterpreteerd? Ze spreken niet over het buitengewoon vriendelijke en edelmoedige gebaar van de Revolutie. De afgezanten van de Paus hadden het wél door, zij begrepen het onmiddellijk. Wat zegden ze? Ze zegden niet: Cuba gaat de helft van alle beschikbare middelen inzetten voor het vervoer van de mensen die de mis willen bijwonen. Dát zegden ze niet. Ze zegden dat Cuba slechts had toegegeven om de helft te geven van wat nodig was. Alsof wij alle omnibussen en vervoermiddelen zouden hebben die we vóór de speciale periode hadden en alsof we de keuze zouden hebben om over deze middelen te kunnen beschikken.
Zie tot in welke graad van detail ze met al die intriges gaan. Die van het Vaticaan, ik zei het al, begrepen het wél direct, ze apprecieerden onze inspanning zelfs ten zeerste.
...

we zien het bezoek van de Paus als een eer, we beschouwen het als een moedige daad

Wij boden hen nog meer aan: kies de plaatsen waar u missen wil doen, kies ze maar uit. ...
En ik zeg dat we het bezoek van de Paus zien als een eer, we beschouwen het als een moedige daad. Hij komt naar Cuba, maar liefst naar Cuba. Dit is een blijk van vertrouwen. We moeten dit bezoek beter organiseren dan overal elders; we moeten een betere veiligheid waarborgen dan op een ander. We weten hoe we het moeten doen, en het zal gebaseerd zijn op het volk.
Het volk moet instaan voor de veiligheid van de Paus. Onze arbeiders gaan dit waarmaken,... met de medewerking van het volk en de inzet van het volk. Er is geen sprake van troepen, van geweren, neen. Als hij ergens wil uitstappen, dat hij dan daar maar uitstapt, zoals hij vaak doet tijdens zijn bezoeken. ... Het volk moet zijn veiligheid waarborgen. Als hij zich ergens op de wereld volledig veilig moet voelen, dan is het hier.
...
We zullen alles doen wat menselijk mogelijk is opdat hij zich goed zou voelen en tevreden zou zijn over zijn bezoek, en opdat hij, zoals vele andere bezoekers, ons land en ons volk zou leren kennen.
...
Wat wij willen, in tegenstelling tot wat die laaghartigen zeggen, is dat de Paus naar Rome terugkeert met de indruk dat dit het beste bezoek is dat hij ooit aan een land gebracht heeft. Dat is ons standpunt.

Veroordelingen van de economische blokkade

Ook zullen we onze erkentelijkheid uitdrukken voor enkele reële feiten:
- De verklaringen op de conferentie die ze dezer dagen in Rome houden, samengesteld uit bisschoppen van het hele continent, van Canada tot Argentinië, waarin de blokkade veroordeeld wordt. Ik geloof niet dat zoiets in dank afgenomen wordt door hen die ons willen wurgen door de honger, ons willen verstikken, die ons willen vernietigen,...
- De Noord-Amerikaanse bisschoppen hebben op hun beurt een verklaring afgelegd met een veroordeling van de blokkade.
- Tezelfdertijd heeft een representatieve organisatie van vele protestantse en evangelische kerken, die recent hier was, een krachtige verklaring tegen de blokkade afgelegd, vertegenwoordigers van 53 miljoen leden van deze kerken in de Verenigde Staten. Wij vroegen het hen niet, het gebeurde spontaan. We hebben het evenmin gevraagd aan het episcopaat van de Verenigde Staten dat een verklaring deed.

Verdorie, ik ben nog een belangrijk punt vergeten, want de dag komt al dichterbij, in verband met een van de argumenten die ze gebruiken. Ze hebben gezegd dat Cuba de kerstfeesten heeft gesupprimeerd, ze heeft uitgebannen, ze heeft uitgeveegd. Ik heb goed duidelijk gemaakt aan de bezoekers waaraan ik het moest uitleggen, dat de politiek die we tegenover de kerstfeesten aanhouden niet geïnspireerd is door een antireligieus gevoel. Ik heb goed uitgelegd wat ons overkomt; ik herinner mij Kerstmis, ik zat toen op school, die 15 dagen die ze aan de studenten gaven, ze begonnen iets na de 20e en eindigden na Driekoningen, en we voelden ons heel gelukkig wanneer we de trein naar huis namen. ...

