Het weekend van ICS en CvS: nieuwe energie om de solidariteit met Cuba kleur te geven

Isabelle Vanbrabant

Het weekend van 18-19 april was voor mij méér dan het eerste lenteweekend van 2008. Het was bovendien een zeer leerrijk en inspirerend weekend. Iniciativa Cuba Socialista en Christenen voor het Socialisme waren op het interessante idee gekomen om een vormingsweekend ‘Cuba voor gevorderden' te organiseren. De term ‘gevorderden' schrok blijkbaar niet veel volk af, want maar liefst 71 mensen waren naar Brussel afgezakt. Dit aantal was heel wat meer dan de organisatoren aanvankelijk gedacht hadden. De aankondiging van het weekend was in kleine kring verspreid en gericht op mensen voor wie Cuba geen ongekend terrein meer was. Het feit dat 71 mensen naar deze vorming zijn gekomen, duidt aan dat er een grote behoefte is aan diepgaande informatie over Cuba en haar revolutie.

Vrijdagavond stak men al meteen van wal met een beknopte geschiedenis van Cuba, waarin de lesgever ons terugbracht naar het Cuba van 1492 om te eindigen in 2008. Geen makkelijke materie. Het liet mij vooral beseffen dat het Cubaanse volk doorheen de eeuwen altijd al heeft gestreden tegen uitbuiting en onderdrukking. In die zin sluit hetgeen wat vandaag in Cuba gebeurt naadloos aan bij haar rijke verleden van verzet.

Zaterdag stond helemaal in het teken van het ‘politieke denken van Fidel Castro'. Ik keek persoonlijk het meest uit naar deze vorming. Want zoals Fidel zelf ooit zei “ Waren we niet geïnspireerd door Martí, Marx en Lenin, dan hadden we niet eens het idee van een revolutie in Cuba kunnen ontwikkelen. ” Inzicht in de politieke strategie van Fidel en zijn kompanen is onontbeerlijk om Cuba te begrijpen. Via een boeiende uiteenzetting die thematisch inging op allerlei aspecten van zijn denken: zoals de rol van de voorhoede, van ethiek, enz… is de organisatie erin geslaagd om ons dat inzicht bij te brengen. We kregen veel informatie te verwerken, maar er was steeds tijd voor aanvullingen of opmerkingen.

Deze interessante maar zware theorie werd af en toe op een plezante manier onderbroken door een ludieke quiz, een heerlijke Turkse pizza, en enkele welverdiende koffiepauzes. De ‘mojito' en ‘cuba libre' konden op de receptie achteraf niet ontbreken en de overigens heerlijke belegde broodjes hadden de toepasselijke naam bocadillo ‘bahía de Cochinos' (met hesp) en bocadillo ‘moncada' (met kaas met gaatjes). In aanwezigheid van de Cubaanse ambassadeur en consul, werd de vrijwilligersgroep die dit weekend heeft georganiseerd, in de bloemetjes gezet. Kortom een geslaagde dag, die we afsloten met enkele documentaires zoals “How Cuba survived Peak Oil' over de ontwikkelingen op Cuba sinds in 1990 de oliekraan naar dat land werd dichtgedraaid.

Op zondag moesten wij als deelnemers zélf participeren. Genoeg geluisterd, actie gevraagd ! Als je solidair bent met Cuba, ondervindt je in je omgeving maar al te vaak tegenkanting. In kleine groepjes wilden we stilstaan bij hoe we ons hier kunnen tegen wapenen. We hebben dan ook vlijtig geargumenteerd rond stellingen als ‘Fidel is een dictator', ‘in Cuba is geen persvrijheid', ‘Che is een moordenaar'. Enorm boeiend, want ik ondervond dat niet alleen de inhoud van je argumentatie een rol speelt, maar ook de manier waarop je de argumenten aanbrengt.

Ik kreeg van heel wat deelnemers te horen dat ze nieuwe energie hebben gekregen om de solidariteitsbeweging met Cuba verder te ontwikkelen en kleur te geven.

Dat is werkelijk het schoonste compliment dat Initiatief Cuba Socialista en Christenen voor het Socialisme kunnen krijgen. Laten we nu samen dit voornemen waarmaken ! “ Laten we realistisch zijn en het onmogelijke realiseren.” (Che)