Laat ons worden zoals Che

Ramón Labañino Salazar

Van jongs af, van zolang ik me kan herinneren, heb ik altijd willen zijn zoals Che. Sinds mijn kinderjaren - toen ik onze nationale vlag zag wapperen onder de klanken van het volkslied - draag ik zijn reuzengrote, sterke afbeelding steeds in mijn geheugen mee,.

Hij vergezelde ons met zijn glimlach en zijn voorbeeld. Hij spoorde ons aan steeds het beste en het zuiverste van onszelf te geven, op elk moment van ons leven.

Hij was onze gids tijdens het studeren, tijdens het werk op het veld, bij het vrijwilligerswerk in gelijk welk uithoekje van ons eiland, tijdens de mobilisaties van de volksmilities, bij het sporten en zelfs bij het plezier maken.

Van hem leerden wij dat “ de jeugd opgewekt moet zijn, maar niet oppervlakkig”. Dat is een grote waarheid, want ook een jongere moet steeds het belang van het vaderland en de revolutie voor ogen houden.

We kregen die opvoeding van de Che die vocht in de Sierra, de Commandante die de overwinning bracht, de Voorzitter van de Nationale Bank, de Minister van Industrie, de uitzonderlijke man. Hij onderwees ons doorheen elk van zijn ervaringen.

De dag brak aan, waarop ik moest vertrekken naar “ andere oorden van de wereld die een beroep deden op mijn bescheiden inspanningen”. Het was een enorme eer om zo een beetje dichter bij hem te komen. Ik beleefde opnieuw de Heldhaftige Guerrillero in het Afrika van Patrice Lumumba, in Belgisch Kongo. Zijn verblijf daar liet het zaad kiemen voor de overwinningen in Ethiopië, Zaïre zelf (het vroegere Belgisch Kongo), Angola en Cuito Cuanavale, dat het einde betekende van het Zuid-Afrikaans racisme en het begin van een nieuwe levensfase voor een arm continent.

Ik herbeleefde ook de Boliviaanse Che van Ñancahuazú, de moedige bevrijder van onze Amerikaanse landen. Die Che, symbool van verzet voor de ganse planeet, begeleidde me tot in het hart van het imperium.

Op die moeilijke 12 de september 1998 (de dag van onze arrestatie), bleef zijn aanwezigheid en zijn voorbeeld ons begeleiden. Door hem wisten we wat te doen en hoe te reageren. Zijn onsterfelijke woorden klonken opnieuw: “ Welk belang heeft het offer van een man of van een volk, wanneer het lot van de mensheid op het spel staat”. Bovendien aarzelden we niet om op de beslissende momenten zijn woorden te bekrachtigen: “ Als mijn laatste uur geslagen is onder een andere sterrenhemel, dan zullen mijn laatste gedachten uitgaan naar dit volk en speciaal naar jou”.

Gedurende al deze jaren in de gevangenis, draag ik hem mee diep in mijn hart. Ik heb nooit getwijfeld. Ik ben nooit ongerust geweest. Want hij was de weg al voorgegaan.

Ik herinner me de eerste foto die mijn vrouw, Elizabeth Palmeiro, mij in de gevangenis stuurde. Het was een foto van Che. Zij weet perfect wat hij voor mij betekent en hoe hard we zo'n foto missen. Op de achterkant schreef zij: “ Mijn ogen en mijn hart zien jou in zijn beeld en gelijkenis”. Wat zij niet weet is dat ik mij die dag, bij het lezen van haar berichtje, de meest fiere man ter wereld voelde.

Als ik door heel mijn leven en werk de enorme figuur van de Heldhaftige Guerrillero, op zijn minst een klein beetje, kan benaderen, dan kan ik met al mijn fierheid als mens en revolutionair zeggen, dat mijn droom in vervulling is gegaan. Dan heeft de leuze die ik in mijn hart meedraag van toen ik nog heel klein was, vruchten afgeworpen:”Laat ons zijn zoals Che!”

Che is leven, strijd, symbool en bovenal TOEKOMST!