Beste vrienden,

We zijn blij van weer eens zo'n goede opkomst te zien. Bedankt ook aan de meer dan 100 vrijwilligers die er voor de 13 e keer voor zorgen dat Che Presente een succes is. Graag zou ik deze keer de solidaire inbreng van de jonge artiesten van Los Callejeros en van Chuchi en zijn Sonoridad Cubana in het zonnetje willen zetten. Goed dat zoveel mensen Cuba een warm hart toe dragen.

Mag ik beginnen met Fidel van harte een gelukkige 80 e verjaardag en veel beterschap te wensen? Fidel, we wensen je nog vele actieve jaren!

Hoe dikwijls hoor je niet dat na Fidel de Cubaanse revolutie ineen zal storten? Ik was toevallig in Cuba toen op 31 juli het nieuws van zijn zware operatie bekend gemaakt werd. We gingen direct de straat op. Hoe reageerde de Cubaanse bevolking? De nachtwaker van het hotelletje stelde ons onmiddellijk gerust: “Tranquilo, maak je geen zorgen, dit is geen politiek probleem. Fidel is gewoon ziek, hij is ook maar een mens hé.”

Heel de wereld keek toe wat er zou gebeuren. In het buitenland waren er de wildste speculaties en fantasieën. Maar er gebeurde niets, helemaal niets. Behalve dan in Miami, waar enkele tientallen Cubano-Amerikanen stonden te dansen voor de camera's van CNN en wellicht voor de zoveelste keer tevergeefs hun koffers pakten richting Havanna. Op het eiland zelf ging het leven gewoon verder. De overdracht van de bevoegdheden van Fidel Castro was ongetwijfeld goed voorbereid.

VS president Bush legde intussen niet mis te verstane verklaringen af. De Cubanen konden op zijn hulp rekenen om een vrij ‘en democratisch' Cuba op te bouwen… , een nauwelijks verhulde oproep tot opstand.

Pech voor het Witte Huis, maar een overgrote meerderheid van de Cubanen heeft het volste vertrouwen in de leiding van het land. Ze vinden het goed dat de presidentiële bevoegdheden van Fidel tijdelijk worden overgedragen. En ja, “hij werkt te veel, hij moet beseffen dat hij tachtig is en dat hij op die manier niet kan blijven werken, hij zal eindelijk eens moeten luisteren naar zijn dokter”. Hier en daar wordt ook een traantje weggepinkt. Fidel is erg geliefd en veel mensen kunnen zich niet voorstellen om hem te verliezen.

De Cubanen maken zich vooral zorgen over de mogelijke reactie van de VS. Ze beseffen heel goed dat de situatie niet zonder risico is. Zeker, de Cubaanse revolutie geniet een stijgende erkenning van de internationale gemeenschap. Dit jaar werd Cuba met meer dan twee derde meerderheid verkozen als lid van de Mensenrechtenraad van de VN. En sinds september is Cuba voorzitter van de 118 Niet Gebonden landen voor de volgende drie jaar.

Maar ondanks deze toenemende steun is de agressie van de VS tegen Cuba absoluut niet gemilderd. Op 10 juli maakte Bush het tweede verslag bekend van zijn ‘Commissie voor Steun aan een Vrij Cuba', het zogenaamde Plan Bush. Niet alleen leggen ze daarin uit dat ze dit jaar 80 miljoen dollar extra voorzien om de contra-revolutie te versterken, het plan heeft dit keer ook een geheime bijlage. Als je weet dat het plan zelf duidelijk beschrijft hoe de zogenaamde regimewissel moet worden doorgevoerd dan laat zo'n geheime bijlage niet veel aan de verbeelding over. Gaat het om nog meer terroristische aanslagen? Nieuwe moordpogingen op Fidel Castro? Een militaire agressie? Het is duidelijk dat Cuba – en wij allen - op het ergste moeten voorbereid zijn. De Cubanen zijn dat in elk geval. Tijdens mijn verblijf, afgelopen zomer, stelde ik wat dat betreft een zeer grote vastberadenheid vast: No Pasarán!

Maar, niet alleen Cuba loopt in het vizier van de VS. Meer en meer beschuldigen zij ook de Venezolaanse president Hugo Chávez en de Boliviaanse president Evo Morales van “destabiliserende activiteiten”. We moeten de evoluties in Latijns Amerika van nabij volgen. Er waait een nieuwe, linkse wind door het continent. Latijns-Amerika staat voor een belangrijke, misschien zelfs beslissende ommekeer. Het is een proces waarin Cuba een toonaangevende rol speelt. Laten we – net als Cuba dat doet – onze solidariteit met Venezuela en Bolivia verhogen.