als een gebaar naar de bezoeker, naar de katholieken, naar alle christenen,
roepen wij de 25e uit tot een feestdag

Zoals jullie wel weten, werd ik geboren in een tamelijk groot domein van grootgrondbezitters.
Na de triomf van de Revolutie, reeds kort daarna, begon zich een schaarste aan arbeidskrachten voor te doen, de noodzaak om elke keer meer mensen te mobiliseren, voor volwaardige suikeroogsten. De suikeroogsten begonnen reeds in december en alle fundamentele activiteiten gebeurden in die periode, het droge seizoen; de bouw in december, het beste klimaat in december, januari, in al die maanden. We gaven ons er rekenschap van dat er echt tradities zijn die vanuit Europa komen, die niets te maken hebben met ons land, ons klimaat en onze omstandigheden.

In Europa vallen de kerstfeesten samen met de winter en met de sneeuw. Je kan niet op het veld werken, je kan op een hoop plaatsen niet werken, je kan niet oogsten, je kan niets doen. Bij ons was de maand december al in beslag genomen, honderdduizenden mensen waren aan alle kanten druk bezig en het waren de beste maanden voor alle activiteiten: landbouw, het was de tijd van de groenten, de aardappels, de tabak, vele vitale teelten, de suikeroogst die iedereen werk gaf, de constructies die overal oprezen; we besloten deze feestdagen samen te brengen in de zomer en we veranderden de traditie. De vakanties waren al in de zomer.

In Cuba is het niet zoals in andere landen. In Zuid-Amerika vallen de kerstfeesten samen met de zomer en de vakanties, in Europa met de sneeuw, en in Cuba met de suikeroogst en de maanden met het meeste werk, in een land dat dringend nood had aan werk en zich moest ontwikkelen. Dát was de reden; een praktische reden, een economische reden, het had niets te zien met godsdienst, het was geen antireligieuze kwestie. We veranderden de datum omdat het de maanden van de meest intense arbeid waren en ik denk dat het juist was, het was absoluut correct dat we dat deden. ...

Er blijft ons Nieuwjaar, we proberen indien mogelijk de eerste dag te doen samenvallen met het weekeinde, en indien er een dag midden in de week valt, roepen wij hem uit als vrije dag. Maar er is een goed bewijs dat er geen motieven van een andere aard waren, en dat is dat op 1 januari, Dag van de triomf van de Revolutie, de publieke manifestaties werden opgeschort. Op deze uiterst belangrijke datum van 1 januari zijn er geen publieke manifestaties, om dezelfde reden, en wij willen de mensen niet verplichten tot grootschalige bijeenkomsten; wij vieren zo niet een van de meest belangrijke data die we hebben, wij hebben het verplaatst naar 26 juli die in de zomer valt. Dit is een ander van de punten waarover ze zich druk maakten.
Wat zij niet wisten - ik heb het over de intriganten, zij die dit soort van propaganda voeren -, is dat ik voorstelde aan de kameraden die bezig waren met de organisatie van het bezoek, om dit jaar, als uitzondering, een gebaar te stellen voor de Paus en voor alle christenen... Dus, als een gebaar tegenover de bezoeker, tegenover de katholieken en alle christenen, zullen we de 25e uitroepen tot een feestdag. Ik zeg dit hier voor de eerste keer; we hebben het hen zelfs nog niet meegedeeld.
...
Maar uiteraard zullen de centrales die begonnen zijn met de suikeroogst en andere essentiële diensten aan de bevolking, zoals elektriciteit, vervoer, ziekenhuizen en dergelijke meer, blijven functioneren zoals steeds het geval is gedurende feestdagen.
...
Ik heb begrepen dat de Paus een boodschap stuurt naar de landen die hij gaat bezoeken, een maand vóór het bezoek.... Zodra de boodschap van de Paus binnenkomt, zullen we deze integraal publiceren.
De mensen van de katholieke kerk willen ook de gelegenheid krijgen om zich vóór het bezoek tot de bevolking te richten, door middel van de televisie. We zullen hen de gelegenheid geven om zich via de televisie tot de bevolking te richten.
...