Ik nodig jullie in dat verband graag uit op 9 december op de eerste nationale Venezuela solidariteitsdag die ICS mee organiseert.

Iedereen die Cuba een beetje kent, weet hoe belangrijk de zaak van de Vijf is voor de bevolking en hoeveel onze solidariteit met Gerardo, Fernando, Ramón, René en Antonio voor hen betekent. Welnu, ook in deze zaak blijkt de hardnekkigheid van de VS om het land schade te berokkenen. Op 27 mei 2005 vroeg de VN-commissie voor arbitraire aanhoudingen om de Vijf onmiddellijk in vrijheid te stellen. De vraag werd genegeerd. Enkele weken later, op 9 augustus 2005, besliste een commissie van 3 rechters van het Hof van Beroep van Atlanta, dat het proces van de Vijf ongeldig was. De overheid ging hiertegen in beroep.

Op 9 augustus dit jaar, op de verjaardag van de uitspraak van Atlanta, organiseerden we in Havanna een internationale persconferentie om de uitvoering van het verdict te eisen. Daniel Ortega, voormalig president van Nicaragua, stelde er dat de VS de Vijf beter alsnog in vrijheid konden stellen om het gezicht van hun gerechtelijke instellingen te redden.

Intussen valt er niets meer te redden. Later op dezelfde avond, het zal wel geen toeval zijn, maakte het Hof van Beroep van Atlanta zijn nieuwe beslissing bekend: het proces van Miami blijft geldig. Bij deze beslissing blijkt nog maar eens dat justitie in de VS niet langer onafhankelijk is, maar de agenda van het Witte Huis volgt.

Het spreekt vanzelf dat we het hierbij niet zullen laten. De Cubanen rekenen op ons, meer dan ooit. Op dit moment is het van het hoogste belang om de Amerikaanse publieke opinie op de hoogte te brengen van deze zaak. Daarom zou ik u met aandrang willen oproepen om op www.freeforfive.org de Europese brief te ondertekenen waarin we het Amerikaanse volk vragen om met ons te ijveren voor de vrijheid van de Vijf.

Beste vrienden, solidariteit mag niet bij woorden of intenties blijven. Initiatief Cuba Socialista voegt de daad bij het woord. Het afgelopen jaar hebben we verschillende geslaagde acties gevoerd, o.a. aan de VS-ambassade. We verkregen ook toenemende steun binnen de Belgische politieke wereld voor de zaak van de Vijf en slaagden er in toenemende mate in om de mediastilte te doorbreken. ICS is ook één van de belangrijke voortrekkers van de solidariteitsbeweging in Europa. Willen we de solidariteit met Cuba nog versterken, en dat is zeker nodig, dan hebben we

jullie steun nodig, van jullie allemaal. Daarom een warme oproep om lid te worden, en om vrienden en kennissen lid te maken. Doen, gewoon doen!

Tot slot. We zouden Cuba graag een steunverklaring sturen vanwege de deelnemers aan deze dag. Ik ga deze verklaring voorlezen en zou willen vragen om te applaudisseren als je akkoord gaat:

De (…) deelnemers aan de jaarlijkse solidariteitsdag met Cuba “Che Presente' in Brussel, georganiseerd door Initiatief Cuba Socialista, feliciteren Cuba met zijn verkiezing in de Mensenrechtenraad van de VN en als voorzitter van de Niet Gebonden Landen.

We verzetten ons tegen de groeiende agressie van de VS, die op 10 juli 2006 een nieuwe versie van het Plan Bush bekend maakten. We verzetten ons tegen dit direct interventieplan en we eisen de onmiddellijke publicatie van de geheime annex van dit document.

We klagen de economische blokkade aan waarmee de VS Cuba in een wurggreep houden, ondanks de afkeuring ervan door de overgrote meerderheid van de leden van de VN.

We eisen van de EU dat ze de soevereiniteit van Cuba respecteert i.p.v. de politiek van de VS achterna te hollen.

We eisen de onmiddellijke invrijheidsstelling van de vijf Cubaanse terrorisme-bestrijders die opgesloten zitten in de VS. We zullen voor hun zaak blijven ijveren tot ze naar hun vaderland kunnen terugkeren.

Cuba socialista vencera!